ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส่ คือพระไตรปิฎก

สพฺพปาปสฺส อกรณํ ไม่ทําชั่วด้วยกาย ด้วยวาจา ตลอดถึงใจ นี่เป็นพระวินัยปิฎกเชียวหนา กุสลสฺสูปสมฺปทา ยังกุศลให้ถึงพร้อม ทําความดีให้มีขึ้นด้วยกาย ด้วยวาจา ตลอดถึงใจ นี่เป็นพระสุตตันตปิฎกทีเดียว สจิตฺตปริโยทปนํ ทําใจของตนให้ใส นี่ปรมัตถปิฏกที วินัยปิฎกก็คือศีล สุตตันตปิฎกคือสมาธิ ปรมัตถปิฏกนั่นคือปัญญา จะกว้างขวางออกไปเท่าไรไม่ว่า ที่เรียกว่า พระวินัยปิฎก นะต้องอยู่ในศีล ๕ คัมภีร์ มหาวิภังค์ ภิกขุณีวิภังค์ มหาวัคค์ จุลลวัคค์ บริวาร อยู่ในศีลอันเดียวอันนั่นแหละ บริสุทธิ์กาย บริสุทธิ์วาจา บริสุทธิ์ใจ ไม่มีร่องเสียเลย อยู่ใน ๕ คัมภีร์นี่หมด กุสลสฺสูปสมฺปทา ทํากุศลให้ถึงพร้อมๆ หรือทําความดีให้มีพร้อมขึ้น นี้มากน้อยเท่าไรก็ช่าง อยู่ในพระสุตตันตปิฎก ๕ คัมภีร์ สุตตันตปิฎก มี ๕ คัมภีร์ ทีฆนิกาย มัชณิมนิกาย สังยุตตนิกาย อังคุตตรนิกาย ขุททกนิกาย ๕ คัมภีร์ ก็อยู่ในความบริสุทธิ์ใจ ใจหยุดใจนิ่ง ใจเป็นสมาธินั่นแหละ ๕ คัมภีร์ทีเดียว ส่วนปรมัตถปิฎก สจิตฺตปริโยทปนํ เมื่อใจของตนให้ผ่องใสแล้ว ไม่มีราคีขุ่นมัว ให้อยู่ในใจใสเสมอไป นั้นปรมัตถปิฏก ยกเป็น ๗ คัมภีร์ สังคณี วิภังค์ ธาตุกถา ปุคคลบัญญัติ กถาวัตถุ ยมก มหาปัฏฐานเป็นที่สุด ในสุตตันตปิฎก วินัยปิฎก ปรมัตถปิฏก นี้ ยกเป็นศีล สมาธิ ปัญญา ยกเป็นตัวพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในบัดนี้ ถ้าจัดเป็นพระธรรมขันธ์ถึง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ ถ้าจัดเป็นปิฎกไปถึง ๓ ปิฏก วินัยปิฎก สุตตันตปิฎก ปรมัตถปิฎก ยกเป็นตัวแท้แน่นอนที่แล้วอยู่กับใจของตัวนี่เอง อยู่ในดวงธรรมที่ทําให้เป็นกายมนุษย์นั่นแหละ เป็นศีล สมาธิ ปัญญานั่นเอง จากพระธรรมเทศนาเรื่อง “โอวาทปาติโมกขาทิปาฐ”