ตามหาพ่อ
ตามหาพ่อ
คุณยายเล่าต่อไปว่า ความกลัวว่าชาติต่อไปจะหูหนวก ทำให้เกิดความว้าวุ่นใจจนบอกไม่ถูก ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร ก็ได้ แต่ร้องไห้จนตาซ้ำระบม สวดมนต์อ้อนวอนขอให้พ่อมาเข้าฝัน" เพื่อจะ ได้ขอขมาลาโทษก็ไม่เคยได้เห็น มีญาติผู้ใหญ่หลายคนมาปลอบโยนและ ให้คำแนะนำว่า ให้ตั้งใจทำบุญ แล้วแผ่กุศลไปให้ให้พ่อบ่อย ๆ พ่ออยู่ ทางโน้นจะได้อนุโมทนารับส่วนกุศลไป ครั้นถามว่า ทางโน้นอยู่ที่ไหน ก็ได้คำตอบแต่เพียงว่า ทำดี ก็ได้ไปอยู่สวรรค์ ทำชั่วก็ต้องตกนรก แต่ ไม่รู้ว่า นรก สวรรค์อยู่ที่ไหน จะไปถึงได้หรือไม่ ทำอย่างไรจึงจะได้พบ ความคิดข้องใจเหล่านั้นวนเวียนอยู่ตลอดเวลา จนอายุย่างเข้าสู่วัยสาว
ประมาณปีพุทธศักราช ๒๔๗๐ คุณยายก็ได้รับข่าวดี มีคนมาเล่าให้ฟังว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ สามารถสอนวิธีปฏิบัติ ธรรมตามแนววิชชาธรรมกาย ผู้ปฏิบัติสามารถรู้เห็นคำตอบในข้อสงสัย ต่าง ๆ ได้ แม้นรก สวรรค์ก็สามารถไปดูได้ พอได้ฟังข่าวก็แทบจะโลด แล่นไปวัดปากน้ำให้ได้ในวันนั้น แต่การหาวิธีออกจากบ้าน ไม่ใช่ของง่าย จะขออนุญาตแม่โดยบอกว่าจะไปปฏิบัติธรรม แม่คงไม่ยอม และใคร ๆ ก็คงไม่เข้าใจ เพราะขณะนั้นคนวัย ๑๙-๒๐ ปี ไม่มีใครสนใจเรื่องอย่างนี้ ต้องคอยจังหวะอยู่ต่อไปอีกถึง ๖ ปี พออายุ ๒๕ เต็ม จึงได้อ้างว่าจะ ไปอยู่กับน้า ชื่อน้ายิ้ม ซึ่งเป็นลูกผู้น้องของพ่อที่กรุงเทพฯ เพื่อหางานทำ
ตอนนั้นถ้าแม่จะเฉลียวใจสักนิด แม่คงจะสงสัย เพราะคุณ ยายออกปากยกทองรูปพรรณส่วนของท่าน ให้พี่น้องทั้งหมด ตลอดจน ที่ดินมรดกก็ไม่ขอมีสิทธิ์ในส่วนแบ่ง
ถึงวันเดินทาง คุณยายเล่าว่าพอเข้าไปกราบลา แม่หันหน้า หนีเข้าฝาเรือนร้องไห้ ตอนนั้นชักใจไม่ดีเหมือนกัน เพราะรักแม่มาก แต่อํานาจของความปรารถนาในการปฏิบัติธรรมเพื่อตามหาพ่อนั้นรุนแรง กว่ามาก ทำให้หักใจถือห่อผ้าลงเรือนได้ไม่เหลียวหลัง มีแต่เงินที่แม่หยิบให้ ๒ บาทเท่านั้นติดตัวมา