คุณยายกับป้ายตัวหนังสือ

คุณยายกับป้ายตัวหนังสือ คุณยายรักบุญ กลัวบาปเป็นชีวิตจิตใจ ท่านพูดเสมอว่าท่าน กลัวบาป และพนมมือขอขมาลาโทษอยู่บ่อย ๆ สิ่งใดที่เขาถวายเป็นทานมา ท่านจะระวังเรื่องการใช้ประโยชน์อย่างรอบคอบ ถ้วย ชาม ช้อน ของวัด ท่านจะกำชับกำชาให้วางให้ถูกที่ ให้ล้างให้สะอาด ประตู หน้าต่าง ตลอดจนตู้เก็บของต้องปิดให้สนิท จะเปิดอ้าทิ้งไว้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้ ถ้าท่านพบท่านจะเข้าไปใช้ให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ จัดทำให้เรียบร้อย ทันที ท่านบอกว่า เห็นข้าวของทิ้งไว้ค้าง ๆ คา ๆ จะมานั่งหลับตา รับพรอยู่ไม่ได้ ต้องทำให้เรียบร้อยเสียก่อน "รับพรจนสมบัติของพระศาสนาเสียหายใช้ไม่ได้" ท่านขอร้องให้ทุกคนในวัดช่วยกันดูแล ใครทำไม่ถูกต้อง อย่างไรต้องช่วยกันเตือน ท่านว่า "ยายจันทร์แก่แล้ว จะปล่อยให้คอย ว่าคนโน้นคนนี้อยู่คนเดียวได้ยังไง" ระยะหลัง ๆ มีเด็กวัดมาร้องอุทธรณ์ว่า "เตือนแล้วเขา ไม่ค่อยทำตาม เตือนมาก ๆ เดี๋ยวจะโกรธ คนมาวัดใหม่ ๆ ก็มาก ขึ้นทุกที ๆ" คุณยายแนะนำว่า "คนพูดไม่รู้เรื่อง ก็ให้ตัวหนังสือมันพูดบ้าง" แล้วยายก็สั่งให้เขียนป้ายคำแนะนำ คำขอร้อง ติดไว้ตรง นั้นตรงนี้ เช่น ในครัว ท่านก็แนะนำให้เขียนว่า "เก็บของให้ถูกที่ หยิบก็ง่าย หายก็รู้ ดูก็งาม" อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่พระฉันเช้าเสร็จ กำลังเดินออกมาจาก ห้องฉันในอาคารยามา คุณยายก็เข้าไปพนมมือบอกหลวงพ่อทัตตชีโวว่า "หลวงพ่อ ยายไม่บาปนะ ยายไม่ได้ว่าพระ ยายมาพูดเรื่องงาน ช่วยยายสอนคนบ้างนะ ป้ายตัวหนังสือจะเต็มวัดแล้ว ก็ไม่เห็นมีใครมันทำตามหนังสือว่า อีกหน่อยเขียนป้ายภาษานังกฤษ (อังกฤษ) เถอะนะ เผื่อมันจะอ่านออกบ้าง" หลวงพ่อหัวเราะแล้วตอบว่า "ดีเหมือน กันยาย"