ถึงธรรมได้เมื่อใจผาสุก
ถึงธรรมได้เมื่อใจผาสุก
(เรียบเรียงจากพระธรรมเทศนาพระราชภาวนาวิสุทธิ์ เมื่อวันอาทิตย์ต้นเดือนที่ ๑ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๔๑)
มนุษย์ที่เกิดมาต่างล้วนต้องการแสวงหา "ความสุข" แต่ในสภาวะบ้านเมืองของเราขณะนี้ กำลังมีวิกฤตการณ์ที่ส่งผลกระทบมาถึงตัวเรา อาจจะทำให้มีความอึดอัดวิตกกังวลบ้าง อย่างไรก็ตาม ปัญหามีเราก็แก้กันไป งานมีเราก็ทำกันไป บุญมีเราก็สร้างกันไป ปัญหาบางอย่างเราต้องยอมรับว่ามันแก้ไขกันได้ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเรียกว่า สเตกิจฉา ยังพอแก้ไขได้ แต่ถ้าตายไปแล้วแก้ไขไม่ได้เลย พระองค์เรียกว่า อเตกิจฉา
ความทุกข์ของเราตอนนี้ เป็นเพราะรู้สึกว่าเรามีไม่เท่าเดิม แต่ว่าแม้เรามีไม่เท่าเดิม ก็ยังมีมากกว่าคนอื่นอีกตั้งเยอะ ถ้าเรานึกทบทวนย้อนหลังว่า ตอนเกิดมาเราก็ไม่ได้มีอะไรติดตัวมา แต่มาหาเอาภายหลังเมื่อมาอยู่ในโลกใบนี้ เราต้องยอมรับความจริงของโลกธรรม ๘ ประการว่า มีลาภได้ก็เสื่อมได้ มียศก็เสื่อมยศได้ มีคนสรรเสริญ มีคนนินทา มีสุข มีทุกข์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นของคู่โลก ใครก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ป่วยการที่เราจะไปทุกข์ใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
เพราะฉะนั้นรักษาใจของเราให้เป็นกุศลล้วน ๆ อย่าให้มีสิ่งใดเป็นเครื่องเศร้าหมองใจ ปัญหามีเราก็แก้ด้วยสติปัญญา อย่าใช้อารมณ์ งานมีก็บริหารงานกันไป บุญมีเราก็สร้าง นักสร้างบารมีควรมีหัวใจของผู้ให้ ตั้งแต่ให้ความรักความปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ให้อภัยต่อบุคคลที่พลาดพลั้งล่วงเกินเรา ให้ทรัพย์สินเงินทอง ให้ข้าวปลาอาหาร หรือให้โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาส อย่างนี้ใจของเราจะเกิดความผาสุก
ความผาสุก ที่บังเกิดขึ้นนี้ มีคุณค่ามากมายมหาศาลยิ่งกว่าทรัพย์สินเงินทอง เพราะว่าเป็นต้นทางให้เราไปสู่อายตนนิพพาน ความผาสุกเท่านั้นที่จะทำให้ใจเราหยุดนิ่งอยู่ในกลางตัวของเรา พอถูกส่วนเข้าเดี๋ยวดวงใสของปฐมมรรคก็จะบังเกิดขึ้นชัดใสแจ่ม แล้วจะเข้าถึงกายภายในไปตามลำดับจนกระทั่งเข้าถึงพระธรรมกายที่ละเอียดยิ่ง ๆ ขึ้นไป ซึ่งทั้งดวงธรรม ทั้งกายภายใน และพระธรรมกาย ล้วนมีอยู่ในตัวของพวกเราทั้งหลาย ไม่ใช่เป็นสิ่งที่เราปรุงแต่งขึ้น มีมาแต่ดั้งเดิมแล้ว เป็นผังสำเร็จมานานทีเดียว เพราะฉะนั้นความผาสุกนี้จึงเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว
เมื่อใจผาสุกเราก็จะเข้าถึงพระรัตนตรัยภายในได้ เข้าถึงสรณะอันเป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแท้จริงของมนุษย์ทั้งหลาย หากเกิดมาแล้วไม่เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน ชาตินี้เราเกิดมาเสียเปล่าไปหนึ่งชาติ ดังนั้นเราจะต้องเข้าถึงให้ได้ ถ้าเข้าถึงแล้วชีวิตก็จะปลอดภัย แม้ละโลกไปแล้วยังนำเราไปสู่สุคติภูมิ ปิดประตูอบายได้ ภัยในสังสารวัฏไม่อาจทำอันตรายผู้ที่เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในได้
