ในโรงงานทำวิชชา

ในโรงงานทำวิชชา เมื่อเริ่มมาทำวิชชา ท่านตรึกธรรมะตลอดทุกอิริยาบถ ไม่คิดถึง เรื่องใดทั้งสิ้น ฝึกหยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง เข้าไปเรื่อยๆ ทั้งวันทั้งคืน ด้วยความวิริยอุตสาหะ เพื่อจะได้รู้เห็นวิชชาเหมือนผู้ที่มาก่อน คุณยาย ท่านไม่สุงสิงกับใคร ไม่ว่าใครจะบ่น จะว่าอย่างไรท่านเฉยๆ ไม่เอาเรื่อง เอาราวกับใครทั้งนั้น ความละเอียดของใจจึงเพิ่มขึ้นไปตามลำดับ และ สว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันมาร้อยเรียงกันเต็มท้องฟ้า ต่อมาหลวงปู่ได้ตั้งคำถามเพื่อทดสอบท่าน อาทิเช่น “ลูกจันทร์ เมื่อกี้หลวงพ่อเดินผ่านโบสถ์มา เห็นนกมันไปเกาะบนหลังคา มันเหลียว มาดูข้างหลัง แล้วมันก็หันไปดูข้างหน้า มันทำอย่างนั้นทำไมวะ” เมื่อฟังคำถามแล้ว คุณยายก็หยุดนิ่ง หยุดในหยุด ดิ่งเข้ากลางไป พอหยุดถูกส่วนก็ทั้งรู้ทั้งเห็น ท่านให้คำตอบกับหลวงปู่ว่า “นกมันก็หันไปดู ทางที่มันมา จะได้จำทางได้ แล้วมันก็มองไปข้างหน้า ดูที่หมายที่มันจะไป หากินเจ้าค่ะ” หลวงปู่ท่านก็ว่า “เออ มันต้องอย่างนี้ซิวะ” วันต่อมาหลวงปู่ถามว่า “ลูกจันทร์ หลวงพ่อออกมาจากหอฉัน เห็นคนพิการ ขามันเป๋ เอ็งลองไปดูซิว่า กายละเอียดของมันเป๋ด้วย หรือเปล่า” ไม่ว่าหลวงปู่จะถามอะไรคุณยายท่านก็หาคำตอบที่ถูกต้องมาจนได้ แต่ท่านกลับตอบไม่ได้เมื่อหลวงปู่ถามว่า “ลูกจันทร์ปลาสลิดอร่อยตรงไหน” เพราะท่านไม่เคยสนใจเรื่องอร่อยหรือไม่อร่อย ท่านรับประทานอาหาร เพียงเพื่อให้อิ่มแล้วกลับไปนั่งธรรมะ ใจของท่านจดจ่ออยู่กับธรรมะ ตลอดเวลา