ช่วย "สัมมา อะระหัง" หน่อย

เปรี้ยง!! เสียงดังเหมือนฟ้าผ่าพุ่งเข้าไปกระทบประสาทหูของคุณนวรัตน์ ในชั่ววูบนั้นเธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างพุ่งมากระแทกรถเธออย่างรุนแรง พร้อม ๆ กับความรู้สึกของเธอก็ดับลง โดยไม่มีเวลาคิดว่าอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง ก่อนประสบอุบัติเหตุ คุณนวรัตน์ อัจนานุบาล บอกกับตัวเองอย่างมีความสุขว่า "อีกไม่กี่วันแล้วสินะ ที่เราจะได้ไปนั่งสมาธิที่สวนพนาวัฒน์" แต่สุดท้ายเธอต้องไปนอนโรงพยาบาลแทน เพราะขณะที่เธอขับมอเตอร์ไซค์จะไปเอาชุดขาวที่บ้านคุณแม่ในอำเภอลับแล มีวัยรุ่น ๒ คน ซ้อนมอเตอร์ไซค์กันมา แล้วซิ่งฝ่าไฟแดงพุ่งมาชนรถเธออย่างจังจนเธอกระเด็นตกจากรถ หัวกระแทกบาทวิถีหมดสติ เลือดนองพื้น คอพับ จนใคร ๆ พากันคิดว่าเธอคอหักตายไปแล้ว ไม่นานนักรถบ่อเต็กตึ๊งก็นำร่างของเธอส่งโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ส่วนนักซิ่ง ๒ คนคงตกใจ หายต๋อมไปเลย ช่วงที่หมดสติ คุณนวรัตน์ฝันว่าอยู่ในห้องที่มืดสนิท แล้วอยู่ ๆ ก็มีแสงสว่างเป็นจุดเล็กนิดเดียวปรากฏขึ้น เธอวิ่งไปที่แสงนั้น เพราะอยากออกจากความมืด ทันใดนั้นมีเสียงพูดขึ้นว่า "จะไปไหนลูก"เธอมองไปก็เห็นคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง แต่กายของท่านใสเหมือนน้ำ เธอตอบคุณยายไปว่า "จะไปที่จุดสว่างนั้นค่ะ" แล้วก็ออกวิ่งต่อไป แต่คุณยายรีบห้ามว่า "ไปไม่ได้ลูกมาทางนี้" แล้วคุณยายก็กระชากข้อมือข้างช้ายของเธออย่างแรงจนรู้สึกถึงกายเนื้อ เธอจึงได้สติและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องไอซียู ตอนนั้นเธอกำลังสะลึมสะลือ มึน ๆ ยังลืมตาไม่ได้ ซึ่งเป็นอาการที่สมองถูกกระทบกระเทือนจนระบบการสั่งงานเสียไป เมื่อรู้สึกตัว สิ่งแรกที่คุณนวรัตน์นึกถึง ก็คือเหรียญปราบมารที่ห้อยอยู่ที่คอ และในขณะที่เธอนอนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพระสวดมนต์ และมีเสียงจากข้างในบอกว่า "ช่วย 'สัมมา อะระหัง' หน่อย" เธอจึงทำตาม และตลอดเวลาที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย เธอยังคงภาวนา "สัมมา อะระหัง" ไปเรื่อย ๆ และอธิษฐานขอให้หลวงปู่ช่วย เนื่องจากศีรษะของเธอฟาดพื้นอย่างแรง หมอจึงต้องสแกนสมอง ผลการตรวจพบว่ามีเลือดคั่งในสมองเยอะมาก เธอได้ยินเสียงคุณหมอบอกญาติ ๆ ว่า "ต้องผ่าตัดเอาเลือดที่คั่งในสมองออกด่วนแต่..