ความปรารถนาของหลวงปู่กับหลวงพ่อ

ความปรารถนาของหลวงปู่ กับความปรารถนาของหลวงพ่อ เรียบเรียงจากพระธรรมเทศนาพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๐ วันพุธที่ ๒๖ กันยายน เป็นวันครูวิชชาธรรมกาย คือ วันที่พระเดชพระคุณหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ได้บำเพ็ญสมณะธรรมแบบทิ้งชีวิต ที่วัดโบสถ์ (บน) ต.บางคูเวียง จ.นนทบุรี แล้วท่านตั้งสัตยาธิษฐานว่า “ถ้าไม่ได้บรรลุธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าบรรลุก็จะไม่ลุกจากที่” หมายความว่า แม้เนื้อเลือดจะแห้งเหือดหายไปเหลือแต่กระดูกหนังช่างมัน ถ้าไม่ได้บรรลุธรรมก็ให้ตายเสียเถิด แล้วท่านก็ทำความเพียรปล่อยชีวิตไปเลย ตั้งแต่ยามเย็นหัวค่ำเรื่อยไปกระทั่งค่อนคืนถึงได้ใจหยุดนิ่งแล้วก็ตกศูนย์ดับวูบเข้าไป กระทั่งได้บรรลุธรรมกาย หลังจากนั้นท่านก็ได้ถ่ายทอดวิชชาธรรมกายไปยังผู้มีบุญทั้งหลาย เป็นครูด้วย เป็นนักเรียนด้วย คือ ศึกษาวิชชาธรรมกายด้วยตัวของท่านเอง และถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้มีบุญทั้งหลายได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย จนกระทั่งตกทอดมาถึงคุณยายอาจารย์ฯ แล้วก็มาถึงพวกเราทุกคน เพราะฉะนั้น วันครูวิชชาธรรมกาย จึงเป็นวันที่สำคัญมาก ถ้าไม่มีวันนี้เมื่อ ๙๐ ปีที่แล้ว ก็คงไม่มีวันนี้สำหรับเรา ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นอกเหนือจากเป็นพรรษาแห่งการบรรลุธรรม ที่เราตั้งมโนปณิธานตั้งแต่ต้นพรรษาว่า จะปฏิบัติธรรมกันอย่างเต็มที่ ให้บรรลุธรรมที่มีอยู่แล้วภายในตัวของเราให้ได้ เราก็ต้องรักษาใจใสๆ แล้วปฏิบัติธรรมเพื่อเป็นปฏิบัติบูชาแด่พระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ เพราะสิ่งที่ท่านชอบมากที่สุด คือ อยากให้พวกเราปฏิบัติธรรม ให้ได้เห็นในสิ่งที่ท่านได้เห็น ให้ได้รู้ในสิ่งที่ท่านได้รู้ ให้ได้เป็นในสิ่งที่ท่านได้เป็น นี้คือหัวใจอันประเสริฐของท่าน ความปรารถนาของหลวงปู่ ในยุคของท่านนั้น ท่านไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องการก่อสร้าง ท่านได้สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมตอนช่วงบั้นปลายของชีวิต เพื่อสนับสนุนการศึกษาพระบาลี แม้ว่าจะมีหลายคนไปกราบเรียนท่าน ให้ท่านได้สร้างถาวรวัตถุอะไรในวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านก็จะพูดสั้นๆ ว่า “สร้างเมื่อไหร่ก็สร้างได้ว่ะ” สิ่งที่ท่านอยากจะสร้างจริงๆ คือ อยากสร้างคนให้ได้บรรลุธรรมกาย นี้คือความตั้งใจจริงของท่าน ท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ไม่ไปแรมราตรีที่ไหน ท่านบอกว่า จะฝึกใจมุ่งเข้าไปสู่ภายในปราบมารประหารกิเลสให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษให้ได้ ถ้าหากว่าปราบมารไปยังไม่ถึงจุดหมายปลายทางแล้วล่ะก็ ท่านจะยอมตาย เช่นเดียวกับวันที่บรรลุธรรมกาย นี้คือมโนปณิธานของท่าน แล้วก็ถ่ายทอดความรู้กันเรื่อยมา วัดปากน้ำ มีพื้นที่ทั้งหมด ๑๖ ไร่เศษ คุณยายอาจารย์ฯ ท่านบอกว่า