พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ

พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ คุณยายเห็นธรรมะเมื่ออายุ ๒๙ ปี เกิดปัญญาสอนตัวเอง เห็น สภาวะธรรมต่าง ๆ ตามความเป็นจริงว่า คนในโลกเกิดมาแล้วก็ต้องแก่ เจ็บ และตายในที่สุด เวลาตายจะเอาสิ่งใดไปด้วยไม่ได้เลย มีแต่บุญ กับบาปเท่านั้นติดตัวไป สังขารร่างกายต้องทิ้งให้เน่าเปื่อยผุพังอยู่ใน โลกนี้ แนวทางดําเนินชีวิตที่ดีที่สุดคือการปฏิบัติธรรมให้สิ้นจากความ ทุกข์ การปฏิบัติธรรมจะได้ผลสมบูรณ์เต็มที่ก็ต้องถือเพศพรหมจรรย์ อยู่ในเพศนักบวชสามารถรักษาศีลให้บริสุทธิ์ได้ง่ายกว่า มีโอกาสสร้าง สมบุญกุศลติดตัวไปได้มากกว่า คิดได้ดังนี้ คุณยายจึงนึกอยากออกจาก บ้านนายจ้างไปบวชตามอย่างอุบาสิกาทองสุก ตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าจะต้อง ทำให้ได้ วันหนึ่ง เจ้าของบ้านพาคุณยายไปที่วัดปากน้ำด้วย ได้ฝาก คุณยายให้อุบาสิกาทองสุก พาไปนั่งสมาธิในที่ที่หลวงพ่อวัดปากน้ำท่าน สอนธรรมะ วันนั้นเป็นวันพฤหัสบดี ตอนบ่ายหลวงพ่อท่านออกสอน ด้วยตนเอง อุบาสิกาทองสุกนำคุณยายเข้านมัสการฝากตัว ทันที่ที่ พบหน้า หลวงพ่อกล่าวทักคุณยายประโยคแรกว่า “มึงมันมาช้าไป” แล้วส่งตัวคุณยายเข้าในสถานที่สำหรับฝึกวิชชาชั้นสูงทันที พอเจ้าของ บ้านจะกลับได้นมัสการขอคุณยายคืนจากหลวงพ่อ แต่ท่านไม่คืนให้ เขากลับบ้านไปด้วยความเสียดายคุณยายเป็นอย่างยิ่ง พวกลูก ๆ ของเขา ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ส่วนคุณยายอาจารย์ของเรา อุบาสิกาทองสุกเป็นผู้จัดการโกนผม และได้ถือเพศเป็นแม่ชีในเช้าวันรุ่งขึ้นนั่นเอง เมื่อเป็นเพศนักบวชแล้ว หลวงพ่อให้เข้าฝึกสมาธิค้นวิชชาที่ ลึกซึ้ง โดยไม่ต้องผ่านการทดสอบเหมือนคนอื่น ๆ นิสัยของคุณยายแต่ ไหนแต่ไรมา ท่านชอบทำสิ่งใดก็ตามให้เป็นที่ชอบใจถูกใจผู้ใหญ เมื่อ ได้ฝึกปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อ จึงตั้งใจปฏิบัติอย่างเอาจริง ใจจด ใจจ่อ หลวงพ่อจะสั่งสอนธรรมะเรื่องใด ไม่ว่าจะเป็นขั้นต้นหรือขั้นลึกซึ้ง คุณยายจะตามรู้ตามเห็นเป็นอย่างดีทุกเรื่อง ด้วยเหตุที่ไม่มีความรู้ทาง หนังสือเอาเสียเลย การจะรู้เรื่องใด ๆ คุณยายจำต้องอาศัยความรู้ที่ เกิดจาก “การเห็น” เท่านั้น ยิ่งปฏิบัติก็ยิ่งรู้ ยิ่งดูก็ยิ่งเห็น ไม่ว่าจะเป็น ธรรมะขั้นสูงเช่นเรื่องวิปัสสนา มี ขันธ์ อายตนะ ธาตุ อินทรีย์ อริยสัจ ปฏิจจสมุปบาท คุณยายก็เรียนด้วยการตามเห็นทั้งสิ้น ตลอดจนวิชชา “ฝ่ายโปรด ฝ่ายปราบ” ที่เป็นวิชชาชั้นสูง ก็เรียนด้วย “การเห็น”