เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย (๒๕๕๐)

๑๐. เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย วันที่ ๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐ โอวาทหลวงพ่อธัมมชโย ณ อุโบสถ วัดพระธรรมกาย วันอาทิตย์ที่ ๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐ *อานิสงส์กฐินตามพระวินัย* ออกพรรษากันแล้ว วันนี้เรามาพร้อมใจกันกรานกฐิน ซึ่งอานิสงส์กฐินตามพระวินัยมี ๕ ประการโดยย่อ คือ ข้อที่ ๑ เที่ยวไปโดยไม่ต้องบอกลา ในสมัยพุทธกาล พอได้กรานกฐินแล้ว ก็มีอานิสงส์กฐิน ภิกษุหลายรูปอยากจะปลีกวิเวก ตามป่า เขา ห้วย หนอง คลอง บึง ลอมฟาง เรือนว่าง โคนไม้ แสวงหาที่รื่นรมย์ที่เหมาะสมต่อการบำเพ็ญสมณธรรม เพื่อให้ได้บรรลุมรรคผลนิพพานตามความตั้งใจที่ได้มาบวช เมื่อได้รับอานิสงส์กฐินแล้วต่างก็สามารถแยกย้ายกันไปแสวงหาที่วิเวกได้ โดยไม่ต้องบอกกล่าวกัน แต่พอมาถึงในยุคนี้ แม้เราจะได้อานิสงส์ข้อนี้ตามพระวินัย คือ เที่ยวไปไหนไม่ต้องบอกลา เที่ยวไปในที่นี้หมายถึงเที่ยวกรรมฐานนะแต่ธรรมเนียมในยุคนี้ต้องมาบอกลากันก่อน ลาผู้รับผิดชอบในหน่วยงาน เพื่อที่จะคอยดูแลกันได้ คำว่า ดูแล ไม่ได้แปลว่า ควบคุมนะ แต่ที่ขอให้แจ้ง ก็เผื่อว่าเวลาไปไหนมาไหนประสบภัยอะไรก็จะได้ช่วยเหลือกันได้ นี้ถือเป็นกฎระเบียบของหมู่คณะที่มีเพิ่มเติมนอกเหนือจากพระวินัย ด้วยความรักและห่วงใย อย่างนี้ต้องบอกกัน ข้อที่ ๒ เที่ยวไปโดยไม่ต้องถือจีวรครบสำรับ เพื่อจะได้มีเครื่องกังวลน้อย ข้อที่ ๓ ฉันคณโภชน์ได้ คือ ฉันร่วมกันได้ ข้อที่ ๔ เก็บอติเรกจีวรไว้ได้ตามปรารถนา ข้อที่ ๕ จีวรลาภอันเกิดในที่นั้น เป็นของภิกษุผู้ได้กรานกฐินแล้ว นี้ก็เป็นอานิสงส์ ๕ ข้อ ที่เราได้ศึกษากันมาแล้ว ทั้งหมดนี้มีอยู่ในพระไตรปิฎก เล่มที่ ๕ มหาวรรค ภาคที่ ๒ ใครจะไปศึกษาเพิ่มเติมก็จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่ใคร่ต่อการศึกษา แล้วจะได้เป็นประโยชน์ต่อเพี่อนสหธรรมิกที่มาในภายหลัง ก็เป็นสิ่งที่ควรจะศึกษากัน *เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย* แม้เราจะได้รับอานิสงส์ทั้ง ๕ ข้อนี้ แต่วัตถุประสงค์ก็ยังคงเดิม คือ บวชมาเพื่อสลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง ดังนั้นจะในพรรษาหรือนอกพรรษา เราต้องไม่ว่างเว้นการบำเพ็ญสมณธรรม เพื่อประโยชน์สุขของตัวเราเองเป็นอันดับแรก และจะได้เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของเพื่อนสหธรรมิก