หมอไม่รับประกัน โอกาสรอดมี ๕๐ : ๕๐ ถ้าโชคดีรอดตายก็ต้องเป็นอัมพฤกษ์ ให้ญาติทำใจได้เลย" ตอนนั้น พี่ ๆ น้อง ๆ ของเธอร้องไห้ระงมอยู่ข้างเตียง ขณะนั้น ญาติทุกคนอนุญาตให้หมอผ่าตัด แต่คุณแม่สามีของเธอค้านว่า "ไม่ให้ผ่า" เพราะเกรงว่าผ่าแล้วจะแย่กว่าเดิม แต่หมอบอกว่า "โดยหลักการแพทย์ควรจะผ่า ถ้าตัดสินใจช้าโอกาสรอดก็ยิ่งน้อยลง" คุณนวรัตน์ลืมตาหรือพูดโต้ตอบกับใครไม่ได้ ได้แต่ภาวนา "สัมมา อะระหัง" ไปเรื่อย ๆ และนึกถึงเหรียญหลวงปู่ปราบมารอย่างต่อเนื่อง อยู่ ๆ ก็เห็นองค์พระใสเหมือนแก้วผุดขึ้นมาแทน เธอมององค์พระที่เห็นในสมาธิไปเรื่อย ๆ ไม่น่าเชื่อว่า วันต่อมาคุณหมอมาสแกนสมองเพื่อหาข้อสรุปว่าต้องผ่าตัดหรือไม่ กลับพบว่าผลสแกนสมองครั้งที่ ๒ ไม่พบเลือดคั่งในสมองเลย ในทางการแพทย์ถือว่าเรื่องแบบนี้ไม่ธรรมดา เพราะปกติถ้ามีเลือดคั่งในสมอง แค่วันสองวันมาสแกนใหม่ต้องเจอแน่นอน ทิ้งไว้นานเป็นเดือนยังเจอเลย แต่จะเห็นว่าเป็นเลือดเก่า แม้ในกรณีที่เลือดคั่งน้อยกว่านี้ก็ยังสแกนเจอ แต่นี่มีเลือดตั้งมากมายคั่งอยู่ในสมอง สแกนแล้วกลับไม่เห็นเลือด ไม่รู้หายไปไหนหมด แบบนี้แปลก ทำให้หมอถึงกับตะลึงงัน ตรวจผลซ้ำแล้วซ้ำอีก และบอกว่า "เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานก็เห็นมีเลือดคั่งอยู่ วันนี้หายไปแล้ว ตั้งแต่หมอเกิดมาไม่เคยเจอเคสมหัศจรรย์อย่างนี้เลย" หมอหาคำตอบไม่ได้แต่คุณนวรัตน์หาได้ เธอบอกกับทุกคนว่า "ที่รอดมาได้เพราะหลวงปู่วัดปากน้ำช่วยไว้ ไม่งั้นเป็นผุยผงไปแล้ว" และจากที่หมอบอกว่า เธอจะตายหรือไม่ก็ต้องเป็นอัมพฤกษ์กลายเป็นว่านอนโรงพยาบาลอีกแค่ ๗ วัน ก็หายเป็นปกติ กลับบ้านได้ ไปทำงานได้ ทุกคนที่รู้เรื่องต่างอัศจรรย์ใจ เกิดความศรัทธาและเชื่อมั่นในความศักดิ์สิทธิ์ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระผู้ปราบมาร ว่าท่านมีอานุภาพ มีเมตตา และมีพระคุณกับลูกหลานสุดจะประมาณ ในช่วงนั้น ข่าวการรอดตายหายป่วยของคุณนวรัตน์แพร่สะพัดไปทั่วโรงพยาบาล จนมีนักศึกษาแพทย์ฝึกงานคนหนึ่งที่แอนตี้วัด ไม่เคยคิดจะไปวัดเลย ทั้ง ๆ ที่คุณพ่อของเขาก็ชวนไปวัดพระธรรมกายบ่อย ๆ แต่พอเจอเคสนี้ นักศึกษาแพทย์รีบไปวัดกับพ่อเลย อย่างนี้พ่อดีใจนะเพราะอยากให้ลูกได้บุญกับหลวงปู่บ้าง