หยุดได้เป็นมงคล

พอใจหยุดเสียได้เท่านั้นแหละ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เสื่อมลาภ เสื่อมยศ ติเตียน ทุกข์ ไม่กระทบกระเทือนแล้ว เฉยเสียแล้วล่ะ ไม่อาดูรเดือดร้อนด้วยอิฏฐารมณ์-อนิฏฐารมณ์แล้ว ต้องทําใจให้หยุด พอหยุดเสียเท่านั้น ทั้งอิภฏฐารมณ์อนิฏฐารมณ์ ทําอะไรไม่ได้ ตรงนั้นนั่นแหละ ถ้าทําใจให้หยุดตรงนั้นแล้วก็ได้ละ ถูกส่วนละ ถูกส่วนเช่นนั้นละก็ สิ่งที่เป็นอิฏฐารมณ์ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เกิด ส่วนที่เป็นอนิฏฐารมณ์ เสื่อมลาภ เสื่อมยศ ติเตียน ทุกข์ ไม่กระทบกระเทือน ทําให้จิตกระทบกระเทือนไม่ได้ ถ้าจิตเป็นขนาดนี้แล้ว บุคคลนั้นถึงซึ่งความสูงสุดแล้ว ถึงซึ่งมงคลแล้ว เข้าถึงซึ่งเนื้อหนังมงคลแล้ว เป็นตัวมงคลขึ้นแล้ว บุคคลนั้นเป็นตัวมงคลขึ้นแล้ว นี่อยากได้มงคลต้องทําอย่างนี้นะ ถ้าทําไม่ถูกอย่างนี้ละก็ ไม่ได้มงคลทีเดียว ถ้าว่าอาดูรเดือดร้อนไปตามอิฏฐารมณ์-อนิฏฐารมณ์ เป็นอัปมงคลแท้ๆ อัปมงคลไม่ใช่เป็นแต่เฉพาะฆราวาสหญิงชายนะ ภิกษุสามเณรเหมือนกัน พอสงบไม่ลง ทําใจหยุดไม่ได้ก็เป็นอัปมงคลแท้ๆ เมื่อรู้เช่นนั้น รู้จักละ อัปมงคล เช่นนี้ นี้ต้องเพียรทําใจให้หยุดเข้าซี หยุดได้เวลาใด ก็เป็นมงคลเวลานั้น ถ้าหยุดไม่ได้เวลาใด ก็เป็นอัปมงคลเวลานั้น ให้รู้จักชัดดังนี้นะ จากพระธรรมเทศนาเรื่อง “มงคลสูตร” ๒๕ เมษายน พ.ศ.๒๔๙๗