เป็นเนื้อนาบุญแก่มนุษย์และเทวดาทั้งหลาย ตั้งแต่โยมพ่อ โยมแม่ หมู่ญาติ ผู้ที่เป็นที่รักของเรา กระทั่งสรรพสัตว์ทั้งหลาย นี่เป็นสิ่งที่เราจะต้องขวนขวาย เราได้รับทราบว่า ในตัวของเรามีพระธรรมกายอยู่ ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง สิ่งอื่นไม่ใช่ ก็ต้องขวนขวายในการฝึกใจให้หยุดนิ่งเพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวให้ได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญ เพื่อตัวเราและเพื่อพระศาสนา เราต้องปฏิบัติในระดับที่มีความมั่นใจว่า สิ่งที่เราเห็นนั้นถูกต้อง ใช่แล้ว ซึ่งความมั่นใจนี้จะเกิดขึ้นเมื่อใจหยุดนิ่งได้ถูกส่วน สมบูรณ์ นิ่งแน่น พอไปถึง ณ ตรงนั้นแล้ว ความรู้สึกว่าไม่มั่นใจมันไม่มี มันจะหายสงสัย เพราะฉะนั้นลูกทุกรูปจะต้องขวนขวายปฏิบัติให้ถึง ณ ตรงนี้ให้ได้ คำขวัญที่ว่า เมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย นี่เป็นเรื่องจริง คือจะเริ่มสว่างจากตัวเรา แล้วขยายไปยังสหธรรมิก ไปยังพุทธบริษัท ๔ และเพื่อนมนุษย์ทั่วโลก เพราะคำพูดจากผู้ที่มีประสบการณ์ภายในเท่านั้น จึงจะมีพลังในการที่จะไปแนะนำชักชวนให้ใครก็ตามได้มาปฏิบัติธรรมเพื่อประโยชน์สุขเหมือนอย่างเรา ผู้ที่ได้ยินได้ฟังเขาจะเกิดความไว้วางใจ เชื่อมั่น เชื่อถือ เกิดแรงบันดาลใจอยากปฏิบัติตามเราด้วย นี่เป็นเรื่องที่สำคัญ โดยเฉพาะในยามนี้ ดูแล้วเหมือนมีแต่ภาพว่า ผืนแผ่นดินไทยมีพระพุทธศาสนาอยู่ มีพุทธบุตรเป็นจำนวนหลายแสนรูป แต่ว่ายังเป็นเพียงภาพเท่านั้น ความมั่นคงยังไม่เหมือนในสมัยพุทธกาล การที่ลูกได้มีโอกาสมาบวชอยู่ร่วมกันถึงวันนี้ มีความสำคัญต่อพุทธศาสนามาก ความเพียรอย่างถูกหลักวิชชาและประสบการณ์ภายในของลูกทุก ๆ รูป จะเป็นกำลังใจให้เพื่อนสหธรรมิกทั่วสังฆมณฑลประกอบความเพียรด้วย และทำให้ถูกวัตถุประสงค์ของการมาบวช เมื่อเพื่อนสหธรรมิกทั้งสังฆมณฑลสนใจมาปฏิบัติธรรมกันอย่างจริงจัง ด้วยกำลังบุญของท่าน และมีหลักวิชชาอยู่อย่างนี้ ต้องเข้าถึงได้ ทีนี้ เมื่อสังฆมณฑลได้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ก็จะขยายไปสู่พุทธบริษัททั้ง ๔ พระพุทธศาสนาจะตั้งมั่นอย่างมั่นคง คำว่า ประเทศไทยเป็นเมืองพุทธ ก็จะเป็นเมืองพุทธอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นการประกอบความเพียรอย่างถูกหลักวิชชา และผลการปฏิบัติธรรมภายในจนหายสงสัยของลูกทุก ๆ รูป จึงมีผลอย่างมาก