โอวาทบุคลากรรุ่น11(บันทึก)
จากการบันทึกโอวาทหลวงพ่อธัมมชโย
วันที่ ๒๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๓ (๒๑:๐๐ น.)
ผู้ฟัง : บุคลากรรุ่น ๑๑ ชุ่มบุญ
สถานที่ : ส.กัลยาณมิตร สำนักงานใหญ่
ในวาระ: ร่วมบุญฉลองมหาธรรมกายเจดีย์
กราบถวายปัจจัยแล้วเรียนท่านว่า "พวกเราตั้งความปรารถนาเป็นประธานรองเจ้าค่ะ"
หลวงพ่อให้พรว่า "สำเร็จอยู่แล้ว ขอให้ลูกหญิง รุ่น 11 เป็นประธานรองฉลองมหาธรรมกายเจดีย์สมความปรารถนา ขอให้เข้าถึงธรรมกาย ได้ทำวิชชา ปราบมารได้สำเร็จ"
จึงกราบถวายรายงานเรื่องการไปหล่อหลอมที่สวนทรัพย์ฯ หลวงพ่อเมตตาให้โอวาทพอสรุปได้ดังนี้
หลวงพ่อ :
เราต้องเอาอารมณ์ดีของเราไปใส่คนอื่น
ให้เขาอารมณ์ดีไปกับเราด้วย
อย่าเอาอารมณ์เสียไปใส่คนอื่น
ให้มองดูความดีของแต่ละคน ปัญหาก็จะไม่เกิด
รุ่น11 เป็นรุ่น ฝืนลิขิตสวรรค์ พันธุ์ลุย บุคคลที่หาได้ยากยิ่งในโลกมารวมกัน ในสถานที่ที่หาได้ยากอะไรจะเกิดขึ้น.....(เราไม่เก็ต ตอบไม่ได้) ....คนที่มีความคิด ไม่ธรรมดา ศึกษาฝึกฝนตนเองมารวมกัน ตั้งแต่ตื่นนอนถึงเข้านอน มีแต่กิจกรรมที่เป็นทางมาแห่งบุญ
ท่านย้ำอีกว่า เราเป็นคนไม่ธรรมดา มารวมกันในสถานที่ที่ไม่ธรรมดาอะไรจะเกิดขึ้น (ไม่มีเสียงตอบ...) ความอัศจรรย์แห่งสหัสวรรษจะบังเกิดขึ้น Amazing millenium
หลวงพ่อดีใจที่มีกิจกรรมหล่อหลอมขึ้น หลวงพ่อสนับสนุนที่ไปหล่อหลอมกัน กลับมาเป็นคนใหม่ มีชีวิตใหม่ ไปบอกทุกคนนะ"
หลวงพ่อเปิดใบสรุปผลการหล่อหลอมทุกใบ อ่านชื่อทุกคน พอถึงพี่อู๊ด เราก็เรียนว่า “พี่อู๊ดคิดว่า น้อง ๆ ไม่รัก พอไปหล่อหลอมคราวนี้ พี่อู๊ดแฮปปี้มาก คนมีอายุน่ะค่ะ ว้าเหว่”
"อืม คนแก่ ว้าเหว่ ไปดูแลกันให้ดีนะ เห็นใจที่เธอล้า แต่ไม่เห็นด้วยที่เธอท้อ ... ไปเปิดเพลงนี้ฟังนะจ๊ะ
หลวงพ่ออยู่กับยาย ไม่เคยได้รับคำชม ตั้งแต่ยายพูดได้ จนพูดไม่ได้ ไม่เคยชมหลวงพ่อ ตอนยายพูดได้ ยายก็ไม่ชม ตอนยายพูดไม่ได้ หลวงพ่อก็อดอีก สรุปอดตลอด ไม่เคยได้
แต่พวกเรายังดี ยังมีหลวงพ่อชื่นชม ให้กำลังใจ
เหนื่อยไหม อยู่ที่ไหนก็เหนื่อยทั้งนั้น อยู่ข้างนอกก็เหนื่อย ข้างในก็เหนื่อย การเหนื่อย คือ การลงทุน แต่เป็นการลงทุนที่คุ้มค่า คือ ได้บุญ แต่อยู่ข้างนอกเหนื่อย แล้วไม่ได้อะไร
อยู่วัดเราหวังอะไร คำชมก็ไม่ได้ เหรียญตราก็ไม่ได้ เหรียญตราเอามาแล้วได้อะไร เอาติดตัวไปไม่ได้ เวลาตายกองอยู่หน้าโลง แล้วคนตายไปที่ชอบๆ แต่เป็นที่ที่เราไม่ชอบ
ถ้าเราไปอยู่ทางโลก เรารวยอยู่แล้ว แต่เราไม่เอา เรามาอยู่วัด ได้ปัจจัยกันตาย มีมากก็ฟุ้งซ่าน ให้มากก็เปลือง และไม่มีจะให้
เราอยู่วัด เราจะได้ยิ่งกว่าชาวโลก ได้บุญติดตัว เหนื่อยเราก็พัก หายเหนื่อยเราก็ลุย เราเหนื่อยกันมาหลายชาติแล้ว เรามาเพื่อเหนื่อย มาทำงานสร้างบารมี ปฏิบัติภารกิจที่ยิ่งใหญ่ ภารกิจที่ติดตัวมาที่จะต้องทำให้คนรู้เรื่องวิชชาธรรมกาย สร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นกับชาวโลก และพาคนไปถึงที่สุดแห่งธรรม
เราไม่มีเงินเดือน ไม่มีโบนัส มีแต่สวัสดิการกันตาย แต่สุขของเรายิ่งใหญ่กว่าชาวโลก สุขของชาวโลก มี 4 อย่าง สุขจากการมีทรัพย์ สุขจากการใช้จ่ายทรัพย์ สุขจากการไม่มีหนี้ และสุขจากการทำงานไม่มีโทษ สุขของชาวโลก ฮอถ้อยหมอเจี๊ยะ ดูได้แต่กินไม่ได้ ไม่มัน อยากรวยแต่ไม่ได้ เรียกว่าจน เป็นความจนที่ยิ่งใหญ่ เรารวยได้ แต่ไม่เอา เรียกว่า "สมถะที่ยิ่งใหญ่"
สมัยคุณยายอยู่วัดปากน้ำ ท่านมีชีวิตอยู่ ๒ ที่ ตลอดระยะเวลายาวนาน คือ หอฉัน กับโรงทำวิชชา นั่ง ๖ ชม. พัก ๖ ชม. หมุนเวียนอยู่อย่างนี้ เรายังไปได้ตั้งหลายที่
“อยากเป็นอย่างยาย ต้องทำใจอย่างยาย"
หลวงพ่อกำลังจะเดินออก ท่านหันมาบอกว่า ...๔ ปีกว่าอย่ามาคุย เขาอยู่กันมา ๑๐ ปีกว่า ยังไม่บ่นเลย.....(นั่นคือท่านจะบอกว่า เราต้องเจออะไรอีกเยอะ..อย่าเพิ่งได้ใจ....)
บันทึกจากความทรงจำของหลาย ๆ คน และจากโน้ตย่อของพี่นก อาจมีการสลับลำดับเหตุการณ์ เล็กน้อย แต่ไม่ผิดความหมาย (ความจำของมนุษย์มีระยะสั้น)
cr. กัลฯ จำปี จารุฤทัยกานต์
อนุโมทนาบุญค่ะ