เชื่อจนตาลาย

พูดได้ไม่ใช่คนเดียวเท่านั้น มีอีก คุณนายทองคํา คุณนายทองคํานั้นก็พูดได้อีก ถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่สอง ๔๕,๐๐๐ บาท ไม่รู้เอาสลากกินแบ่งนั้นไปไว้ที่ไหน หาไม่ได้ ค้นหาเท่าไรเท่าไรก็ไม่ได้ เวลาก็จวนจะหมดเต็มทีแล้ว จวนจะครบกําหนดของเขา ก็นึกแต่ว่าจะทําอย่างไร เขาก็เล่าลือกันว่า วัดปากน้ำแจกของศักดิ์สิทธิ์นัก ถ้าศักดิ์สิทธิ์จริงละก็ ขอให้ได้สลากกินแบ่งที่หายไปนั้นลงมาทีเดียวสมทบทุนสร้างโรงเรียน สร้างแล้วก็ตั้งใจของเขาอย่างนั้น พอได้แล้วก็กลับไป พอค่ำมืดนานๆ สักหน่อย ไปในรถมันก็ง่วง พอง่วงๆ ได้หน่อยๆ เท่านั้น บอกแล้วดังเข้าไปในหน้าอกนี้ ที่กลัดพระไว้ในกระเป๋าที่หน้าอกนั้น ดังขึ้นว่า “สลากกินแบ่งของเอง มันเข้าอยู่ในลิ้นชักของดําๆ ปิดอยู่ ชักลิ้นชักออกเปิดของดําขึ้นก็เห็น” อยากให้ถึงบ้านเดี๋ยวนั้นทีเดียว เพื่อจะไปชักลิ้นชักดู แต่ก็ไปไม่ถึงเดี๋ยวนั้นดอก ถึงกําหนดไปถึงก็ตรงเข้าไปชักทีเดียว ชักก็เหมือนบอกไม่มีผิด ชักออกมาแล้วก็เปิดของดําๆ นั้นก็เห็นสลาก เขายังมาบอกฉันนั่นเอง บอกว่าท่านซองใหม่เอี่ยมเชียว พอเห็นเข้าก็ดีใจ นี่ลองคิดชิว่าเขาเชื่อแค่ไหน ความเชื่อของเขาจะเชื่อแค่ไหน ๑๐๐% นั้นเต็มแน่ละ แต่ฉันให้ชื่อมันว่า “มันเชื่อจนตาลาย” เชื่อจนตาลายอย่างนั้นเชื่ออย่างไร พอเอาสลากนั้นไปเบิกเงินมาได้แล้ว ก็คิดอ่านจะถูกต่อไปใหม่อีก มันก็เอาของขวัญมาดู ก็เห็นล็อตเตอรี่ที่พระของขวัญนั้นเป็นแถวๆ นั่นเห็นไหมล่ะ? ตามันลายแล้ว มันเชื่อจนตาลายเห็นล็อตเตอรี่เป็นแถวๆ ที่พระของขวัญ แล้วไปถูกล็อตเตอรี่อีก ๔ ครั้ง เถ้าแก่ที่อยู่ในบุรีรัมย์ใกล้ๆ กันนั้น เขาเล่าลือกันว่าคุณนายทองคําถูกล็อตเตอรี่มากนัก เถ้าแก่เขาคิดว่าคุณนายทองคํานี้คงจะมีของดีอะไร จึงถามพอได้ความก็ขอซื้อ ขอซื้อพันสองพัน เรื่อยขึ้นไป เขาก็ไม่ยอมขายให้ ตั้งถึงหมื่นสองหมื่น สองหมื่นเขาก็ไม่ยอม เขาว่าถ้าเถ้าแก่อยากได้จริงๆ วัดปากน้ำนั้นท่านยังแจกอยู่ แต่ว่าฉันท่านไม่ให้อีกแล้วท่านให้องค์เดียว คนหนึ่งให้องค์เดียวเท่านั้น ถ้าอยากได้ก็ไปทําบุญสร้างโรงเรียนกับท่าน แล้วท่านก็จะแจกให้เอง นี่เรื่องนี้ พระพูดได้แปลกประหลาดนัก ดูไม่น่าจะพูดได้นิดเท่านั้น พูดดังเหลือเกิน ดังเหมือนวิทยุมาก