- “ความสบาย” (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ให้พยายามรักษาอารมณ์สบาย (ปรับกายและใจให้เป็น)
- อารมณ์ดี อารมณ์สบาย (ปรับกายและใจให้เป็น)
-
ถ้านั่งแล้วสบาย...มีความสุข (ปรับกายและใจให้เป็น)
ถ้านั่งแล้วสบาย...มีความสุข แสดงว่า เรามาถูกทางแล้ว ๑๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
- วางใจเบา ๆ สบาย ๆ (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ถ้าจะนั่งธรรมะได้ดี... (ปรับกายและใจให้เป็น)
-
หลับตาพริ้ม ๆ (ปรับกายและใจให้เป็น)
หลับตาพริ้ม ๆ นั่งหน้ายิ้ม ๆ ผ่อนคลาย...อย่างสบาย ๆ ๒๐ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
-
ทางสายกลาง (ปรับกายและใจให้เป็น)
ทางสายกลาง จะต้องไม่โต่งไปข้างใดข้างหนึ่ง มันต้องพอดี ๑๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๖
- ช่วงสบายที่สุด คือ “ความพอดี” (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ความพอดี คือ นั่งแล้วสบายใจ (ปรับกายและใจให้เป็น)
- “ความพอดี” (ปรับกายและใจให้เป็น)
- “พอใจ” (ปรับกายและใจให้เป็น)
-
“การปฏิบัติธรรม” (ปรับกายและใจให้เป็น)
“การปฏิบัติธรรม” คือ การแสวงหา ความพอดี ๒๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
-
ถ้าเราหาความพอดี (ปรับกายและใจให้เป็น)
ถ้าเราหาความพอดี กับของหยาบได้ ละเอียดก็พอดีได้ ๓๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๕
- วางอารมณ์ให้เป็น (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ใจที่จะเข้าถึงธรรม (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ถ้าหากเรามีความรู้สึกว่า (นึกนิมิตและคำภาวนา)
- นึกอย่างง่าย ๆ (นึกนิมิตและคำภาวนา)
-
ความสบาย (สติ สบาย สม่ำเสมอ สังเกต)
ความสบาย เป็นหัวใจของการปฏิบัติธรรม สติกับสบายจะต้องไปคู่กัน ๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๓๖
- อารมณ์ดีและอารมณ์สบาย (สติ สบาย สม่ำเสมอ สังเกต)