สู้ด้วยบุญ

สู้ด้วยบุญ ให้ลูกทุกๆ คน อย่าท้อถอย อย่าวิตกกังวล บุญเป็นที่พึ่งของเรา เราจะต้องนึกถึงบุญที่เราได้ทำมากี่ภพกี่ชาติให้มาช่วยเราในปัจจุบัน ให้เดินตามแบบของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อท่านเจออุปสรรค เจอภัยจากพญามาร ท่านไม่ได้ไปสู้รบปรบมือกับพญามารด้วยสิ่งใดเลย ท่านนั่งนิ่งสงบอยู่ที่ใต้ต้นโพธิ์นึกถึงบุญบารมีของท่าน ทานบารมี ศีลบารมี เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขาบารมี บารมี ๓๐ ทัศทั้งหมดมารวมกัน นึกถึงแต่บุญ นึกถึงแต่ความดี เอาชนะพญามารนั้นได้ พวกเราทุกคนก็ตามในภาวะที่เกิดสถานการณ์เศรษฐกิจตกต่ำในยามนี้ เพราะกระแสบาปมันแรง จะชนะได้ก็ต้องนึกถึงกระแสบุญ บุญพวกเราทำมาไม่น้อยเลย นับภพนับชาติไม่ถ้วน เรียกมาสิจ๊ะ นึกถึงบ่อยๆ วิธีนึกก็เอาใจหยุดนิ่งไปตรงกลางตรงนั้น แล้วก็นึกเบาๆ ว่า “อานุภาพแห่งบุญบารมี ๓๐ ทัศ ที่ข้าพเจ้าทำมากี่ภพกี่ชาติ จะระลึกได้ก็ดี ระลึกมิได้ก็ดี ภาวะของข้าพเจ้าในตอนนี้คับขันจริงๆ แล้ว ขอให้บุญนี้ดลบันดาลพลิกผันสถานการณ์ให้ตรงกันข้าม จากมืดไปสว่าง จากความทุกข์ไปความสุข จากความหายนะเป็นความสำเร็จ เป็นความเจริญรุ่งเรือง” นึกอย่างนี้ไปทุกวัน แล้วทำใจให้ชุ่ม ให้ใจหยุดนิ่งอยู่ในกลาง เดินตามรอยแบบเดียวกับพระพุทธเจ้าอย่างนี้ไปเลย ไม่ช้าก็จะเห็นผลเกิดขึ้นมา แต่ว่าปัจจุบันนี้ เราทำบ้างเป็นครั้งคราว ผสมปนเปกับความวิตกกังวล คือ ยังเชื่อมั่นไม่เต็มที่ มีความวิตกกังวลเข้าแทรก เพราะฉะนั้นบุญก็ไม่ได้ช่อง ไม่ได้โอกาส บาปมันได้ช่องมากกว่า วิบัติ บาปก็เข้าแทรก ดังนั้น หยุดเป็นตัวสำเร็จ ที่จะเชื่อมโยงบุญที่เราได้ทำมานับไม่ถ้วนจนกระทั่งบัดนี้ มาช่วยแก้ไขสถานการณ์ที่เลวร้ายตอนนี้ให้พลิกกลับเป็นดีไปได้ ถ้าพวกเรามีบุญน้อย ไม่มีโอกาสหรอกที่จะได้ยินได้ฟังเกี่ยวกับเรื่องธรรมกาย เกี่ยวกับเรื่องวิชชาธรรมกาย จะไม่มีโอกาสมารวมประชุมกันปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงธรรมกาย เพราะฉะนั้นกำลังบุญของเรามีไม่น้อย แต่ว่าเราไม่ได้เอามาใช้ เราเอาความวิตกกังวลมาใช้ เพราะฉะนั้นเมื่อเอาความวิตกกังวลมาใช้ก็ได้ความวิตกกังวล ได้ความทุกข์ทรมานไป ดังนั้น ให้เปลี่ยนทัศนคติใหม่ ตั้งแต่วันนี้ไปให้ใจมั่นแน่วแน่อยู่ในบุญ ส่วนหยาบๆ ก็แก้ไขไปด้วยสติและปัญญา ให้ถอนใจออกจากความยินดีและยินร้ายทั้งหลาย ให้ใจเป็นกลางๆวินิจฉัยเราจะได้ไม่ผิดพลาด ให้ทำกันอย่างนี้ คุณครูไม่ใหญ่ วันอาทิตย์ที่ ๗ กันยายน พ.ศ.๒๕๔๐