อย่าทำผิดหน้าที่

การทำสมาธิภาวนา เรามีหน้าที่คือ หลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายสบาย รักษาใจให้หยุดนิ่งเฉย ๆ อย่าไปคำนึงถึงการเห็น หรือไม่เห็น หรือมันต้องสว่าง มันไม่ควรมืด เรามีหน้าที่หยุด... หยุดไปกระทั่งใจจะถูกส่วนไปเอง คำว่า “ถูกส่วนไปเอง” ไม่ได้แปลว่า เราไปทำให้มันเกิดขึ้น แต่ถ้าเราฝึกบ่อย ๆ จนเป็นวสี (ชำนาญ) ตอนนี้เราทำให้เกิดขึ้นได้ แต่ในขั้นตอนนี้เรายังไม่ชำนาญ ยังจับจุดไม่ได้ เราก็ยังทำไม่ได้ แต่ไม่ใช่หมายความว่า จะทำไม่ได้อย่างถาวร เป็นแต่เพียงว่า เราต้องปรับวิธีการ โดยนึกทบทวนคำแนะนำต่าง ๆ ที่ผ่านมา ที่เราฟังผ่าน ๆ ไป หรือจำได้ชั่วคราว พอถึงเวลามีประสบการณ์อย่างนั้นจริง แล้วเราลืม อดที่จะลุ้น เร่ง เพ่ง จ้อง ไม่ได้ เราก็ต้องรีบแก้ไข ให้เริ่มต้นใหม่อย่างง่าย ๆ ทำใจให้อินโนเซ้นท์เหมือนเด็ก ๆ ไม่คิดอะไร แล้วก็ฝึกหยุดใจไปนิ่ง ๆ ๒๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๙