ตำนานหลวงปู่วัดปากน้ำ หน้า31-34

คนเช่นเราใช่ว่าจะมู่ทู่ ชั่วก็รู้ดีก็เห็นเป็นไฉน จะปรารถนาลามกไปทำไม ฆ่าตัวเองไปไยไร้หลักการ เขาว่าเราก็เพราะเขาไม่รู้ ธรรมกายมีอยู่ไหนหลักฐาน เขาไม่รู้มาว่าเอาด้วยเพราะพาล ถึงปิดได้ก็ไม่นานเกินคอยรอ ในไม่ช้าดวงแก้วพุทธศาสนา ก็จะแจ้งแจ่มจ้าสว่างหนอ ให้ผู้มีบารมีบุญมากพอ ได้ประจักษ์พบต่อสายตาตน เขาเอาเราไปว่าว่าทำผิด เหล่าบัณฑิตจะได้รู้ถึงกุศล วัดปากน้ำนั้นฉันแล้วรู้เรียนมนต์ รู้นั่งค้นนั่งคว้ารู้ภาวนา ใช่ว่าฉันเช้าแล้วเอนเพลแล้วหลับ อริยทรัพย์ภายในไม่ปรารถนา เขาช่วยเราป่าวประกาศโฆษณา มีคนว่าก็ต้องมีคนชม ธรรมะนั้นต้องชนะอธรรมะ ตามสัมมาสัมพุทธะท่านเพียรบ่ม พร่ำสอนเรามาช้านานกาลบรม เราเชื่อมั่นชื่นชมคำทรงชัย วิชชาแก้วธรรมกายอันวิสุทธิ์ ทางวิมุตติสู่นิพพานอันไสว เป็นที่พึ่งพุทธบริษัทอจินไตย พาหมู่ชนสุขในกลางกายา เมื่ออายุหลวงปู่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ เจ็ดสิบปีของชีวิตในสังขาร์ ท่านประกาศกับศิษย์ทั่วโลกา ว่าอีกห้าปีครบจะลาไกล สิ่งที่ท่านได้นำจงทำต่อ อย่าทอดทิ้งย่อท้อและเผลอไผล จงช่วยกันแผ่ขยายวิชชาชัย ขององค์พระจอมไตรชนะมาร นับแต่นี้สืบไปในภายหน้า วัดปากน้ำจะสง่าโลกกล่าวขาน สดุดีวีรกรรมเป็นตำนาน มหาชนจะกล่าวขานอีกนานไกล และจงเก็บกายเนื้อไว้ที่นี่ ในภายหน้าจะมีคนหลั่งไหล จากทุกทิศานุทิศทั้งเทศไทย แล้วคนตายจักได้เลี้ยงคนเป็น ท่านเพียรเคี่ยวฝึกวิชชาสง่าเลิศ เพื่อขยายทางประเสริฐให้งามเด่น ส่องสว่างดุจพระจันทร์คืนวันเพ็ญ ให้ชาวหล้ารู้เช่นธรรมกาย