ก้าวพ้นกาม..เป็นสุข

ปราศจากความกําหนัดยินดีเสียได้ เป็นสุขในโลก ถ้าว่าปราศจากชั่วคราว เหมือนกับที่แก้กันมาแล้วนี้ เหมือนอย่างคุ้มครองกันมาแล้วนี้ อย่างชนิดนั้นไม่เรียกว่าปราศจากความกําหนัดยินดี แต่อยู่ในความกําหนัดยินดี จมอยู่ในความกําหนัดยินดี ปราศจากความกําหนัดยินดีเสียชั่วคราวเช่นนี้ ก็เป็นสุขพอใช้เหมือนกัน เราได้พบแล้วอย่างนี้แหละ บางคนก็ว่าสบายจริง อยู่กับวัดวาสบายจริง ไกลจากความกําหนัดยินดี ภิกษุสามเณรก็สบายจริง มันไกลจากความกําหนัดยินดี ถ้าว่ามันปราศจากจริงๆ ปราศจากความกําหนัดยินดีจริงๆ ก็เป็นสุขในโลกทีเดียว เหมือนกับท่านอรูปพรหม อรูปพรหมท่านเหล่านั้นยังกําหนัดยินดี ปราศจากความความกําหนัดยินดีในกามภพจริงๆ แต่ทว่า ยังกําหนัดยินดีในรูปภพ อรูปภพอยู่ ถอนความกําหนัดยินดียังไม่ออก ยังไม่เป็นสุขแท้ จะให้ถึงความสุขแท้ เมื่อปราศจากความกําหนัดยินดี ก็ต้องเข้าถึงธรรมกาย เข้าถึงธรรมกายในโคตรภู ปราศจากความกําหนัดความยินดีจริง เมื่อออกจากธรรมกายก็กําหนัดยินดีอีก เข้าถึงกายพระโสดา ยังมีความกําหนัดยินดีอยู่ เข้าถึงกายพระสกทาคา ก็ยังมีความกําหนัดยินดีอยู่ เข้าถึงกายพระอนาคา ยังมีความกําหนัดยินดี รูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา ยังกําหนัดยินดีในรูปฌาน อรูปฌานอยู่ มานะ อุทธัจจะ อวิชชายังมี ยังยกเนื้อยกตัวอยู่ ยังฟุ้งซ่านอยู่ ยังรู้ไม่จริง ยังสงสัย เมื่อถึงพระอรหัตเสียตราบใดละก็ นั่นแหละปราศจากความกําหนัดยินดีแท้ ไม่มีความกําหนัดยินดีต่อไป ถ้าใจหยุด เหมือนเสาเขื่อนปักตรงหน้าวัดทีเดียว ลมพัดทางทิศทั้งสี่ทั้งแปดไม่เขยื้อน รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส เข้ามากระทบสักเท่าไร ก็ไม่เขยื้อน ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข โลกธรรมทั้งแปด มากระทบสักเท่าไร ก็ไม่เขยื้อนต่อไป นั่นปราศจากความกําหนัดยินดี เป็นสุขแท้ๆ เป็นสุขแท้ๆ ทีเดียว นี้เรียกว่า สุขา วิราคตา โลเก กามานํ สมติกฺกโม ก้าวพ้นกามไปเสีย กิเลสกาม พัสดุกามหมด ไม่หลงเหลือ ก้าวพ้นไปเสีย จากพระธรรมเทศนาเรื่อง “พุทธโอวาท” ๒๔ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๙๗