ตอนเราอยู่บนเตียงคนป่วย ใกล้จะละโลก (ยิ่งยามป่วยไข้ ยิ่งต้องอยู่ในบุญ)

ตอนเราอยู่บนเตียงคนป่วย ใกล้จะละโลก ใจต้องไม่คิดอะไรเลย ที่เป็นของชั่วคราว ไม่เป็นสาระแก่นสาร เป็นที่พึ่งไม่ได้ นอกจากเรื่องบุญกุศล คุณงามความดีของเรา กับธรรมะ ดังนั้น หัดปลดปล่อยวาง ทำใจให้ว่างๆ ๑๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๕