จิต

๖๘ จิต คําว่าจิตนี่แหละ เป็นดวงใสเท่าดวงตาดําข้างนอก ใสเกินใส ปกติมโน ใจเป็นปกติ คือภวังคจิต จิตที่เป็นภวังคจิตน่ะ ใส เหมือนยังกับนํ้าที่ใสใสเหมือนยังกับนํ้าที่ใสนะ จิตที่ใสนั้นแหละ เมื่อระคนด้วยราคะเหมือนยังกับนํ้าแดงเข้าไปเจือเสียแล้ว มันก็ปนเป็นนะซี นี่เป็นอย่างนั้นหนา เมือจิตระคนด้วยราคะ เหมือนนํ้าแดงเข้าไปเจือเสียแล้ว จิตระคนด้วยโทสะ เล่า เหมือนยังกับนํ้าเขียวนํ้าดําเข้าไปปนระคนเสียแล้ว จิตระคนด้วยโมหะ เหมือนน้ำตมเข้าไป ระคนเสียแล้วไอ้จิตใสนะมันก็ลางไป จากพระธรรมเทศนาเรื่อง “สุขที่สัตว์ปรารถนาจะพึงได้” ๑๙ กันยายน ๒๔๙๗