บางทีเราไม่รู้ตัวว่า ตัวเรามีความสำคัญต่อพุทธศาสนา และต่อเพื่อนมนุษย์มากขนาดนี้ เมื่อเราไม่รู้ตัว จึงไม่ค่อยขวนขวายกันอย่างเต็มที่ ความขวนขวายก็เลยมีน้อย ดังนั้นนอกจากเพื่อประโยชน์ของเราแล้ว ยังเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นด้วย ให้ลูกทุกรูปตั้งใจทำความเพียรให้ดี *เป้าหมายศึกษาวิชชาธรรมกายต้องอยู่ในใจ* การมาอยู่ร่วมกันอย่างนี้ เราต้องมีเป้าที่จะศึกษาวิชชาธรรมกาย ถ้าเราไม่มีเชื้อสายวิชชาธรรมกาย เรามาอยู่รวมกันไม่ได้ เพราะว่าวัดในประเทศมีตั้ง ๓๐,๐๐๐ กว่าวัด แต่ว่าลูกสมัครใจมาอยู่วัดพระธรรมกาย ก็แปลว่า มีเชื้อสายของวิชชาธรรมกาย วิชชาธรรมกาย คือ วิชชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แต่นำมาเรียกใหม่ ให้เราเข้าใจได้ง่ายขึ้น คือ เรียนให้ได้บรรลุมรรคผลนิพพาน และเพิ่มเติมคือไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ตามมโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่ ซึ่งจริง ๆ แล้วเริ่มต้นจากการหยุดใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ในเส้นทางสายกลางภายใน ศึกษาไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะสุดทางสายกลางนั่นแหละ คือ วิชชาธรรมกาย *โอวาทสำหรับผู้จำเป็นต้องลาสิกขา* สำหรับผู้ที่ลางานมาบวช ๑ พรรษา มีกุศลศรัทธามาบวชช่วงสั้น ๆ ก็จะมีโอกาสศึกษาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ในระดับหนึ่ง วัดของเรามีกิจวัตรกิจกรรมเยอะ โอกาสที่จะทุ่มเทศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้สมบูรณ์คงทำได้ยาก คงได้ในระดับหนึ่ง และไปศึกษาต่อเอาในภายหลัง ก่อนที่จะลาสิกขา ต้องทำความเข้าใจกันให้ดีว่า เราได้มาใช้เวลา ๑ พรรษานี้ กระทั่งถึงวันรับกฐินในวันนี้ เพื่อที่จะทดลองมาเป็นนักบวชว่า ชีวิตของนักบวชเป็นอย่างไร และต่อไปในอนาคต ถ้าเรามีโอกาส หรือหมดภาระในทางโลกแล้ว เราจะได้กลับมาเป็นนักบวชใหม่ เมื่อจำเป็นจะต้องลาสิกขาไป ก็ทำให้ถูกหลักวิชชานะลูกนะ คือ นั่งธรรมะกันเสียก่อน เอาฤกษ์สว่าง ฤกษ์พระพุทธเจ้า นั่งธรรมะ ฉันภัตตาหารให้เสร็จเรียบร้อย ตอนบ่ายก็สรงน้ำ นั่งสมาธิ พอใจใส ๆ ดีแล้ว ก่อนจะออกจากสมาธิ ก็ระลึกนึกถึงบุญที่เรามาบวชในคราวนี้ ตั้งแต่วันแรกกระทั่งถึงวันสุดท้ายในวันนี้ว่า เราจำเป็นจะต้องลาจากเพศบรรพชิตไปสู่เพศคฤหัสถ์ ขออานุภาพแห่งบุญทั้งหมดที่เราทำมาด้วยความตั้งใจจริง เป็นพระแท้ เป็นเนื้อนาบุญ เป็นอายุพระศาสนาไปวันต่อวัน