เมื่อเข้าถึงพระธรรมกายภายในแล้ว ความสุขก็จะเกิดขึ้นทันทีที่เข้าถึง เป็นความสุขที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกทีเดียว สุขจากการมีทรัพย์ สุขจากการได้ใช้จ่ายทรัพย์ หรือสุขจากการไม่เป็นหนี้ เทียบไม่ได้เลยกับความสุขแม้เพียงนิดเดียวที่เข้าถึงพระรัตนตรัย เป็นความสุขที่เป็นอิสระกว้างขวาง ไม่มีขอบเขต ไม่มีประมาณ กายเบา ใจเบา มีความปีติเบิกบานใจ เป็นความสุขที่เราไม่เคยเจอมาก่อนเลยในชีวิต เป็นความสุขที่หลุดพ้นจากการครอบงำของกิเลสอาสวะทั้งหลาย
หลวงพ่อมีความปรารถนาให้ทุกคนในโลกได้เข้าถึงจุดนี้ เพราะมีความปรารถนาอย่างนี้จึงได้สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ สภาธรรมกายสากล และมหาวิหารมงคลเทพมุนี สร้างทั้งสามสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อจะเป็นจุดเชื่อมโยงให้ทุกคนในโลกได้เข้าถึงพระธรรมกายที่มีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน บุคคลใดที่มีส่วนสำคัญในการสร้างสามสิ่งให้สำเร็จไม่ว่าจะเป็นตะปูสักตัว อิฐสักก้อน ไม้สักแผ่น ถือว่าเป็น ทานที่ไม่มีทานอื่นยิ่งกว่า บุญอะไรจะมาวิเศษเท่าบุญนี้ บุญที่ทำให้ทุกคนดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง ทำให้ทุกคนได้เข้าถึงพระธรรมกาย ได้รู้แจ้งแทงตลอดในสรรพสิ่งทั้งหลายด้วยตัวของตัวเอง เป็นบุญที่ได้ชื่อว่าช่วยสร้างโลกให้สว่างไสวด้วยแสงธรรม
เพราะฉะนั้นเมื่ออุทิศตนสร้างสามสิ่งด้วยชีวิตในยามยาก มหากุศลอันยิ่งใหญ่ที่นับประมาณมิได้จึงบังเกิดขึ้น ให้ดีใจเอาไว้เถิด เพราะสิ่งที่ได้ทำไปนั้นเป็นสิ่งที่ประเสริฐ เป็นสิ่งที่เลิศ ที่ใคร ๆ ยากจะได้ทำอย่างนี้ ลองคิดดูว่าประชากรในโลกนี้มี ๖ พันกว่าล้านคน แต่มีพวกเราเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่มีโอกาสได้สร้างบุญใหญ่เช่นนี้ เรามีโอกาสดีอย่างนี้แล้วทุ่มชีวิตไปเลย อย่ากลัวความยากลำบาก ทำให้เต็มที่ เต็มกำลัง สุดชีวิตจิตใจ ให้สามสิ่งนี้สำเร็จเป็นอัศจรรย์ให้ได้
และเมื่อถึงวันนั้นวันที่ทั้งสามสิ่งสำเร็จ เราจะมาพร้อมใจกันระลึกนึกถึงสิ่งที่เราร่วมกันทำมาด้วยความยากลำบาก ด้วยหัวใจของยอดนักสร้างบารมี เราจะเกิดความปีติภาคภูมิใจและเป็นสุข เป็นความสุข ความปีติที่เงินทองหาซื้อไม่ได้ ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานที่ใด แม้จะอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใกล้ต่อมรณภัยก็ยังมีความสุขใจ เพราะบุญที่เราทำนั้น ทำด้วยใจ ด้วยชีวิตและจิตวิญญาณในยามยาก และในที่สุดอานิสงส์ของบุญนี้จะส่งผลให้เราไปถึงที่สุดแห่งธรรมได้