ทุกวันคนแน่นยังกับพาหุรัด คือ พาหุรัดสมัยก่อนเป็นศูนย์การค้า จะมีคนไปซื้อข้าวของอะไรต่างๆ ที่นั่นมากมาย ที่วัดปากน้ำคนแน่นราวกับพาหุรัดนั่นแหละ แต่ไม่ได้มาซื้อของ แต่เขาเดินทางมาเพื่อศึกษาธรรมะปฏิบัติกับหลวงปู่ บ้างก็มาขอบารมีท่านเป็นที่พึ่ง ให้ช่วยทุกข์มนุษย์ในทุกเรื่อง ท่านจะรับแขกเป็นช่วงๆ แม้เวลาขบฉัน แขกมาพูดขอบารมีอะไร ท่านก็ อื้อ อื้อ ปากเคี้ยวไปด้วย หูฟังไปด้วย ผู้ที่ได้บรรลุวิชชาธรรมกายก็จะนั่งอยู่ใกล้ๆ ท่าน ถึงตอนไหนสำคัญ ท่านก็สั่งงานผู้ที่ได้ธรรมกาย ถ้าเรื่องไหนเป็นพิเศษ ท่านก็จะสั่ง แก้เขาตรงนั้น แก้เขาตรงนี้ ปากก็เคี้ยวฉันไปด้วย สั่งงานไปด้วย ทำอย่างนี้เรื่อยมา วิชชาธรรมกายก็สืบทอดมาถึงปัจจุบันนี้ หลวงพ่อก็อยากจะทำอย่างนั้นนะ เดินตามรอยเท้าท่าน ตั้งแต่บวชมาก็ไม่คิดจะสร้างอะไร แต่ก็ยังไม่กล้าพูดแบบท่านว่า “สร้างเมื่อไหร่ก็สร้างได้ว่ะ” เพราะเพิ่งมารู้สำนึกในตอนนี้ รู้อย่างนี้ไม่สร้างก็ดี ทีนี้มันอยู่ในช่วงที่เราจะต้องขยายวิชชาธรรมกาย ตามผังที่ท่านได้ตั้งเอาไว้ว่า จะขยายวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก ท่านก็ฝากข้อความนี้ไว้ให้กับคุณยายอาจารย์ฯ ที่ตรงนั้นเป็นต้นตอของความรู้วิชชาธรรมกาย เรารุ่นแตกต่อ ก็ต้องสร้างไปเรื่อยๆ เพราะผู้มีบุญก็มาเรื่อยๆ มากันเยอะแยะ เหลียวซ้ายแลขวาในสภาธรรมกายสากลล้วนแต่ผู้มีบุญทั้งนั้น ทีนี้สมมติว่า เราไม่สร้างหลังคามหารัตนวิหารคด แล้วเราลองไปนั่งที่ไม่มีหลังคาสักหนึ่งชั่วโมง เราจะรู้สึกอย่างไร นั่นแหละจ้ะ เพราะฉะนั้น เราจึงจำเป็นจะต้องสร้างหลังคามหารัตนวิหารคดเพื่อใช้ทำงานขยายวิชชาธรรมกาย หลวงปู่ท่านเสียดายว่า มนุษย์เกิดมาแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองมีธรรมกายอยู่ในตัว ซึ่งเป็นแหล่งที่รวมของสิ่งที่ทุกคนแสวงหา เพราะทุกคนถูกพญามารหลอกล่อให้ไปแสวงหาสิ่งอื่น ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ตัวต้องการ แต่ตัวเข้าใจผิดว่า สิ่งที่แสวงหานอกตัวนั้นเป็นสิ่งที่ตัวต้องการจริงๆ และในที่สุดก็ล้มเหลว กระทั่งละจากโลกนี้ไป ท่านไม่อยากให้มนุษย์ตายฟรี อยากให้ทุกคนซึ่งมีธรรมกายอยู่ในตัวแล้ว ได้บรรลุธรรมกาย แต่ว่าเมื่ออายุสังขารท่านได้แค่นั้น ท่านก็ฝากต่อ ภาระนี้จึงสืบทอดตกมาถึงคุณยายอาจารย์ แล้วก็มาถึงหมู่คณะของพวกเรานี้แหละ การก่อสร้างแต่ละสิ่งในวัดที่ขยาย ก็ขยายตามความจำเป็นในการรองรับงาน จะเห็นว่าทุกสิ่งเราทำไปใช้ไป ซึ่งเรายังสร้างไม่เสร็จเลยสักอย่าง ดูพื้นที่เรานั่ง มันยังไม่เสร็จสมบูรณ์เลย เรานั่งบนซาแลน ซึ่งบางทีก็มีเม็ดกรวด เม็ดทราย แต่เราก็นั่งยิ้มกันได้ โดยไม่คำนึงถึงอะไร เพราะเรามานั่งเอาบุญ เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของเพื่อนมนุษย์ ไม่ได้คิดมาแสวงหาความสะดวกสบาย เราสร้างไปใช้ไปอย่างนี้กันเรื่อยมา ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดในเนื้อที่ ๑๙๖ ไร่ แล้วก็ค่อยๆ เติบโตขึ้น แล้วต่อมาก็เติบโตอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าตลอดเส้นทางระหว่างที่ขยายวิชชาธรรมกายไปทั่วโลกมันจะราบรื่นนะ เริ่มต้นมาด้วยความยากลำบากทั้งสิ้น เห็นนั่งยิ้มๆ อยู่อย่างนี้ ได้ผ่านความทุกข์ยากมาทุกขั้นตอน ตั้งแต่บวชวันแรก ต่างจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ คือ ท่านบวชวันหนึ่ง รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งก็ปฏิบัติธรรมเรื่อยมา ไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว แต่ของหลวงพ่อ บวชวันหนึ่ง รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่งสร้างมันเรื่อยมา ยังสร้างไม่จบเลยสักที สร้างทั้งวัตถุ สร้างทั้งคน ก็เพื่อจะทำความปรารถนาของหลวงปู่ให้สมหวัง ถ้าความปรารถนาของท่านสมหวัง ก็หมายความว่า มนุษย์ชาติทั่วโลกสมหวัง เพราะความปรารถนาของท่านมีเพียงประการเดียว คือ อยากให้มนุษย์ทุกคนในโลกเข้าถึงพระธรรมกาย ความปรารถนาของหลวงพ่อ หลวงพ่อต้องการทำความปรารถนาในชีวิตนี้ให้สมหวังอยู่ ๒ ประการ คือ ประการที่ ๑ อยากให้ความปรารถนาของคุณยายอาจารย์สมหวัง คือ ท่านตั้งใจว่าสร้างวัดเสร็จแล้วจะฉลองวัด แต่ท่านละสังขารไปก่อน เรายังไม่ได้ฉลองเลย เพราะเมื่อทุกอย่างสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราจึงจะฉลอง ประการที่ ๒ อยากทำมโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่ที่ท่านปรารถนาให้ทุกคนในโลกนี้ได้เข้าถึงพระธรรมกาย ไม่ตายฟรี ฉะนั้นชีวิตหลวงพ่อที่ผ่านมาเจออุปสรรคตลอดทุกวันทุกคืนเลย ไม่อุปสรรคภายในก็อุปสรรคภายนอก อุปสรรคภายใน คือ ความแก่ ความชรา ซึ่งมาเยือนอยู่ตลอดเวลา อุปสรรคภายนอก ก็เรื่องราวต่างๆ มากมาย ที่มีมาตั้งแต่วันเริ่มบวชเรื่อยมา เหมือนของคู่เคียงข้างกันมาเลย มันแปลกดีนะ ไม่ต้องไปทำความชั่วอะไร แค่ทำความดีอย่างเดียว เดี๋ยวมันมาเอง เหมือนความแก่ ความชรา อยู่เฉยๆ มันก็มาทุกวัน อย่างที่เราไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย เพราะฉะนั้นปัญหามีเราก็แก้กันไป งานมีก็ทำไป บุญก็สร้าง ธรรมะก็นั่ง ดังนั้น ตั้งแต่วันนี้เราจะบูชาธรรมหลวงปู่ เราก็ต้องนั่งปฏิบัติธรรมะกันให้เต็มที่เต็มกำลัง เราผ่านพรรษามา ๓๕ วันแล้ว บางคนบางวันก็ขาด บางวันไม่ขาดแต่ว่าน้อยกว่าบางวัน เพราะฉะนั้น ๒๔ วันนี้ ตั้งใจปฏิบัติธรรมเพื่อบูชาธรรมท่านให้เต็มที่ จะได้ถูกใจท่าน เพราะท่านอยากให้เราได้ปฏิบัติธรรม อยากให้เราเข้าถึงธรรม เราก็ทำในสิ่งที่ท่านปรารถนา ถ้าผู้ให้ผู้รับตรงกันก็เป็นมหากุศล วันครูวิชชาธรรมกาย เมื่อ ๙๐ ปีที่แล้ว พระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ท่านอุทิศชีวิตเพื่อบรรลุธรรม เราก็เหมือนกัน ต้องอุทิศชีวิตทำโมดูลให้สำเร็จ ท่านบรรลุธรรม แต่เราทำโมดูลให้บรรลุ ถ้าใจสองเราตรงกัน ท่านบรรลุด้วยเราก็บรรลุด้วย ดีไหมจ๊ะ บรรลุธรรมภายในด้วย บรรลุเป้าหมายหลังคามหารัตนวิหารคดด้วย ถ้าทำได้ เราจะมีความปลื้มปีติใจมาก ดังนั้น นั่งธรรมะกันให้ดี ให้ใจใสๆ แล้วทุกวันออกไปทำหน้าที่ทั้งทำด้วยตัวเองแล้วก็ไปชวนคนอื่น มาทำโมดูลหลังคามหารัตนวิหารคดให้สำเร็จให้ได้เป็นอัศจรรย์กันเลยนะลูกนะ