- ถ้าเอาจริงก็จะถึงของจริง (สร้างกำลังใจในการปฏิบัติธรรม)
-
บุญเก่าของเรามีเหลือเฟือ (สร้างกำลังใจในการปฏิบัติธรรม)
บุญเก่าของเรามีเหลือเฟือ เหลือแต่เรา “จริง” และทำถูกหลักวิชชาแค่ไหน ๑๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓
- คำว่า “ผิดหวัง” (สร้างกำลังใจในการปฏิบัติธรรม)
- อย่าท้อใจ อย่าน้อยใจ (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- อดีตที่ผิดพลาดลืมให้หมด (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- เมื่อบุญยังไม่ส่งผล (บุญเท่านั้นเป็นที่พึ่ง)
- เราจะไม่มัวมาทอดอาลัยตายอยาก (ยิ่งยามป่วยไข้ ยิ่งต้องอยู่ในบุญ)
- มโนปณิธานของเรายิ่งใหญ่ (เกิดมาสร้างบารมี)
- การที่พวกเราได้ก้าวเข้ามาสู่ (ก้าวไปด้วยกัน)
- อุปสรรคคือการเข้าใกล้ความสำเร็จ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
-
อุปสรรค เป็นเรื่องธรรมดา (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
อุปสรรค เป็นเรื่องธรรมดา เอาชนะได้ด้วยสติปัญญา และกำลังใจ ๒๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
-
เราไม่ใช่เทวดา (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
เราไม่ใช่เทวดา เราเป็นมนุษย์ธรรมดา ก็ต้องเจออุปสรรคบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗
- อย่าเก็บเอาสิ่งไร้สาระมาทำให้รกรุงรัง (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
- เมื่อพบอุปสรรค (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
-
ชีวิตคือการเรียนรู้ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
ชีวิตคือการเรียนรู้ เมื่อล้มได้...ก็ลุกได้ ๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๖
-
อุปสรรคทุกอย่างเป็นเรื่องชั่วคราว (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
อุปสรรคทุกอย่าง เป็นเรื่องชั่วคราวทั้งนั้น ถ้าเราสู้กับมัน...มันก็จะผ่านไป ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗
-
นักรบกองทัพธรรมต้องไม่หวั่นไหว (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
นักรบกองทัพธรรมต้องไม่หวั่นไหว ในอุปสรรคทั้งมวล ๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕
- ปัญหาบางอย่าง...แก้ไขได้ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
- ถ้าใจใสๆ (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
-
ทุกปัญหามีทางออก (ชนะอุปสรรคด้วยใจสูงส่ง)
ทุกปัญหามีทางออก ถ้าใจสงบ...เดี๋ยวเราก็พบทางออก ๒๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๕