อธิษฐานจิตอย่างไรให้ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะ

อธิษฐานจิตอย่างไรให้ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะ เรียบเรียงจาก พระธรรมเทศนาพระราชภาวนาวิสุทธิ์ วันอาทิตย์ที่ ๘ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ทุกครั้งที่เราทำบุญ อย่าลืมอธิษฐานจิต ๒ ข้อ เป็นหลัก นอกนั้นก็เป็นเรื่องรองลงมา คือ อธิษฐานว่า ด้วยอานุภาพแห่งบุญนี้ ขอให้เราได้ติดรถด่วนขบวนนี้ไปสู่ที่สุดแห่งธรรม และด้วยอานุภาพแห่งบุญนี้ ในระหว่างหนทางแห่งการสร้างบารมี ให้เราได้ไปอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ถ้าอธิษฐานอย่างนี้ เราจะได้ไม่พลัดพรากกัน เมื่อหมู่คณะลงมาสร้างบารมีในยุคไหนก็จะได้ลงมาพร้อมๆ กัน มาเติมบารมี แล้วก็กลับไปพร้อมๆ กัน ไม่มีหก ไม่มีหล่น การอธิษฐานนอกนั้นก็เป็นเรื่องรอง เราจะอธิษฐานจิต จะออกแบบชีวิตของเราให้มีอุปกรณ์ในการสร้างบารมีอย่างไรก็แล้วแต่เรา การไปสู่ที่สุดแห่งธรรมนั้น เป็นการสร้างบารมีแบบไม่มีกำหนดเวลา อาจจะเร็ว หรือช้า อยู่ที่เราจะต้องมีบารมีมากๆ บารมีจะมากได้ ก็ต้องสั่งสมบารมีมากๆ จะสั่งสมบารมีได้มาก ก็ต่อเมื่อเรามีอุปกรณ์ในการสร้างบารมีได้ครบถ้วน เช่น มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข มรรคผลนิพพาน วิชชาธรรมกาย สมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง เป็นต้น ถ้าเรามีอุปกรณ์พร้อมการสร้างบารมีของเราก็จะสะดวก สบาย ก็ให้สังเกตดูในชาตินี้ ตั้งแต่เราเกิดมาจนกระทั่งบัดนี้ เรามีข้อบกพร่องอะไรบ้าง เมื่อเราทำบุญทุกครั้ง ก็ต้องอธิษฐานอย่างนี้ว่า ขอให้ภพนี้เป็นภพสุดท้ายที่ขาดตกบกพร่อง ถ้าภพชาติต่อไป ต้องเป็นภพแห่งความสมบูรณ์ของอุปกรณ์ในการสร้างบารมี ให้เราสังเกตดูตัวเองและก็อธิษฐานสร้างบารมีกันไป ภพเบื้องหน้า เมื่อเรามาสร้างบารมี มาเจอกันอีก ต้องมีความพร้อมกว่านี้ เพราะว่าหนทางข้างหน้านั้นจะไม่คอยใครแล้ว ไม่ต้องประคับประคองกันแล้ว ต่างต้องมายืนเข้าแถวเรียงหนึ่ง เป็นหน้ากระดาน ที่จะต้องก้าวไปพร้อมๆ กัน เราจะเป็นอย่างนี้ได้ ก็ต้องมีความพร้อมในทุกด้าน ซึ่งจะต้องประกอบเหตุในปัจจุบันนี้ให้เต็มที่เต็มกำลัง เรามีเวลาเหลืออยู่ในโลกนี้ นับจากวันนี้ไปถึงวันสุดท้ายอีกไม่มาก แล้วก็ไม่เท่ากันด้วย เราจะต้องใช้วันเวลาและสิ่งที่เรามีอยู่สร้างบารมีกันให้เต็มที่ อย่าประมาทในการดำเนินชีวิต เราเกิดมาเพื่อมาสร้างบารมี ก็ต้องมาสร้างบารมี อย่ามัวไปคิดว่า บุญเราทำมามากแล้ว ขอพักก่อน ขอชะลอไว้ก่อน อย่าไปคิดอย่างนั้น บุญเก่าเราใช้ไปทุกอนุวินาที แต่บุญใหม่นานๆ เราสร้างกันทีหนึ่ง ที่ผ่านมาก็เป็นกันอย่างนี้ เพราะฉะนั้นเวลาที่เหลืออยู่นี้ เราก็จะต้องใช้ทุกอย่างที่เรามีให้เต็มที่เท่ากับที่เราใช้บุญเก่าไป ให้เพิ่มเติมขึ้นทุกๆ วัน วันธรรมดาให้หมั่นสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา วันอาทิตย์ธรรมดา ถ้าใครไม่ติดภารกิจอะไร เราก็มาปฏิบัติธรรมะร่วมกันที่นี่ โดยเฉพาะอาทิตย์ต้นเดือน อย่าขาด ให้มาพร้อมๆ กันอย่างนี้ อย่าไปกลัวความปวด ความเมื่อย ความหิว กระหาย ความร้อนอบอ้าว ความสะดวก ความสบายเหมือนเราอยู่ที่บ้าน อย่าให้สิ่งเหล่านี้มาเป็นอุปสรรคต่อการสร้างบารมีของเรา เพราะเราก็อยู่ไม่นานแล้ว ถ้าเราอดทนกันในตอนนี้ เวลาบุญส่งผลในเทวโลกก็ยาวนาน เราจะปลื้มใจกันตรงนั้น เมื่อเราเดินทางออกจากกายมนุษย์ไปสู่เทวโลกแล้ว มันกลับตัวไม่ได้แล้ว ถ้าเราทำน้อย เราก็มีบุญน้อย มีบุญน้อยเราก็ต้องไปอยู่ท้ายแถว ถ้าเราสร้างบุญให้มากๆ เมื่อเรามีบุญมาก เราก็จะได้ไปอยู่หัวแถว ในภพแห่งการเสวยบุญนั้น เราจะชื่นชมผลบุญที่เราได้กระทำตอนเป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้นขอให้ลูกทุกคนพึงคิดสิ่งเหล่านี้เอาไว้ให้ดี