ให้บุญนี้มารวมอยู่ภายในกลางกายฐานที่ ๗ เป็นดวงบุญใส ๆ ตรึกระลึกว่า จริง ๆ แล้วเราไม่อยากจะลาสิกขา แต่เรามีพันธนาการของชีวิต ลางานมาได้ช่วงแค่นี้ จำเป็นจะต้องลาสิกขาไปเป็นคฤหัสถ์ ขอให้บุญนี้เป็นเครื่องสนับสนุนให้ชีวิตในทางโลกของเรามีแต่ความเจริญรุ่งเรือง พบปะแต่สิ่งที่ดีทั้งคน สัตว์ สิ่งของ คนภัยคนพาลให้ห่างไกล บัณฑิตนักปราชญ์ให้เข้าใกล้ สิ่งที่ไม่ดีให้ห่างไกลไปให้หมด และให้บุญนี้ถึงแก่โยมพ่อโยมแม่ ผู้ที่เป็นที่รักของเรา และสรรพสัตว์ทั้งหลายให้มีส่วนแห่งบุญนี้ เมื่อลาสิกขาไปแล้ว ต้องเป็นอุบาสกที่ดี อย่าให้เสียผ้าเหลือง ต้องมีศีล ๕ เป็นปกติ คือ ก่อนบวชเราเป็นชาวพุทธแต่เพียงในนาม ไม่มีศีล ๕ เป็นปกติ หรือบางทีก็ไม่มีศีลเลย แค่ว่ามีบุญมาเกิดในบุญเขตเป็นชาวพุทธเท่านั้น แต่ยังดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน เป็นคนทุศีล แต่นั่นมันก่อนบวช การบวชคือการมาสะสางธาตุธรรมใหม่ มาศึกษาเรียนรู้วัตถุประสงค์ของชีวิตว่า เกิดมาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิต จะไปสู่เป้าหมายชีวิตได้อย่างไรในเพศของบรรพชิต ซึ่งเป็นเพศที่ปลอดกังวล ไม่มีปลิโพธ คือ ความกังวลใจต่าง ๆ ได้ศึกษาเรียนรู้ไปในระดับหนึ่งแล้ว เมื่อลาสิกขาไปแล้ว ต้องมีศีล ๕ เป็นปกติ ที่สำคัญหลวงพ่ออยากขอความร่วมมือจากลูกที่ต้องลาสิกขาไป วันพระให้ถืออุโบสถศีล ซึ่งเดือนหนึ่งมีแค่ ๔ ครั้ง ปีหนึ่งก็มีไม่กี่ครั้งเท่านั้น ให้เหมือนย้อนยุคพุทธกาล พอถึงวันพระสาธุชนทั้งหลายจะถืออุโบสถศีลกันตั้งแต่เด็กกระทั่งถึงผู้เฒ่า เรายังอยู่ในวัยแข็งแรง ก็ควรจะใช้วัยนี้มารักษาศีลกันให้บริบูรณ์ เป็นการยกย่องพระรัตนตรัยและให้ความสำคัญกับวันพระ ตอนนี้ชาวพุทธขาดแคลนตัวอย่างดี ๆ ให้ดู ถ้าลูกเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีอย่างนี้ได้ ชาวพุทธจะแข็งแรงขึ้น พุทธศาสนาก็จะเข้มแข็ง และจากเราจะไปสู่ทั่วสังฆมณฑล วัดวาอารามอื่นจะทำตาม พุทธบริษัท ๔ จะทำตาม แล้วจะขยายกันไปเรื่อย ๆ ขอให้เรามีความเข้มแข็งและกล้าหาญที่จะทำความดี เพราะสิ่งแวดล้อมในเพศคฤหัสถ์นั้น ชวนให้เราทุศีลได้ง่าย จะให้บริสุทธิ์บริบูรณ์เหมือนอยู่ในเพศสมณะนั้นยาก แต่ก็ยากไม่มาก ยากพอสู้ ถ้าเราสู้ด้วยกำลังใจและความตั้งใจดีก็ไม่ยาก เหมือนผู้มีบุญในกาลก่อน เหมือนปู่ย่าตายายของเราในกาลก่อน ที่ท่านให้ความสำคัญกับวันพระและความเป็นชาวพุทธมาก พุทธศาสนาจึงตกทอดมาถึงพวกเรา ในยุคของเรา