พรุ่งนี้วันพระ

พรุ่งนี้วันพระ พรุ่งนี้วันพระ ในฐานะเราเป็นพุทธศาสนิกชน จะต้องทำให้ถูกหลักวิชชา คือ วันพระเราต้องเข้าวัด ไปทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี ด้วยการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา เข้าวัดไปฟังธรรม ปฏิบัติธรรม ไปสร้างบารมี ไปชำระกายวาจาใจให้บริสุทธิ์ สะอาดหมดจดจากสรรพกิเลสทั้งหลาย ก่อนวันพระหนึ่งวัน เป็นวันเตรียมตัว เตรียมเครื่องไทยธรรม เตรียมเนื้อเตรียมตัวให้สะอาดหมดจดทั้งกาย วาจา ใจ ครูไม่ใหญ่ได้ความรู้มาว่า แม้เพื่อนต่างศาสนิกที่นับถืออิสลาม ก่อนละหมาดก็ต้องชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ ต้องชำระล้างร่างกายให้สะอาดก่อน นี่ก็เป็นสิ่งที่ดีงาม เพราะฉะนั้นในฐานะเราเป็นพุทธศาสนิกชน ก็จะต้องเตรียมเนื้อเตรียมตัวของเราให้ดีทั้งกาย วาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ ให้หมดจดจากสิ่งที่เป็นบาปอกุศลธรรมทั้งหลาย แล้วก็เตรียมเครื่องไทยธรรม มีดอกไม้ ธูปเทียน อาหารหวานคาว เราก็เตรียมกันไป >> เข้าวัดแล้ว ใจต้องผ่องใส ยิ้มแย้มแจ่มใสประทับใจตลอดกาล >> ตรึกระลึกนึกถึงพระรัตนตรัยเป็นอารมณ์ เพราะว่าสถานที่ที่เราจะเหยียบย่างเข้าไปในอารามนั้นเป็นที่ประดิษฐานของพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เท่านั้น ไม่มีสิ่งอื่นเลย >>ให้ความเคารพในสถานที่ ในบุญสถานนั้น >>เห็นอะไรที่ไม่สะอาด เจอขยะมูลฝอย เศษใบไม้ ใบหญ้า อย่ารังเกียจว่าเป็นปฏิกูล ให้นึกว่าเป็นเพชรพลอย เราก็เก็บลงถังเพชรพลอยไป อย่านึกว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่หยิบใบไม้ในบุญสถานของอารามใดอารามหนึ่งใส่ลงไปในถังขยะ ใจเราสูงขึ้นแล้ว ประณีตขึ้นแล้ว ถูกปรุงขึ้นด้วยบุญแล้ว บุญได้ผ่านเข้ามาใจของเรา ถ้าไม่ผ่าน มันก้มตัวลงไปไม่ได้ มือจะเอื้อมไปหยิบขยะมูลฝอยไม่ได้ เท้าจะพาเราไปเดินไปหยิบขยะมูลฝอยไปทิ้งถังขยะ ไม่ได้ คุณธรรมได้เกิดขึ้นในใจแล้ว บุญเกิดขึ้นในตัวของเราแล้ว >>อย่าเอาเรื่องการงานไปพูดกันในอาราม >>ศึกษาระเบียบปฏิบัติของชาวพุทธให้ดี เพื่อที่เราจะปฏิบัติได้ถูก ถ้าไม่เข้าใจก็เข้าไปถามพุทธบุตรที่อยู่ในวัดว่า เราทำอย่างไรจึงจะปฏิบัติได้ถูกต้อง นี่ก็เป็นเรื่องราวของโยม ส่วนของพระก็ต้องเตรียมตัว ให้ดีใจไว้เลยว่า วันพรุ่งนี้เราจะเป็นเนื้อนาบุญ เป็นอายุพระศาสนา เป็นแหล่งกำเนิดแห่งบุญ ที่ญาติโยมเขาจะมาตักตวงเอาบุญ มาชาร์ตแบตเตอรี่จากเรา เราเป็นหม้อแบตเตอรี่ เป็นแหล่งแห่งพลังงานความบริสุทธิ์ จะต้องชาร์ตกันตั้งแต่คืนนี้ไปเลย สำรวจตรวจตราสิกขาบท แล้วก็ศีล สมาธิ ปัญญา ในตัวของเราบริบูรณ์แล้วหรือยัง ถ้ายังก็ทำให้บริบูรณ์ ถ้าบริบูรณ์แล้วก็ทำเพิ่มขึ้นไป คืนนี้จะได้หลับอย่างเป็นสุขใส ๆ เหมือนนอนอยู่ในนิพพานเมืองมนุษย์อย่างนั้น ตอนเช้าก็จะได้เป็นเนื้อนาบุญ เป็นอายุพระศาสนา ให้สมความตั้งใจของญาติโยมที่ตั้งใจมาทำบุญ เพราะว่าปัจจัยไทยธรรม กว่าโยมจะได้มานั้นลำบาก ต้องสละชีวิตไปทำมาหากิน ต้องไปเจอปัญหา เจอแรงกดดันสารพัด กว่าจะได้ปัจจัยไทยธรรมเอามาถวาย เพราะโยมต้องการบุญให้เกิดขึ้น จะได้ไปสู่เทวโลก ไปสู่สวรรค์ แล้วก็มีสุขกันไปในภพชาติต่อ ๆ กันไป แล้วก็ไทยธรรมนั้น อาหารหวานคาวก็จะได้เป็นกำลังแก่พุทธบุตร เป็นกำลังแห่งการตรัสรู้ธรรม กำลังแห่งความหลุดพ้น ให้เราได้มีเรี่ยวมีแรงมาแสวงพระนิพพาน หรือทำพระนิพพานให้แจ้งกัน ได้เต็มที่ ก็เตรียมกันไปอย่างนี้ เมื่อพุทธบริษัท ๔ เตรียมตัวกันอย่างนี้แล้ว ทุกวันพระก็จะเป็นวันที่สว่างที่สุด สำคัญที่สุดในชีวิตของเรา ส่วนวันพระในยมโลกนั้น หมู่ญาติของเรา บางคนที่พลาดพลั้งดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความประมาท ได้สร้างอกุศลธรรมขึ้น เป็นเหตุให้ใจหมอง ไปอบาย แล้วก็ไปพักอยู่ที่ยมโลก กำลังรอคอยความช่วยเหลือจากเรา เราก็จะได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ในวันพระ เพราะฉะนั้น ชาวพุทธต้องหยุดวันพระ หยุดไปเข้าวัด เหมือนเพื่อนต่างศาสนิก อิสลามวันศุกร์ถือเป็นวันสว่างทั่วโลก มุสลิมทั้งหลายจะต้องไปมัสยิด ไปทำละหมาดกัน เราชาวพุทธก็ต้องเข้าวัดมาสั่งสมบุญกันนะ คุณครูไม่ใหญ่ ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ (ภาคค่ำ)