- ตื่นขึ้นมายังมีลมหายใจอยู่ (เกิดมาสร้างบารมี)
- ตอนนี้เรายังมีกายมนุษย์อยู่ (เกิดมาสร้างบารมี)
- เราจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ไม่นาน (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
- สิ่งไร้สาระจะเกิดขึ้นมาใหม่ๆ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
-
เมื่อจังหวะในการสร้างบารมีมาถึง (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
เมื่อจังหวะในการสร้างบารมีมาถึง อย่าปล่อยให้มันผ่านไป ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
- เรามีเวลาจำกัดในการสร้างบารมี (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- เราต้องตั้งใจทุ่มเทชีวิตจิตใจ (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- เรามีเวลาอย่างจำกัดในโลกนี้ (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
-
เรามีเวลาสร้างบารมีอยู่ในโลกนี้จำกัด (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
เรามีเวลาสร้างบารมีอยู่ในโลกนี้จำกัด ความตายมันจ่อเราอยู่ตลอดเวลา ๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๗
- อย่าคิดว่า เราจะมีชีวิตอยู่ (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- เรามีเวลาอยู่ในโลกนี้ไม่นาน (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- เวลาชีวิตในโลกมนุษย์แค่ประเดี๋ยวเดียว (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
-
เวลาเป็นบุญบารมี (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
เวลาเป็นบุญบารมี เราต้องใช้ทุกอนุวินาที สร้างบุญบารมีให้เต็มกำลัง ๒๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗
- อย่าเบื่อหน่าย (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- วันเวลาที่เหลืออยู่ (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- เดี๋ยวก็วัน เดี๋ยวก็คืน (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
-
วันพรุ่งนี้จะมีสำหรับเราหรือไม่ (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
วันพรุ่งนี้จะมีสำหรับเราหรือไม่ ยังไม่ทราบ เพราะฉะนั้น บุญทุกบุญ...ทำไว้เถิด ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
-
หมั่นตอกย้ำเตือนตัวเราว่า... (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
หมั่นตอกย้ำเตือนตัวเราว่า... วันคืนผ่านไป... เราได้สั่งสมบุญบารมีกันแค่ไหน ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๐
- อายุเพิ่มขึ้นอีก ๑ ปี (คุณค่าของเวลาและชีวิต)
- วันสิ้นปีเก่า... (คุณค่าของเวลาและชีวิต)