จะต้องทำให้แข็งแรงเพิ่มขึ้น เมื่อกระแสวัฒนธรรมของผู้ไม่รู้เข้ามาในผืนแผ่นดินไทยมาก ตอนแรกอยู่นอกอาราม ตอนนี้เริ่มขยายเข้ามาในอารามต่าง ๆ ทั่วสังฆมณฑล นี่คืออันตรายอย่างยิ่งสำหรับพระพุทธศาสนา สำหรับพุทธบริษัท ๔ และเพื่อนมนุษย์ทั่วโลก เพราะฉะนั้นลูกก็จะเป็นกำลังสำคัญอย่างยิ่ง ต้องเข้มแข็ง เมื่อเขากล้าชวนเราทำความชั่ว อ้างเหตุผล ยั่วเย้าอะไรต่าง ๆ ให้เราดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน อะไรก็แล้วแต่ ต้องเข้มแข็งนะลูกนะ ต้องถามเขาดูว่า ใครเป็นคนสร้างสังคมขี้เมานี้ว่า ดื่มเหล้าแล้วจึงจะเข้าสังคมได้ เพื่อนต่างศาสนิกที่เขาเคร่งครัดในคำสอนของศาสดาของเขา เขายังกล้าที่จะยืนยันว่า เขาเป็นศาสนิกนั้น เขาไม่ดื่มเหล้า ไม่เล่นการพนัน ละเว้นอบายมุข และไม่มีใครกล้าที่จะไปชวนเขา อีกทั้งยอมรับในการที่เขาเป็นศาสนิกที่เคร่งครัด เมื่อเพื่อนต่างศาสนิกทำได้ เราเป็นชาวพุทธ ซึ่งพระพุทธศาสนาเกิดก่อนเขามายาวนาน นานกว่าบางศาสนาตั้ง ๕๐๐ กว่าปี บางศาสนาก็เป็นพันปี เรามาอยู่ในแหล่งแห่งความรู้อันบริสุทธิ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว เราต้องเป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยการปฏิบัติตัวของเราเป็นอุบาสกที่ดี ซึ่งถ้าเราเป็นอุบาสกที่ดี สมาชิกภายในบ้านจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เพราะเราจะอยู่ในสายตาของสมาชิกภายในบ้าน ตั้งแต่ลูกหลานของเรา หมู่ญาติ คนข้างกาย อย่างนี้เป็นต้น ถ้าเราเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี เขาจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีด้วย และทุกหนทุกแห่งที่เราไป ถ้าเราเข้มแข็งในการทำความดี เขาจะเข้มแข็งในการทำความดีไปด้วย เราก็จะได้ชื่อว่า เป็นผู้ให้แสงสว่าง แล้วการบวชคราวนี้ก็จะมีอานิสงส์อื่นอีก คือเท่ากับเชิดชูเกียรติคุณของวัดพระธรรมกาย เชิดชูครูบาอาจารย์ พระอุปัชฌาย์อาจารย์ให้สูงส่งขึ้นมา คำโบราณที่เขาว่า “เป็นคนสุกแล้ว” ได้รับการอบรมบ่มนิสัย กระทั่งสุกงอมไปด้วยความดี หอมหวนไปด้วยความดีงาม เทวดาก็จะปกปักรักษา สิริก็จะเข้ามาเยือน สิริเป็นทางมาแห่งทรัพย์ เดี๋ยวทรัพย์ก็มาถึงตัวได้ และตัวอย่างดี ๆ นี้จะขยายออกไปเรื่อย ๆ เมื่อชาวโลกเขากล้าทำตัวอย่างที่ไม่ดีให้เราดู กล้าชวนเราทำความไม่ดี เราต้องกล้าชวนเขาทำความดี นี่เป็นเรื่องที่ต้องขอฝากลูกที่จำเป็นต้องลาสิกขาไป การปฏิบัติธรรมอย่าให้ขาดเลยแม้แต่เพียงวันเดียว