สร้าง “บ้านธรรมประสิทธิ์”

สร้าง “บ้านธรรมประสิทธิ์” สาเหตุที่มีนักเรียนนักศึกษาและคนทั่วไปมาเรียนธรรมะกับ คุณยายเพิ่มมากขึ้นนี้เอง ทำให้เรือนหลังเล็กเก่า ๆ ที่คุณยายอาศัยอยู่ คับแคบเป็นอย่างยิ่ง บรรดาเหล่าศิษย์ โดยเฉพาะผู้ที่มีงานอาชีพเป็นหลัก เป็นฐานแล้วมีความเห็นพ้องต้องกันที่จะให้คุณยายมีที่อยู่ใหม่ จึงช่วย กันรวบรวมเงินได้จำนวน ๕ หมื่นบาท ขออนุญาตทางวัดปลูกเรือนไม้ สองชั้นขึ้นในที่ว่างทิศเหนือของบริเวณวัดปากน้ำ ท่านเจ้าอาวาสใน ขณะนั้น พระเดชพระคุณพระธรรมปัญญาบดีในปัจจุบัน) ได้อนุญาตให้ พระเถระผู้ใหญ่ของวัดอีก ๒ องค์ องค์หนึ่งช่วยควบคุมการก่อสร้าง อีก องค์หนึ่งท่านเป็นใหญ่ด้านวิปัสสนาธุระ เป็นผู้ตั้งชื่อบ้านให้ว่า “บ้าน ธรรมประสิทธิ์” เป็นมงคลนามและตรงกับคุณลักษณะของบ้านโดยตรง คือใครมาถึงบ้านนี้แล้ว คุณยายเป็นต้องสั่งสอนธรรมะให้ทุกคนไป กลุ่มคนที่มาปฏิบัติธรรมที่บ้านนั้น มีความรักใคร่สามัคคีกลมเกลียวกันเป็นอย่างดี ใครว่างเวลาใดก็มาปฏิบัติธรรมกับคุณยายได้ตลอดเวลา ตั้งแต่เช้าจนถึง ๒ ทุ่ม เวลาที่พร้อมเพรียงกันที่สุดคือเวลา 5 โมงเย็น เป็นต้นไป เพราะเป็นเวลาที่นักเรียน นิสิต นักศึกษาเลิกเรียน และ ผู้ทำงานประกอบอาชีพต่าง ๆ ส่วนใหญ่เลิกงานแล้ว ต่างคนต่างเคารพ รักซึ่งกันและกันตามลำดับอายุ เรียกขานกันเป็นพี่ ป้า น้า อา เหมือนญาติสนิท เป็นกัลยาณมิตรกันโดยแท้จริง คำว่า “กัลยาณมิตร" เมื่อนึกย้อนหลังไปถึงเวลาครั้งกระโน้น หลายคนทีเดียวที่จะต้องรู้สึกซาบซึ้งในคำนี้ เวลานั้นหลวงพ่อธัมมชโย ของเรา ซึ่งคือ นายไชยบูลย์ สุทธิผล ท่านปฏิบัติธรรมได้ผลดีกว่าหมู่คณะ ของเราทุกคน คุณยายได้มอบหมายให้ท่านช่วยอบรมสั่งสอนหมู่คณะ แทนคุณยายในบางโอกาส ท่านสามารถกระทำได้เป็นอัศจรรย์ เวลา ท่านกล่าวสอนต่าง ๆ ท่านมีบุคลิกลักษณะเหมือนไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุ ยี่สิบเศษ แต่เหมือนผู้ใหญ่คราวพ่อของพวกเรา ทั้งสองท่านนี้ คือคุณยายอาจารย์และนายไชยบูลย์ สุทธิผล เป็นกัลยาณมิตรอันประเสริฐสุด เป็นผู้ช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเรา อย่างใหญ่หลวง เป็นผลดีข้ามภพข้ามชาติ หากไม่พบท่านทั้งสอง พวกเรา หลายคนหรืออาจจะกล่าวลงไปว่าเกือบหมดทุกคนก็ได้ แทบจะไม่มี ทางรอดจากการไปเกิดในอบายภูมิเลย เพียงแต่จะเกิดภูมิใดใน ๔ ภูมินั้นเท่านั้น