ตำนานหลวงปู่วัดปากน้ำ หน้า11-15

"หลวงพ่อเหนี่ยง"กรรมวาจาจารย์ชำนาญท่อง "หลวงพ่อโหน่ง" ก็เรืองรองบุญไพศาล เป็นคู่สวดอนุสาวนาจารย์ สำเร็จกาลเกิดใหม่ในทางธรรม นับแต่เข้าสู่ผ้ากาสาวพัสตร์ ก็ทำวัตรปฏิบัติไม่คร่าคร่ำ บริบูรณ์ทั้งกิจวัตรกิจกรรม ทั้งได้ทำภาวนาฝึกจิตใจ จำพรษาหนึ่งที่วัดสองพี่น้อง พรรษาสองก็ย้ายไปที่ใหม่ เพื่อเรียนรู้พระธรรมพระวินัย ณ อารามไกรวัดพระเชตุพน เพื่อศึกษาทั้งปริยัติแลปฏิบัติ ให้เจนจัดครบเครื่องเรื่องกุศล ทั้งในนอกอารามเชตุพน แบกตำราดิ้นด้นเรียนวิชา คราวที่ท่านย้ายถิ่นฐานที่พัก บิณฑบาตลำบากนักสุดจะหา บางวันได้เพียงข้าวทัพพีเลี้ยงชีวา แต่ท่านยังอุตส่าห์ข่มจิตใจ ด้วยคิดว่าหากท่านอดตายไปก่อน ทั้งพระนครก็คงมีข่าวใหญ่ ว่าพระขาดข้าวปลาน่าเศร้าใจ เหล่าทายกคงได้ใส่ใจบุญ มีครั้งหนึ่งบิณฑบาตท่านได้ข้าวสวย และได้กล้วยผลหนึ่งมาเกื้อหนุน ท่านแลเห็นสุนัขโซขอส่วนบุญ ด้วยการุณย์จึงปั้นข้าวครึ่งทัพพี กล้วยน้ำหว้าอีกครึ่งแล้วโยนให้ ด้วยเมตตาเต็มใจจนล้นปรี่ สุนัขนั้นกินข้าวด้วยยินดี แต่กล้วยนั้นไร้ท่าทีจะกัดกิน ก็ไม่รู้ว่าหมาโซไม่กินกล้วย ครั้นจะฉวยกลับมาเสียศีล จึงตั้งสัจอธิษฐานด้วยชีวิน ชื่อว่าอดจงหมดสิ้นอย่าได้มี นับแต่นั้นท่านก็ไม่ต้องอดอยาก มีศรัทธาไหลหลากมาเต็มที่ ถวายทานให้ท่านใช้ชีวี เรียนธรรมะพระมุนีสะดวกสบาย แม้ในยามครั้งหลังได้ครองวัด พุทธบริษัทก็ศรัทธามาถวาย ท่านเลี้ยงพระเลี้ยงคนได้มากมาย ชื่อว่าอดลำบากกายเป็นไม่มี ท่านศึกษาวิทยาหาความรู้ จากหลายครูหลายสำนักขมันขมี จนคล่องแคล่วอักษรขอมพระบาลี แปลคัมภีร์คล่องปากและขึ้นใจ แม้จะเพียรเขียนอ่านพระปริยัติ แต่ปฏิบัติก็ไม่ทิ้งเรื่องผ่องใส ทั้งปริยัติปฏิบัติควบคู่ไป ท่านศึกษาด้วยใจจนเชี่ยวชาญ ใครที่ดีใครที่เด่นท่านไปหมด ไปกำหนดขอเป็นศิษย์ทั่วสถาน ทุกสำนักทุกครูบาทุกอาจารย์ จนปวงท่านเหล่านั้นให้สอนคน แต่ทว่าหลวงปู่ผู้ประเสริฐ คิดว่าตนยังไม่ยังสับสน ความรู้ยังไม่พอจะช่วยตน จะช่วยคนได้อย่างไรไม่นิยม