การปฏิบัติธรรมเพื่อให้เข้าถึงธรรมนั้น เราจะเร่งรีบ เร่งร้อนไม่ได้ เหมือนต้นไม้ เหมือนร่างกายของเรา มันจะค่อย ๆ เจริญเติบโตไปตามลำดับ ทางจิตใจ เมื่อเราทำสมาธิทุกวัน ปฏิบัต…
ภาพที่เกิดจากการนึก มันไม่ชัดเจน เราก็ต้องใจเย็นๆ ไม่ต้องใช้ลูกนัยน์ตากดลงไปดู ลูกนัยน์ตาก็ยังวางอยู่ที่เดิม ๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗
นั่งอย่างสบายๆ อย่าไปใช้กำลังในการบังคับใจ อย่าไปฮึดฮัด ให้นั่งแบบใจเย็นๆ ใจใสๆ นั่งแบบผู้มีบุญ แบบสุขุมาลชาติ ๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗
ต้องอาศัยการฝึกฝน ค่อยๆ สั่งสมบ่อยๆ เราจะใจร้อน ใจเร็ว ทำแบบทางโลกไม่ได้ ต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป สะสมความละเอียดไปเรื่อยๆ ๑๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕
การเริ่มต้นที่ถูกต้อง แม้จะยังไม่ทันใจเราในตอนนี้ แต่ต่อไปในระยะยาว จะให้ผลที่ถูกต้อง และจะเป็นที่พึ่งกับเราได้ ๒๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕
ถ้าหากว่าเริ่มต้นถูกต้อง ดูเหมือนช้าแต่มันจะเร็ว แม้ว่าไม่มีทางลัดอื่นก็ตาม แต่ถ้าเราทำถูกต้อง ถูกวิธีการแล้ว มันก็จะลัดของมันไปเอง คือย่นระยะเวลาไปเอง ๒๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒…
ถ้าอดไปคิดเรื่องอื่นไม่ได้ ก็ปล่อยมันไป ช่างมัน อย่าไปรำคาญ อย่าไปกังวล อย่าไปคิดว่า... ความฟุ้งเป็นอุปสรรคต่อการนั่ง ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เฉยๆ คือ พอรู้ตัวเราก็ดึงใจกล…
นั่งใหม่ๆ หลุดบ้างก็ไม่เป็นไร นึกออกบ้าง ไม่ออกบ้าง ก็ไม่เป็นไร นึกเรื่องอื่นบ้าง ก็ไม่เป็นไร ง่วงก็ปล่อยให้หลับ เมื่อยก็ขยับ ฟุ้งก็ลืมตา พอรู้สึกสบาย เราก็หลับตาใหม่ มัน…
อยู่กับความมืดไปก่อน เหมือนเรานั่งอยู่ ในยามราตรีที่มืดมิด ด้วยใจที่เป็นสุข ใจที่สบาย ๑๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕
ถ้าเรานั่งนิ่งๆ โดยไม่กังวลอะไร เหมือนนั่งในยามรัตติกาล ในคืนเดือนมืด ไม่ช้าจะสมหวัง คือใจจะสงบ ไม่ทุรนทุราย มันจะหยุดนิ่ง จะสว่างไปเอง ๑๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕
บางทีเรานั่งไปแล้ว ดูเหมือนไม่ก้าวหน้า ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่ การที่เราไม่ทำสิ ถึงจะเรียกว่าไม่ก้าวหน้า แต่ถ้าเราฝึกกันไปทุกๆ วัน มันก้าวไปข้างหน้าทั้งนั้น แต่มันอาจจะช้า…
การที่เราค่อยๆ เดิน แม้มันจะช้า แต่ก็ถึงเป้าหมาย แต่ถ้าเราไม่เดินมันอยู่กับที่ ไปไม่ถึงเป้าหมาย ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
ฝึกไปเรื่อยๆ เห็นไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ฝึกไป แค่ฝึกไปเรื่อยๆ ที่ไม่เห็นเป็นไม่มี ต่างแต่ว่าช้าหรือเร็ว ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
อย่าไปท้อถอยเมื่อเรายังทำไม่ได้ ขอให้ได้ทำเถอะ เดี๋ยวเราก็จะทำได้ มันก็ค่อยๆ เป็นไปเรื่อยๆ ละเอียดไปเรื่อยๆ ได้เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ ได้สัมผัสที่ละเอียดกับสภาวธรรม ที่เข้า…
ทุกครั้งที่เรานั่งหลับตาฝึกใจให้หยุดนิ่ง ความบริสุทธิ์จะถูกสั่งสมไป ทีละเล็กทีละน้อย เหมือนเรารดน้ำที่โคนต้นไม้ ต้นไม้เจริญเติบโตขึ้นทุกวัน แต่เราสังเกตไม่ออกว่า มันโตขึ้…
หยุดแรกยากสักนิด ต้องอดทน ใจเย็นๆ แม้ไม่ได้ดังใจ ๒๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
อย่ากังวล... กลัวว่าจะไม่เข้าถึงธรรมะภายใน ให้รักษาใจให้ใส ๆ เบิกบาน อย่างมีความสุข เดี๋ยวก็จะดีเอง ๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
แม้ไม่เห็นอะไรก็ตาม... ขอให้เรานั่งแล้วมีความสุข ต้องใจเย็น ๆ อดทนรอ ด้วยการทำนิ่ง ๆ เฉย ๆ เดี๋ยวความสุขก็จะมาเอง ๑๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
ไม่เห็น...ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร เรานั่งอย่างนั้นไปก่อน ให้มีปีติสุขกับการนั่ง ทำให้ถูกหลักวิชชา เดี๋ยวก็เห็นเอง ๒๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๙
“ความสบาย” ต้องค่อย ๆ ฝึก ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป เหมือนการเจริญเติบโตของต้นไม้ ค่อย ๆ โตทีละเล็ก ทีละน้อย ใจก็ค่อย ๆ พัฒนา ไปทีละนิด ทีละหน่อย ทีละน้อย ๆ แล้วก็เยอะขึ้น ๆ …