สร้างงาน สร้างคน ทำทุกอย่างที่เป็นบุญ

สร้างงาน สร้างคน ทำทุกอย่างที่เป็น “บุญ” วกมาพูดเรื่องสร้างวัดต่อไปใหม่ เมื่อคุณยายให้หลวงพ่อทัตตะ ควบคุมการสร้างวัดอยู่ที่ท้องนา ในระยะเริ่มต้น คุณยายนั่งเรียกบุญ หรือสมบัติละเอียดอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ทำให้มีคนตามมาทำบุญ กับคุณยาย แล้วคุณยายท่านเล่าว่า ท่านพยายามให้ผู้คนที่ไปพบท่าน รู้จักหลวงพ่อธัมมชโย ให้หลวงพ่อนั่งรับแขกแทนท่าน เมื่อหลวงพ่อ ทัตตชีโวบรรพชาอุปสมบทแล้ว คุณยายก็ให้รับแขกในทำนองเดียวกัน “สององค์นี้ยายฝึกมากหน่อย เพราะจะให้เป็นกำลังสร้างวัด” ข้าพเจ้าว่านี่ก็เป็นวิธีการอนชาญฉลาดยอดยิ่งของคุณยายอีก ประการหนึ่ง การเบนความสำคัญไปให้ผู้อื่นดังนี้ ทำให้คนที่มาพบเพิ่ม ความอบอุ่นใจยิ่งขึ้น เหมือนมีคนต้อนรับเพิ่มขึ้น การกระทำดังนี้ควรถือ เป็นตัวอย่างต่อคนรุ่นหลัง เพราะเท่าที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้ การทำงาน ไม่ว่าจะเป็นทางโลกหรือทางธรรม ที่ไม่ก้าวหน้ามีแต่เสื่อมถอย เพราะ ไม่แบ่งความสำคัญให้ผู้อื่นเสียบ้าง ให้ใคร ๆ เห็นตนเองสำคัญเพียง ผู้เดียว เมื่อสิ้นตนไปแล้ว คนภายหลังก็หมดศรัทธา จึงไม่ให้การสนับสนุน งานนั้นต่อไป ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน เช่น เรื่องทางศาสนา พอมีหลวงปู่ หลวงพ่อดัง ๆ เกิดขึ้นที่ไหน ในระยะที่ท่านมีชีวิตอยู่ปรากฏว่าวัดของ ท่านเจริญรุ่งเรือง มีผู้คนไปมาหาสู่กันล้นหลาม พอท่านมรณภาพลง ที่นั่นก็เสื่อมถอย เพราะนอกจากไม่มีการฝึกคนรุ่นหลังให้มีความสำคัญ ขึ้นสำรองไว้แล้ว บางแห่งคนใกล้ชิดพระภิกษุดัง ๆ เหล่านั้นยังทำเรื่อง ที่สร้างความเสื่อมเสียหนักยิ่งขึ้นไปอีก เช่น โกงเงินทำบุญไปเป็นของ ส่วนตัว เป็นต้น ตัวอย่างมีขึ้นแล้วบ่อย ๆ ผู้ทำงานใหญ่จึงควรพิถีพิถัน เลือกคนที่อยู่ใกล้ชิดให้มีคุณสมบัติที่เหมาะสม จะทำให้งานเจริญต่อเนื่อง ไปได้นาน แม้จะสิ้นอายุของตน คุณยายสร้างวัดด้วยการทำสมาธิเรียกสมบัติละเอียด ในขณะที่ ให้หลวงพ่อทั้งสองรับแขกเพื่อให้ได้สมบัติหยาบมาทันใช้ แม้สมบัติ “หยาบ” คุณยายก็ช่วยหลวงพ่อตาม ท่านบอกบุญ ใครได้ ท่านก็บอกทันที เช่น กุฏิพระ ๕ หลังแรกของวัด โรงครัว โรงทาน ที่สำหรับหุงข้าวและบ้านพักคนในครัว เครื่องใช้ในครัวแทบทุกชิ้น คุณยายบอกบุญจากลูกศิษย์และผู้คุ้นเคยทั้งสิ้น เมื่อสร้างกุฏิพระเสร็จไปหลายหลัง มีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคสร้าง กุฏิคุณยายให้ด้วย คุณยายและพระภิกษุในหมู่คณะของเราที่ทยอยกัน บวชแล้ว จึงได้ย้ายจากวัดปากน้ำมาอยู่ที่วัดพระธรรมกาย เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๕๑๘ และเนื่องจากพระภิกษุทั้งหมดของวัด เป็นผู้ที่ปฏิญาณตนไม่ ลาสิกขาบท ก่อนบรรพชาล้วนแต่เคยเป็นลูกศิษย์คุณยายมาแต่เดิม ในระยะต้นคุณยายจึงมักจ์จี้ท่านเรื่องให้เคร่งครัดในระเบียบวินัยต่าง ๆ ไปบ้าง