- ตอนสุดท้ายของชีวิต (สิ่งที่เป็นของเราอย่างแท้จริง)
-
“บุญ” (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
“บุญ” ปิดประตูอบาย...เปิดประตูสวรรค์ “บาป” ปิดประตูสวรรค์...เปิดประตูอบาย ๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๗
-
บาปแม้เพียงนิด อย่าคิดทำ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
บาปแม้เพียงนิด อย่าคิดทำ บุญเพียงนิด ทำไปเถิด ประเสริฐนัก ๒๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
-
อย่าประมาทชะล่าใจว่า (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
อย่าประมาทชะล่าใจว่า เราทำบุญมาเยอะแล้ว ขอพักก่อน เพราะบาปเขาจะได้ช่อง ๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
-
บุญที่เราทำไว้ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
…มสุข และความสำเร็จในชีวิตอย่างแน่นอน แต่รอเวลาทำงานอยู่ บาปก็เช่นเดียวกัน ๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๘
- บุญเท่านั้นจึงจะสู้กับบาปได้ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- ในช่วงที่บุญเก่าส่งผล (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- มีแต่บุญและบาปเท่านั้น (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- เมื่อเราหยุดพักสร้างบุญ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
-
บุญช่วยอยู่ตลอดเวลา (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
บุญช่วยอยู่ตลอดเวลา ชิงช่วงและช่วงชิงต่อสู้กันอยู่ ระหว่างธรรมะกับอธรรม ๒ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๔
-
ชีวิตมนุษย์ไม่แน่นอน (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
ชีวิตมนุษย์ไม่แน่นอน การชิงช่วงช่วงชิงของบุญบาป เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ๒๔ น. ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๔
- บุญบาปชิงช่วงช่วงชิงกันส่งผล (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- ถ้าคนทำบาปเยอะๆ ในยุคศีลธรรมเสื่อม (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
-
ตายแล้วเอาอะไรไปไม่ได้ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
ตายแล้วเอาอะไรไปไม่ได้ นอกจากบุญกับบาป ที่เราทำตอนมีชีวิตอยู่ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๑
- วิธีล้างบาปมีวิธีเดียว (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- ช่วงไหนที่กระแสจิตของมนุษย์ตกต่ำ (ทาน...พื้นฐานการสร้างบุญและคุณความดี)
- การระลึกนึกถึงความตาย (ความตายไม่มีนิมิตหมาย...อย่าประมาทในชีวิต)
- “ใจหมอง” (ความตายไม่มีนิมิตหมาย...อย่าประมาทในชีวิต)
- เราคงนึกไม่ถึงว่า (ความตายไม่มีนิมิตหมาย...อย่าประมาทในชีวิต)
- เมื่อละโลกแล้วสิ่งที่เรากระทำไว้ (ชีวิตหลังความตายมีจริง)