มึงมันมาช้าไป

มึงมันมาช้าไป ต่อมาคุณยายอยากไปปฏิบัติธรรมที่วัดปากน้ำ คุณยายทองสุก จึงพาท่านไปกราบฝากตัวเป็นศิษย์หลวงปู่ ขณะนั้นคุณยายอายุ ๒๕ ปี วันนั้นเป็นวันพฤหัสบดี หลวงปู่กำลังสอนธรรมปฏิบัติอยู่ที่ศาลา พอ หลวงปู่เห็นคุณยาย โดยที่ไม่มีใครคาดหมาย ท่านทักว่า “มึงมันมาช้าไป” คุณยายรู้สึกแปลกใจมากว่า ทำไมหลวงปู่จึงกล่าวเช่นนั้น จากนั้นหลวงปู่ ก็สั่งให้คุณยายเข้าโรงงานทำวิชชาเรียนรู้ธรรมะขั้นสูงในวันนั้นเลย โดย ไม่ต้องผ่านการทดสอบเหมือนคนอื่นๆ ซึ่งโดยปกติการเข้าโรงงานทำ วิชชาในสมัยนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายนัก จะต้องผ่านการทดสอบจากผู้ที่เข้าถึง ธรรมกายรุ่นพี่ซึ่งจะตั้งคำถามที่คนทั่วไปตอบไม่ได้มีแต่ผู้ที่เข้าถึงธรรมกาย แล้วเท่านั้นจึงจะตอบได้ เมื่อเข้าไปอยู่ในวัดปากน้ำวันแรก ท่านได้รับสิ่งของเครื่องใช้เก่าๆ มุ่งก็ขาดและมีกลิ่นเหม็น เตียงนอนก็ขาหัก สกปรกและมีตัวเรือดอาศัยอยู่ ท่านจัดการชักมุ่ง ซ่อมแซมเตียง ปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาด แต่ก็ยังมี ตัวเรือดหลงเหลืออยู่บ้าง ตกกลางคืนตัวเรือดก็ออกมากัดท่าน ทำให้ นอนไม่ค่อยหลับ ท่านจึงหากระโถนเล็กๆ มาวางไว้ที่หัวนอนใบหนึ่ง เอา กระดาษรองก้นกระโถนไว้ เมื่อตัวเรือดมากัด ท่านก็จับใส่กระโถน รุ่งเช้า ก็เอาไปปล่อย จนกระทั่งตัวเรือดหมดไป ท่านดูแลเตียงนอน หมอนมุ่งจน สะอาดมาก เป็นตัวอย่างและเป็นที่ชื่นชมของคนที่อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นคุณยายผอมมาก มีผู้คิดว่าท่านเป็นวัณโรค ไม่ยอมให้ ท่านร่วมวงอาหารด้วย ถึงเวลารับประทานอาหาร เจ้าหน้าที่ครัวก็ตัก อาหารใส่จานสังกะสี แล้วกระแทกเสือกไสให้ท่าน แต่ท่านไม่ใส่ใจ คิดว่า ท่านรับประทานอาหารของหลวงปู่ เพื่อให้มีแรงปฏิบัติธรรม ท่านมีความ คิดแน่วแน่ในการศึกษาวิชชาธรรมกาย โดยเอาชีวิตเป็นเดิมพันแต่เพียง อย่างเดียว หลังจากอยู่วัดปากน้ำได้ ๑ เดือน คุณยายกับคุณยายทองสุกก็ได้ บวชเป็นแม่ชีพร้อมกัน ท่านไม่มีเงินซื้อผ้าจึงต้องใช้วิธีเช่าผ้ามาใส่ แล้ว โกนศีรษะบวชด้วยกัน เมื่อหลวงปู่เห็นคุณยายกับคุณยายทองสุกบวชชี ท่านรู้สึกพึงพอใจมาก