ไหวซิน่า

ไหวซิน่า ในเรื่องความเป็นอยู่และการฝึกอบรมสมาชิกในวัด หลวงปู่ท่าน อบรมสั่งสอนและดูแลพระภิกษุ สามเณร อย่างใกล้ชิด สร้างกุฏิที่พัก สำหรับพระภิกษุ สามเณร อย่างเพียงพอ และมีเครื่องอำนวยความสะดวก พอควรแก่ภาวะของนักบวช พระภิกษุ สามเณร ที่เข้ามาอยู่ในบารมีธรรม ของท่าน ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ เลย หลวงปู่ท่านออกให้หมดทุกอย่าง แม้แต่เครื่องนุ่งห่ม สบง จีวร นอกจากนี้ท่านยังให้ตั้งโรงครัวขึ้นเพื่อ รับภาระเรื่องการขบฉันของพระภิกษุ สามเณร ไม่ให้ลำบาก จะได้มีเวลา ศึกษาและปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ ท่านเลี้ยงพระมาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๖๑ จนกระทั่งมรณภาพ ด้วยเหตุนี้เองวัดปากน้ำในสมัยนั้นจึงมีพระภิกษุ สามเณรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจาก ๒๐-๓๐ รูป จนเป็น ๕๐๐ รูปเศษ สมดังที่ท่านได้ปฏิญาณในพระอุโบสถ เมื่อครั้งแรกที่มาปกครองวัดปากน้ำ ว่า “บรรพชิตที่ยังไม่มาขอให้มา ที่มาแล้วขอให้อยู่เป็นสุข” เมื่อใครพูดถึง จำนวนพระภิกษุ สามเณร ว่ามากเกินไป ท่านจะหัวเราะด้วยความดีใจ แล้วพูดว่า “เห็นคุณพระศาสนาใหมล่ะ” ท่านไม่กลัวว่าจะเลี้ยงไม่ไหว ได้แต่พูดว่า “ไหวซิน่า”