เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว จะต้องเก็บเอาความดี ทั้งทาน ศีล ภาวนา ไปให้มากที่สุด เพราะเมื่อถึงวันสุดท้าย ยิ้มสุดท้ายของเราจะได้สง่างาม ๒๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
ถ้าไม่รู้หลักสูตรของชีวิต ก่อนเดินทางไปสู่ปรโลก ถ้าไม่รู้...ก็ทำไม่เป็น ทำไม่เป็น...ก็อันตราย ๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๑
หมองกับใส ขึ้นอยู่กับการกระทำของเรา ตอนที่ยังแข็งแรงอยู่ ๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๖
เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ไม่นาน แต่ชีวิตหลังความตายนั้นยาวนาน ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๔
ทำใจให้ผ่องใสอยู่เสมอ เพราะไม่วันใดก็วันหนึ่ง เราต้องไปสู่ปรโลก วันนั้นเราจะต้องไปด้วยใจที่สว่างสุกใส ไม่มีมลทินเลย ๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕
การชิงช่วงช่วงชิงมีตลอดเวลา ทุกอนุวินาที ถึงวันสุดท้ายนั่นแหละ ๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๖
การมีความเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด จะทำให้เรารู้เป้าหมาย ไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
ตอนนี้อายุก็เยอะแล้ว หนทางข้างหน้า มันเหลืออีกนิดเดียว ทำหนทางสว่าง หนทางสวรรค์ให้เกิดขึ้นจะดีกว่านะ ๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๖
ชีวิตหลังความตายนั้นยาวนาน ผู้ฉลาดจึงยอมลำบากสั่งสมบารมีในช่วงสั้น เพื่อสบายในช่วงยาว...หลังความตาย ๑๔ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๔
เราจะเชื่อ...ตอนเป็น หรือจะไปเห็น...ตอนตาย ถ้านรกสวรรค์ไม่มีก็...เจ๊ากันไป ถ้าเกิดมี แล้วใครไม่ได้ศึกษา ไม่ได้สั่งสมบุญเอาไว้...เจ๊งเลย แต่ถ้าได้ศึกษาเตรียมตัวไว้ก่อน ด้ว…
เราเกิดมาสร้างบารมี ก็ต้องสร้างกันให้เต็มที่เต็มกำลัง อย่าไปขยักขย่อน เพราะชีวิตมนุษย์สั้นนัก ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗
อย่าประมาท อย่าชะล่าใจ ในการสร้างบารมี ๑๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕
อย่าให้วันหนึ่งคืนหนึ่งผ่านไป โดยการกินบุญเก่า ใช้บุญเก่า เพราะบุญเก่าใช้ไปมันก็มีวันหมด เราจะต้องสั่งสมบุญใหม่เพิ่มขึ้น ทุกวันทุกคืน ทุกอนุวินาที ๒๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕
ผู้ฉลาดย่อมใช้สิ่งที่ตัวมี และใช้เวลาทุกอนุวินาที ให้เป็นไปเพื่อการสร้างบารมี เพื่อที่ว่าวันสุดท้ายของชีวิต เราจะได้หลับตาลาโลกไป อย่างผู้มีชัยชนะ ๒๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕
ชาวโลกมีชีวิตอยู่กันไปวันๆ ถึงจะเดินไปไหนมาไหนก็แล้วแต่ ก็อยู่ไปวันๆ ชีวิตไม่มีแก่นสาร ๓ กรกฎาคม พ.ศ ๒๕๔๗
เวลาเรามีเท่ากัน โอกาสในการทำความดีก็มีเท่ากัน ขึ้นอยู่กับว่า... ใครจะทุ่มเททำได้มากกว่ากัน ๑๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕
ชีวิตชาวโลก... ใช้ชีวิตขาดทุนกันไปทุกวัน ที่จะเสมอตัวหรือมีกำไรนั้น...หายาก เพราะว่าสิ่งแวดล้อมมันเป็นเช่นนั้น ๒๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๙
เราเสียเวลาในการนอนหลับพักผ่อน ไปถึงหนึ่งในสามของชีวิต โดยไม่ได้บุญกุศลอะไรเลย ทำมาหากินอีกหนึ่งในสาม อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน ขับถ่าย ฯลฯ บริหารขันธ์อีกหนึ่งในสาม เพราะฉะ…
ตื่นขึ้นมายังมีลมหายใจอยู่ ถือว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าของเรา และต้องใช้ของขวัญล้ำค่านี้ มาทำสิ่งที่มีคุณค่าที่สุด คือ การสร้างบารมี ๑๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
ตอนนี้เรายังมีกายมนุษย์อยู่ มีเรี่ยวแรงแค่ไหน ก็สร้างบารมีกันให้เต็มที่เต็มกำลัง เมื่อไรที่บุญส่งผล...เราจะปลื้ม ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๗