ปฏิปทาของเจ้าคุณพระมงคลเทพมุนี

เจ้าของประวัตินี้ คือ ท่านสํารวมในปาฏิโมกข์เป็นอย่างดี ไม่ห่วงเรื่องใดๆ แม้จะมีอุบาสิกาเรียนกรรมฐานมาก ท่านก็ระวังเรื่องที่แจ้งและที่ลับ ใครมาหาสู่ มีภิกษุสามเณรประจํา หรือมิฉะนั้นก็ไวยาวัจกร หรือมิฉะนั้นก็มีนักปฏิบัติธรรมอยู่ใกล้ ห้องนอนมีภิกษุประจําอยู่ใกล้ อุบาสิกาอยู่เขตหนึ่งต่างหาก มีรั้วกั้น ห้องหนึ่งๆ มีหลายคน มีหัวหน้าควบคุม ภิกษุสามเณร อุบาสิกา ห้ามติดต่อไปมาหาสู่กัน ถ้ามีกิจจําเป็นต้องติดต่อ ต้องขออนุญาตและต้องมีเพื่อนไป ไม่ติดในลาภ ไม่ยอมแรมคืนที่อื่นเกี่ยวแก่การนิมนต์ แม้ใกล้เคียงก็ไม่รับนิมนต์ง่ายนัก ที่ไม่รับนั้นเพราะในวัดมีเจ้าภาพเลี้ยงพระ เปลี่ยนหน้ากันมาทุกวัน สมควรจะต้อนรับก่อน และเป็นห่วงนักปฏิบัติ การสงเคราะห์เรื่องส่วนตัวไม่ขัด แต่เงินวัดมอบให้กรรมการดําเนินงาน ไม่ยอมรับรู้ แล้วแต่กรรมการ ใครร้ายป้ายสีท่าน เมื่อทราบหลวงพ่อพูดว่า “ช่างเถิดเขาติเตียนเรา ดีกว่าเราติเตียนเขา การที่เราถูกติเตียนนั้น เพราะเราทํางานก้าวหน้าไป” ชอบการศึกษาเป็นที่ ๑ แม้วัดเดียวกัน มีทั้งนักศึกษาพระปริยัติ ทั้งนักศึกษากัมมัฏฐาน และก็อยู่ร่วมกันโดยปกติสุขได้. เกิดมาว่าจะมาหาแก้ว พบแล้วไม่กํา จะเกิดมาทําอะไร อ้ายที่อยากมันก็หลอก อ้ายที่หยอกมันก็ลวง ทําให้จิตเป็นห่วงเป็นใย เลิกอยากลาหยอก รีบออกจากกาม เดินตามขันธ์สามเรื่อยไป เสร็จกิจสิบหก ไม่ตกกันดาร เรียกว่านิพพานก็ได้