ครอบครัวของเรา.. หัวใจทองคำ

..เกียรติประวัติชีวิตของพวกเขา ไม่ได้อยู่ที่ความรวย และมีชื่อเสียง แต่อยู่ที่เขาได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ไว้ให้กับมนุษยชาติ.. คุณไพศาล คุณวรพจน์ ทวีชัยถาวร และคุณเสาวนี หิรัณยศิริ เจ้าของห่างทองทวีชัย 5 วันนี้...นอกจากเราจะได้มีโอกาสมานั่งพูดคุยถึงแรงบันดาลใจในการทำบุญของครอบครัวนี้แล้ว เรายังโชคดีกว่าทุกๆ ครั้ง เพราะเขาหยิบยื่นสมุดบันทึกส่วนตัวเล่มหนึ่งให้กับเรซึ่งจะได้มาดูกันว่า เขาเขียนความรู้สึกและแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ในการทำบุญครั้งนี้ไว้อย่างไร บทความต่อไปนี้ คัดลอกมาจากสมุดบันทึกความรู้สึกส่วนตัวของครอบครัวทวีชัยถาวร เจ้าของห้างทองทวีชัย 5 คุณไพศาล คุณวรพจน์ ทวีชัยถาวร และคุณเสาวนี หิรัณยศิริ วันแรก... ที่เริ่มโครงการหล่อหลวงปู่หนัก ๑ ตัน เราประกาศรับบุญ ณ วันนั้นทันทีเลย เพราะการได้ร่วมบุญนี้นับเป็นบุญลาภในชีวิตอย่างสูงสุด เพราะพระเดชพระคุณหลวงปู่ สด จนฺทสโร คือ ยอดแห่งมหาปูชนียาจารย์ ที่มีเมตตาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายไม่มีประมาณ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ครอบครัวเราชอบทำบุญ แต่ทำบุญทางด้านสงเคราะห์โลก เช่น ทำกับโรงพยาบาลโรงเรียนส่งเสริมอาชีพ คนตาบอด ฯลฯ แต่ปัจจุบันนี้ ตั้งแต่ได้มาศึกษาคำสอนในพระพุทธศาสนาจนละเอียดลึกซึ้งขึ้น เราจึงพบว่า เราต้องทำบุญในเนื้อนาบุญอันบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นด้วย ถึงจะได้บุญมาก ดังนั้น งานบุญใดที่เกี่ยวกับเนื้อนาบุญ เราจึงทุ่มเทและตั้งใจทำให้ดีที่สุด อย่างเช่นปีที่ผ่านมา ที่ครอบครัวเราทำบุญสร้างหลังคามหารัตนวิหารคด ก็เป็นเงินสะสมมาเกือบทั้งชีวิตที่ตั้งใจจะมาสร้างบ้านให้ภรรยาและลูก เพราะผมเองและภรรยาตรากตรำกันมามาก แต่เมื่อครอบครัวเราทุกคนมาเข้าใจมโนปณิธานของหลวงพ่อ เราพ่อ แม่ ลูกจึงตัดสินใจให้ความสำคัญกับงานของพระพุทธศาสนาก่อน ส่วนเรื่องความสุขสบายส่วนตัวเรารอได้ เมื่อเราตัดสินใจทำไปแบบนี้ หากได้มองภาพย้อนกลับไปนึกถึงทีไร ใจก็ปลื้มไม่มีที่สิ้นสุด และปีนี้ก็เช่นกัน ครอบครัวเราได้ถวายทองหล่อหลวงปู่กันไปแล้ว ขณะที่ถวาย เราทุกคนตรึกระลึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ ให้ใจเรามีแต่ท่านตลอดเวลา หลังจากถวายไปแล้วเราก็มีความสุข อิ่มเอมใจ สุขใจ ปลื้มปีติสุดที่จะพรรณนา ก่อนนี้ถ้ามีใครมาถามผมว่า "รักหลวงปู่สด จนฺทสโรไหม" ผมคงตอบ โดยไม่ต้องคิดว่า "รักสิ รักมากด้วย" แต่ถ้าถามว่า "แล้วคุณทำอะไรเป็นการแสดงความรักและความกตัญญูต่อหลวงปู่บ้าง" ผมคงต้องใช้เวลาคิดหรือคิดไม่ออกด้วยซ้ำ ผมมีคติประจำใจอยู่ข้อหนึ่งว่า คนที่ไม่เคารพและกตัญญต่อพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ คบไม่ได้ เพราะขนาดพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ ยังไม่เอาเลย แล้วเราเป็นใคร ผู้นั้นจะมาคบมาจริงใจกับเราย่อมเป็นไปไม่ได้ การตัดสินใจทำบุญหล่อหลวงปู่ครั้งนี้ ประการที่หนึ่งเป็นบุญลาภของครอบครัวเรา ประการที่สองเป็นการแสดงความกตัญญูสูงสุดที่มีต่อท่าน เพราะท่านทำให้ครอบครัวของเราทราบเรื่องกฎแห่งกรรม เรื่องวัฎสงสารการเวียนว่ายตายเกิด ตายแล้วไม่สูญ หรือการสร้างบารมีกับเนื้อนาบุญ ฯลฯ โดยคำสอนของท่านผ่านมาทางหลวงพ่อ ดังนั้นหลวงปู่และหลวงพ่อจึงเป็นยิ่งกว่าครูบาอาจารย์ของผมและครอบครัวเสียอีก ตั้งแต่เข้าวัดพระธรรมกายมาระยะหนึ่ง ผมได้พยายามทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา มีเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้เกิดขึ้น เช่น ในฐานะทางเศรษฐกิจอย่างผมไม่น่าจะทำทานหลังคามหารัตนวิหารคดได้ และเมื่อทำไปก็น่าจะทำให้ภาวะการเงินต้องติดขัดอย่างแน่นอน อีกทั้งหลวงพ่อบอกบุญใหญ่ใดๆ ผมก็มักจะไม่ค่อยพลาดที่จะต้องทำและทำอย่างไม่มียั้ง แต่ดูเหมือนทำเท่าไรการเงินและธุรกิจก็ไม่เห็นติดขัด ซึ่งถ้าดูตามตัวเลขแล้วการเงินคงต้องติดขัดอย่างแน่นอน มันเหมือนกับว่าสมบัติถ้าใช้ทำบุญทำทาน จะทำเท่าไรก็ไม่รู้จักพร่อง หรือความรักและเคารพของพนักงานในปกครองดูจะมีมากขึ้น การทำงานของพนักงานก็ทำด้วยใจมากขึ้น คนที่ต้องไปติดต่อหรือแม้แต่บ้านใกล้เรือนเคียงไม่เคยไหว้เราก่อน เดี๋ยวนี้เจอเรากลับไหว้เราก่อน (ทำให้รู้สึกงงพอสมควรและหาเหตุผลไม่ได้) ที่หลวงพ่อมีบุญใหญ่ให้เราได้สร้างบารมีทุกครั้ง ทำให้ผมคิดถึงเพลงรถด่วนขบวนสุดท้าย หากเราตามหลวงพ่อไม่ทันก็เหมือนเราเกาะรถด่วนขบวนนั้นไปไม่ได้ แล้วคุณล่ะจะไปด้วยกันไหม ผมคนหนึ่งล่ะ ต้องตามให้ทัน เพราะผมไม่อยากพลาดพลั้งพลัดไปอบาย มันน่ากลัวนะครับ...