แม้เราจะมีภารกิจอะไรก็ตาม ภารกิจกับจิตใจต้องไปด้วยกัน เราได้รับฟังตัวอย่างจากผู้ครองเรือนเป็นจำนวนมากที่ส่งผลการปฏิบัติธรรมมาให้หลวงพ่ออ่านผ่านทาง DMC มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี ลูกสามารถเป็นอย่างเขาได้ ผลการปฏิบัติธรรมที่ดีของลูกจะทำให้หลวงพ่อและหมู่คณะทุกคนชื่นใจ ต่างจะเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ก็ขอฝากไว้สำหรับผู้ที่จะลาสิกขาด้วย *ภารกิจกับจิตใจไปด้วยกัน* ส่วนผู้ที่ไม่มีความจำเป็นในทางโลก ไม่มีเครื่องกังวลเลย อย่าเพิ่งลาสิกขา ที่มาบวชในพรรษานี้ ให้ขึ้นไปปฏิบัติธรรม ไปทำความเพียรกันให้ดี ๑๒ วัน ที่สนแก้ววนาราม ให้ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรม แล้วเอาดวงธรรมใส ๆ องค์พระใส ๆ มาฝากหลวงพ่อนะจ๊ะ ส่วนผู้ที่อยู่ภายในนี้ มีเป็นจำนวนมาก ต่างมีภารกิจด้วยกันทั้งนั้น ที่ชาวโลกเขามองเข้ามาในวัด เขาว่า พระขี้เกียจ ไม่มีงานทำ นี่เอามาใช้กับหมู่คณะเราไม่ได้เลย เราไม่ได้ว่างเว้นเรื่องงานสร้างบารมีเลย ซึ่งเราก็เห็นกันอยู่ แม้เราทุ่มชีวิตในการทำงานพระศาสนาแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหนเลย เราก็เห็น ๆ กันอยู่ แต่ข้างนอกมองสังฆมณฑลเป็นอย่างนั้น เพราะฉะนั้นถ้าลูกทั้งหมดในองค์กรตั้งใจปฏิบัติธรรมกันให้ดีควบคู่กับภารกิจ ก็จะทำให้ความรู้สึกของชาวโลกที่มองผิด ๆ อย่างนั้น เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น นี่เป็นเรื่องที่สำคัญ โดยเฉพาะตอนนี้ ลูกยังมีร่างกายที่แข็งแรง อยู่ในวัยเจริญ เหมาะในการปฏิบัติธรรมเป็นอย่างยิ่ง และลูกทุกรูปก็มีผังที่เข้าถึงธรรมกันมาก่อนแล้วทั้งนั้น แต่ว่าปัจจุบันนี้ไม่ได้ให้โอกาสตัวเองทำอย่างจริงจัง ทำบ้างพอเป็นพิธี ไม่ได้ตั้งอกตั้งใจทำกันจริง ๆ ที่จริงสามารถทำควบคู่กันไปได้ทั้งภารกิจกับจิตใจ เหมือนกับคฤหัสถ์ที่ส่งผลการปฏิบัติธรรมมานั่นแหละ ลูกทุกรูปมีบุญเหนือกว่าเขาตั้งเยอะ เป็นผู้ได้โอกาสบวช เป็นหนึ่งในพระรัตนตรัย ต้องเข้าถึงได้ เพราะฉะนั้น ให้ใช้วัยที่ยังแข็งแรงนี้ ทำความเพียรให้เต็มที่ ต้องไปพิสูจน์ให้ได้ว่า สิ่งนี้มีจริง แล้วดีจริงอยู่ภายใน นอกจากเราจะได้รับประโยชน์ โลกก็จะได้รับประโยชน์ด้วย นี่เป็นสิ่งที่หลวงพ่อขอฝากไว้สำหรับวันนี้ แล้วผู้ที่เอาปัจจัยมาถวายสร้างมหาทานบารมีนี้ หลวงพ่อจะนำไปทำงานพระศาสนา ขอให้บุญนี้ให้ลูกทุกรูปได้เข้าถึงวิชชาธรรมกาย ไปปราบมารด้วยกันนะลูกนะ