-
ให้ระวังรักษาจิตดวงเดียว (ฝึกใจทุกที่ทุกเวลา)
ให้ระวังรักษาจิตดวงเดียว ไม่ต้องไปคิดเรื่อง คน สัตว์ สิ่งของ ๑๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖
- หัดปล่อยวางจากเรื่องราวต่างๆ ภายนอก (ฝึกใจทุกที่ทุกเวลา)
- สภาพใจที่จะไปถึงที่สุดแห่งธรรม (ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา)
-
ใจที่ไม่ต้องการสิ่งใด (หยุดเป็นตัวสำเร็จ)
ใจที่ไม่ต้องการสิ่งใด จะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ ๒๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๕
- ความสุขไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์ (สุขแท้จริงอยู่ในตัว)
- ต้องปรับร่างกายให้รู้สึกสบาย ๆ (ปรับกายและใจให้เป็น)
- ให้เราทิ้งทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง (ปรับกายและใจให้เป็น)
- แค่เราปล่อยวาง (ปรับกายและใจให้เป็น)
-
ทำใจเป็นกลาง ๆ (ปรับกายและใจให้เป็น)
ทำใจเป็นกลาง ๆ ด้วยการปล่อยวาง เปิดช่องทางให้ใจได้รับความสุขบ้าง ๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๖
-
ถ้าใจทิ้งทุกสิ่ง (ปรับกายและใจให้เป็น)
ถ้าใจทิ้งทุกสิ่ง ก็จะหยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง ๑๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๒
-
ปล่อยวางได้วินาทีนี้ (ปรับกายและใจให้เป็น)
ปล่อยวางได้วินาทีนี้ ก็เข้าถึงธรรมได้วินาทีนี้ ๒๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๖
-
พอคลายความผูกพัน (ปรับกายและใจให้เป็น)
พอคลายความผูกพัน ใจจะย้อนกลับเข้ามาสู่ภายใน อย่างง่าย ๆ ๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๑
- ช่วงไหนที่เรารู้สึกไม่ต้องการอะไร (ปรับกายและใจให้เป็น)
- วางอารมณ์ให้เป็น (ปรับกายและใจให้เป็น)
- เวลานั่งธรรมะ...อย่าตั้งใจมากจนเกินไป (สติ สบาย สม่ำเสมอ สังเกต)
- ไม่จำเป็นต้องไปนึกถึง (สติ สบาย สม่ำเสมอ สังเกต)
- ต้องตั้งใจฝึกหยุดฝึกนิ่ง (สติ สบาย สม่ำเสมอ สังเกต)
- คลายความผูกพันใจจะอยู่กับตัวเข้าสู่ภายใน
- คนเราเกิดมาทำไม
- อันดับแรกเพื่อตัวเราก่อน