บุญเป็นใหญ่ พอใจในสิ่งที่มี

"บุญเป็นใหญ่ พอใจในสิ่งที่มี" พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ได้กรุณาเล่าว่า “มีอยู่ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อวัดปากน้ำ ท่านไปเทศน์ ได้รับถวายพัดขนนกยูงมา ๑ ด้าม ท่านอยากให้ลูกศิษย์ จึงให้ทำฉลาก ขึ้นเท่ากับจำนวนลูกศิษย์ทำวิชชา ให้อธิษฐานจิตเองว่าจะเป็นบุญของใครก็ได้รับพัด ทุกคนต่างดีใจเบิกบาน เหมือนกับ ว่าจะเป็นงานเลี้ยง แต่คุณยายท่านเงียบ คิด แต่อธิษฐานจิตเรียกบุญบารมีทั้งหมดว่า "บุญที่สร้างมาตลอดนี้จะพอหรือไม่กับการได้พัดเล่มนี้ ถ้าไม่ได้แสดงว่าบุญยังน้อย ต้องรีบสร้างความดีให้มากๆ ยิ่งขึ้นไปอีก และท่านไม่ได้แสดงความอยากได้จนออกนอกหน้า ท่านอยากลองดูว่าบุญของท่าน มากพอหรือไม่ โดยท่านดูบุญตัวเองก่อน แล้วจึงอธิษฐานจิตนั่งเฉยๆ สงบนิ่งๆ เวลา จับฉลากคนอื่นจับฉลากก่อน คุณยายจับ ฉลากเป็นคนสุดท้าย ท่านอ่านหนังสือไม่ออก เอาฉลากไปให้เพื่อนอ่าน เพื่อนก็บอกว่า "พี่จันทร์ (คุณยาย) ได้พัดขนนกยูง” เมื่อได้ ท่านก็ดีใจ เพราะพัดนี้ชื่อเหมือนนามสกุลของท่าน พัดแบบนี้หายาก ต้องเป็นบุญของ คนนั้นโดยเฉพาะ เหมือนกับพระพุทธเจ้า เสี่ยงบาตรให้บาตรลอยไป ผู้ใดรับได้ก็เป็น บุญของผู้นั้น ซึ่งครั้งนั้นอชิตภิกขุเป็นผู้ได้ บาตรเพราะเป็นหน่อเนื้อพุทธางกูร" เมื่อคุณยายได้พัดมาแล้ว ก็ไม่ติดในวัตถุ คุณยายทองสุกขอไปถวายพระ ท่านก็ ให้ท่านนึกถึงบุญก่อน แล้วจึงให้เป็นการทำบุญ อีกต่อหนึ่งก่อน พัดนี้จึงเป็นกากบุญเท่านั้น ท่านไม่คิดเสียดายในวัตถุนี้เลย (๒๒ ธ.ค. ๒๕๒๒) ใจของคุณยาย จะจรดจ้องอยู่กับ ธรรมะภายในตลอด ไม่สนใจกับลาภวัตถุ สิ่งของ ซึ่งเทียบค่าไม่ได้กับธรรมะภายใน ใจท่านจึงมักน้อย สันโดษเป็นปกติ ท่านหวัง แต่บุญที่จะปราบกิเลสให้หมดสิ้นไป ด้วยอัธยาศัยแห่งพระบรมโพธิสัตว์