ตำนานหลวงปู่วัดปากน้ำ หน้า6-10

ด้วยระแวงโจรป่าที่มาปล้น ท่านให้คนงานขยับตำแหน่งใหม่ มาอยู่ท้ายเรือพายชลาลัย แล้วท่านถือปืนไปอยู่หัวเรือ เรือลอยล่องท่องคลองบางนางแท่น คลองที่แสนชุกชุมด้วยพวกเสือ พ่อค้าหนุ่มถือปืนยืนหัวเรือ เกิดสังเวชล้นเหลืออนิจจา ว่าเงินนี้ก็เงินเราใช่เขาได้ เมื่อมีภัยมาถึงซึ่งตรงหน้า เรากลับให้ลูกน้องที่จ้างมา ตายแทนเรานั้นมันน่าสลดใจ อย่ากระนั้นเราควรเสี่ยงชีวิต หากโจรมุ่งหมายปลิดให้สิ้นขัย ถ้าจะตายก็ปล่อยให้ตายไป ถึงอย่างไรก็ไม่ทิ้งคุณธรรม จึงขยับกลับมาท้ายเรือล่อง ให้ลูกน้องอยู่หัวช่วยกันจ้ำ พลางก็ตรึกพินิจพิศสัจธรรม ถึงบ่วงกรรมบ่วงมารที่รานใจ ทรัพย์สมบัติสฤงคาร์นั้นหายาก ต้องลำบากตั้งแต่เกิดจนหมดขัย ใครมีทรัพย์เขาก็ถือว่าลือชัย ใครยากไร้ก็หมดค่าราคาคน ตายไปแล้วก็เอาไปไม่ได้ เอาไปได้มีแต่บุญกุศล ทั้งปู่ย่าตายายบรรพชน ไม่มีคนขนทรัพย์ยามลับตาย บวชดีกว่าเข้าสู่ทางสว่าง ตามแนวทางพระอริยะเจ้าทั้งหลาย ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นชาย จะได้สืบเชื้อสายพระสัมมา จึงสำรวมตั้งจิตอธิษฐาน เป็นปฐมตำนานอันสูงค่า แห่งหลวงปู่พระผู้ปราบบีฑา ผู้ค้นพบวิชชาอันเกรียงไกร ขอให้เราอย่าได้ตายเสียก่อน เราจะบวชในบวรพระศาสน์ใส เมื่อบวชแล้วจะไม่ลาสิกขาไป ชีวิตนี้ถวายให้พระพุทธองค์ ด้วยสัจจะวาจาอันกล้าแกร่ง และด้วยแรงบารมีอานิสงส์ ทั้งมโนปณิธานอันมั่นคง ท่านจึงตรงสู่สุพรรณอย่างปลอดภัย เมื่อดวงจิตแน่วแน่จะอุทิศ ทั้งชีวิตแด่พระศาสน์ด้วยเลื่อมใส ปณิธานคงมั่นไม่หวั่นใจ ท่านจึงใช้ทุกเวลาน่าชื่นชม ขะมักเขม้นขวนขวายค้าขายคล่อง ทั้งทรัพย์สินเงินทองก็สั่งสม ด้วยหวังให้มารดาสุขอารมณ์ ยามที่ท่านเข้าร่มกาสาวา กรกฎาปีสองสี่สี่เก้า ก่อนถึงคราวกำหนดกาลพรรษา "สองพี่น้อง" นามอารามงามจับตา ท่านเข้าสู่ธรรมาสมดั่งใจ "หลวงพ่อดี" เป็นอุปัชฌาย์นามปรากฏ ให้ฉายาพระสดผู้บวชใหม่ อายุยี่สิบสองด้วยนามชัย "จนฺทสโร"จารึกไว้เป็นตำนาน