คนขยัน ย่อมหาเวลาปฏิบัติธรรมได้เสมอ

คนขยัน ย่อมหาเวลา ปฏิบัติธรรมได้เสมอ กาลาคตัญจะ นะ หาเปติ อัตถัง อกิลาส วินเท หทยัสสะ สันติง คนขยัน ย่อมไม่พร่าประโยชน์เมื่อถึงตามกาล คนไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสงบใจ (พุทธพจน์) คุณยายอาจารย์ของเรา แม้ปัจจุบัน ท่านจะมีความรู้ทางธรรม ลึกซึ้งกว้างขวางมากมายเพียงใด ท่านก็มิได้ปฏิบัติมาโดยสะดวกง่ายดาย ต้องใช้วิริยะอุตสาหะ และขันติมากอย่างประมาณไม่ได้ แต่ท่านก็สู้ ไม่เคยท้อถอย ท่านเคยเล่าว่า เวลานั้นท่านคิดสู้ กระทั่งว่า ถ้าตราบใด ยังไม่บรรลุธรรม จะไม่เลิกความพากเพียรจนตลอดชีวิตที่เดียว ท่าน ใช้เวลาอยู่ถึง ๒ ปี คนรุ่นเราพอมาปฏิบัติไม่พอเดือนไม่พอปีก็บ่นเบื่อหน่ายท้อถอย บางคนมีเวลาว่างมากกว่าคุณยายมากมายด้วยซ้ำยังพูดว่า “ไม่มีเวลา ไม่มีเวลา” ถ้าเราคิดว่าเวลาของเราไม่มี เราก็จะไม่มีอยู่ดังนั้นตลอดไป ถ้าเราคิดหาให้เวลามีขึ้น เราก็จะมีได้เอง ขึ้นอยู่กับว่าเราตระหนักใน คุณค่าของการปฏิบัติธรรมมากเพียงพอหรือไม่เท่านั้นเอง ๓๔ ความจริงการปฏิบัติธรรม ไม่ใช่ใช้มือใช้เท้าปฏิบัติ เราปฏิบัติ กันที่ใจ ดังนั้นเราจะอยู่ในอิริยาบถใด เราก็สามารถปฏิบัติได้ทุกโอกาส บางคนเถียงว่าเวลาทำธุระทางกายเรื่องอื่นอยู่ ใจก็มุ่งคิดอยู่ในเรื่องธุระ นั้น จึงไม่มีเวลาว่าง นั่นเป็นเพียงคำแก้ตัว ถ้าจะสังเกตตนเองสักนิด ลองตามดูความคิดที่เกิดในใจจะพบความจริงว่า ใจไม่เคยอยู่ในงานที่ กำลังทำนั้นถึง ๑๐๐% หรอก ถ้าเราเอาเวลาที่ใจไปวุ่นวายคิดเรื่องอื่น ๆ เหล่านั้นมาเจริญภาวนา เสีย ไม่ว่าจะเป็นอิริยาบถใด ทำงาน เดินทาง อาบน้ำ กินข้าว เข้าส้วม นั่ง นอน ยืน เดิน ฯลฯ จิปาถะ เหล่านั้นมาเป็นการปฏิบัติธรรมแล้ว ก็จะเป็นการใช้เวลาอย่างคุ้มค่า การปฏิบัติธรรมไม่จำเป็นต้องอยู่ในอิริยาบถ นั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ท่าเดียว