-
ว่าง ๑ นาที ๒ นาที (เพียรทำสม่ำเสมอ)
ว่าง ๑ นาที ๒ นาที ก็ฝึกใจนิ่งๆ เอาไว้ในกลางกาย ๑๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๙
- ต้องแบ่งเวลานั่งสมาธิเยอะๆ (เพียรทำสม่ำเสมอ)
- การเข้าถึงพระรัตนตรัยภายในตัว (เพียรทำสม่ำเสมอ)
-
ฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกายให้เป็น (เพียรทำสม่ำเสมอ)
ฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกายให้เป็น ฝึกบ่อยๆ ก็จะเกิดความคุ้นเคย ๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๑
-
ต้องหมั่นรักษาใจให้ใส (เพียรทำสม่ำเสมอ)
ต้องหมั่นรักษาใจให้ใส ให้ได้ตลอดเวลา ให้ใจเป็นบุญเป็นกุศล ๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
- ทุกวันให้มีชั่วโมงหยุดชั่วโมงนิ่ง (เพียรทำสม่ำเสมอ)
-
สิ่งที่สำคัญที่สุด (เพียรทำสม่ำเสมอ)
สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ว่าอยู่ตรงไหนก็ตาม อย่าทิ้งการปฏิบัติธรรม ๗ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๐
-
ขับไล่ความหมองออกไป (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
ขับไล่ความหมองออกไป เอาความใสเข้ามาใส่ในใจแทน ๒๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
-
ดูแลเรือนกายเรือนใจเราให้ใสๆ (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
ดูแลเรือนกายเรือนใจเราให้ใสๆ พระท่านก็จะมาอยู่กับเรา ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
- การปฏิบัติธรรม (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- หมั่นปัดกวาดเรือนกายเรือนใจของเราไปก่อน (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
- ธรรมะมีอยู่แล้วในตัวของทุกคน (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
- ทุกคนมีธรรมะอยู่ภายในตัวอยู่แล้ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- หมั่นฝึกใจให้บริสุทธิ์ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- ถ้าไม่มีความสุข... (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
-
ธรรมะที่ปฏิบัตินี่แหละ (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
ธรรมะที่ปฏิบัตินี่แหละ จะเป็นที่พึ่งติดตามตัวเรา แม้เราละโลกไปแล้ว ๑๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓
-
เราสามารถหาแหล่ง (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
…์สูง โดยไม่ต้องลงทุน ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย นั่นคือการทำสมาธิ ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
-
การปฏิบัติธรรมเท่านั้น (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
การปฏิบัติธรรมเท่านั้น จึงจะดับทุกข์ได้ ๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๗
- “สมาธิ” (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
-
ทุกครั้งที่เราปฏิบัติธรรม (ที่พึ่งอันประเสริฐ)
ทุกครั้งที่เราปฏิบัติธรรม เราไม่ห่างจากธรรมะของพระพุทธเจ้า ๒๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๕