ตัดใจลาเพื่อแสวงหาวิชชา

ตัดใจลา เพื่อแสวงหาวิชชา ปีพุทธศักราช ๒๔๘๐ มีข่าวเล่าลือไปถึงตำบลบ้านของคุณยาย ว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ (พระมงคลเทพมุนี) ค้นพบการปฏิบัติธรรม วิชชาธรรมกาย ทำให้ผู้ปฏิบัติไปท่องเที่ยวในนรกสวรรค์ได้ คุณยายฟัง แล้วตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด แทบจะออกจากบ้านไปวัดปากน้ำให้ได้ในเวลานั้น แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเกรงใจแม่ จะบอกตรง ๆ ว่าจะไปปฏิบัติธรรม แม่คงไม่เข้าใจและไม่ยอม เพราะไม่ใช่วัยที่สมควรจะเบื่อหน่ายทางโลก คุณยายอดทนหาหนทางอยู่ไม่นานนัก แต่ในความรู้สึกขณะนั้น ดูเป็น เวลานานแสนนาน พอดีมีอาผู้หญิงเป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อ ซึ่งทำงาน เป็นแม่ครัวอยู่ในบ้านเศรษฐีในกรุงเทพฯ กลับไปเยี่ยมบ้าน นับเป็น โอกาสวิเศษสุด จึงขออนุญาตแม่และพี่ ๆ ตามอาเข้าไปกรุงเทพฯ อ้างว่าจะเข้าไปหางานทำ ทั้งแม่และพี่เข้าใจว่าคุณยายอยากได้เงินทอง ก็ พากันเอาเงินและทองออกมาให้ และขอร้องว่าอย่าเข้าไปทำงานใน กรุงเลย เพราะทางบ้านเป็นห่วง แต่คุณยายไม่ยอมรับทั้งเงินและทอง รูปพรรณ ทั้งยังบอกยกที่ดินส่วนที่เป็นมรดกให้พี่ ๆ น้อง ๆ เสียอีก ไม่นึกเสียดายน้ำพักน้ำแรงที่ช่วยครอบครัวทำนาอย่างขยันขันแข็ง แทนพ่อมาตลอดนับเป็นสิบปี ความจริงคุณยายรักแม่มาก แต่ต้องตัดใจ เหมือนเป็นคนดื้อดึง ทั้ง ๆ ที่เห็นแม่ร้องไห้น้ำตาไหลอาบหน้า หันหน้า เข้าหาฝาเรือนสะอึกสะอื้นขณะที่คุณยายกราบลา คุณยายหักใจถือห่อผ้า เดินลงเรือนตามอาไป มีเงินติดตัวเพียง ๒ บาท ทั้งนี้เพราะอำนาจ ความปรารถนาในการปฏิบัติธรรมเพื่อตามหาพ่อรุนแรงกว่า ในตอนนั้น เดินทางมากรุงเทพฯ กันโดยทางเรือ เมื่อมาถึงกรุงเทพฯ ในระยะแรก ไม่ใช่คุณยายจะตรงไปอยู่ วัดปากน้ำได้ทันที ต้องพักอยู่กับอาแถววังบูรพาก่อนเป็นเดือน จากนั้น ไปอาศัยอยู่บ้านพระยาคนหนึ่ง และที่สุดจึงได้ไปอยู่บ้านเศรษฐีคนจีน การได้อยู่บ้านนี้คุณยายดีใจมาก เพราะเจ้าของบ้านเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อ วัดปากน้ำ และมีบ้านปลูกอยู่ที่วัดหลังหนึ่ง คุณยายอยากตามไปวัด จึง ทำความดีต่าง ๆ เพื่อให้เขารัก จะได้ขอไปวัดด้วย คุณยายยอมเป็นคน รับใช้ทำงานบ้านทุกอย่าง โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านใช้ ตื่นแต่เช้า ซักผ้าจำนวนมาก เพราะลูกเจ้าของบ้านมีหลายคน ต่อจากนั้นก็ทำความ สะอาดห้องหับต่าง ๆ ทั้งชั้นบนชั้นล่าง งานทุกอย่างทำโดยรวดเร็ว และไม่มีที่ติ ในบ้านนั้นมีลูกจ้างเป็นเด็กคนจีนที่เจ้าของนำมาเลี้ยงไว้ ๗-๘ คน แต่ไม่มีใครทำงานเก่งขยันขันแข็งเท่าคุณยาย ถ้าเจ้าของบ้าน ตำหนิใครด้วยเรื่องอะไรก็ตาม คุณยายจะนำความผิดของคนนั้นมาเป็น บทเรียน เป็นตัวอย่าง ไม่ทำผิดพลาดอย่างนั้นอีก สิ่งใดควรทำ ไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านใช้ คุณยายคิดเองทำเอง เรียบร้อย เจ้าของบ้านและลูก ๆ ไม่เคยพบคนดีอย่างคุณยาย ทุกคน จึงพากันรักคุณยายมาก ไว้เนื้อเชื่อใจเป็นพิเศษยิ่งกว่าใคร ๆ ให้ดูแล ห้องทุกห้อง ไม่ว่าจะเก็บของมีค่าไว้มากน้อยเพียงใด เมื่อเจ้าของบ้านรักใคร่เอ็นดูดังนี้ คุณยายจึงขออนุญาตตามไป ที่บ้านในวัดปากน้ำด้วย ไปได้ ๒-๓ ครั้ง กลับมาเป็นไข้ไม่สบาย จึง ไม่ได้ไปอีก แต่จะกล่าวว่าเป็นบุญกุศลก็อาจเป็นได้ เจ้าของบ้านได้เชิญ อุบาสิกาจากวัดปากน้ำท่านหนึ่ง ชื่อ อุบาสิกา ทองสุก สำแดงปั้น ให้ มาสอนการปฏิบัติธรรมที่บ้าน คุณยายขอเรียนกรรมฐานกับอุบาสิกา ทองสุกด้วย เจ้าของบ้านไม่ขัดข้อง วันใดที่อุบาสิกาทองสุกมาสอน ประมาณเวลา ๑-๓ ทุ่ม คุณยายจะรีบทำงานบ้านให้เสร็จแต่วัน ๆ ไม่ให้ มีสิ่งใดคั่งค้าง ไม่ให้ใครตำหนิได้ว่าทิ้งงาน พอถึงเวลาก็ตั้งใจปฏิบัติ ตามคำสอน เวลาปฏิบัติจะไม่มีกังวลเรื่องงาน หรือเรื่องอื่น ๆ ทั้งสิ้น