พัฒนาวัด

พัฒนาวัด ในระยะแรก การบริหารและพัฒนาวัดไม่ราบรื่นนัก เนื่องจาก พระภิกษุที่อยู่มาก่อนและชาวบ้านที่นั่นมีอัธยาศัยเป็นนักเลง แต่หลวงปู่ ท่านมีนิสัยของนักพัฒนา ชอบความเจริญก้าวหน้าและการทำตนให้เป็น ประโยชน์ ดังที่ท่านมักกล่าวว่า “อยู่ที่ไหนก็ให้ทาน บริจาคทานเรื่อยไป ไม่ทำอะไรก็สอนหนังสือหนังหา สงเคราะห์อนุเคราะห์กุลบุตร” ท่านจึง มุ่งมั่นทะนุบำรุงวัดปากน้ำขึ้นใหม่ โดยให้ความสำคัญแก่การสร้างคนให้ เป็นคนดีเป็นหลัก ส่วนการก่อสร้างเสนาสนะ หรือสิ่งอำนวยความสะดวก อื่นๆ ล้วนเป็นไปเพื่อสนับสนุนการสร้างคนทั้งสิ้น แนวทางในการสร้างคน ของท่าน คือ ให้การศึกษาเพื่อเพิ่มพูนความรู้ พัฒนาสติปัญญา ควบคู่ไป กับการพัฒนาจิตใจ โดยการเจริญสมาธิภาวนา และฝึกฝนอบรมตนเอง ตามพระธรรมวินัย หลวงปู่ท่านถือว่า การพัฒนาวัดก็คือการพัฒนา ประเทศชาติ ถ้าวัดสะอาดเจริญตา บุคคลในวัดดีมีระเบียบวินัย คนก็อยาก เข้าวัดมาพักผ่อนร่างกายและจิตใจ สังคมและประเทศชาติก็จะสงบสุข ท่านตั้งใจพัฒนาวัดปากน้ำจนกระทั่งเป็นอารามหลวงที่สำคัญและใหญ่ที่สุด แห่งหนึ่ง มีพระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา นับพัน