ยังไม่ถึงชาติที่สุดแล้วต้องให้

เราเป็นมนุษย์ ยังไม่ถึงชาติที่สุดแล้วต้องให้ ถ้าไม่ให้แล้ว ไปในภายภาคข้างหน้ามันกันดาร ไม่สมบูรณ์ด้วยเครื่องกินเครื่องใช้ มันขาดตกบกพร่อง ถ้าว่าให้อยู่เนืองนิตย์อัตราแล้ว ไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่ทุกข์ไม่ยาก ในระหว่างนั้นๆ พอใช้พอสอยทีเดียว เพราะการให้เป็นตัวสําคัญนัก จากพระธรรมเทศนาเรื่อง “ทานานุโมทนากถา (ฉากหลัง)” ๓ เมษายน พ.ศ.๒๔๙๗