ยิ่งใกล้ครู ยิ่งรู้มากขึ้น

"อยู่ใกล้ครู ยิ่งรู้มากขึ้น” คุณยายไม่รู้สึกเสียใจน้อยใจ ว่าได้รับ ของแจกเก่าหรือสกปรก คุณยายเฉย ๆ กับ เรื่องเหล่านี้ ดีใจที่ได้รับเท่านั้น คิดแต่ว่าจะ นั่งธรรมะให้ก้าวหน้า ถ้าหลวงพ่อวัดปากน้ำ ถามอะไร จะได้ตอบได้ถูกเท่านั้น คุณยาย กลัวและเคารพหลวงพ่อมาก ไม่อยากทำ อะไร ที่หลวงพ่อไม่ชอบและไม่อยากให้ทำ เวลาที่หลวงพ่อสั่งอะไร คุณยายจะพยายาม ทำอย่างเต็มที่ เพื่อทำให้ได้ตามที่หลวงพ่อใช้ ไม่เคยเถียงหรือปฏิเสธท่านเลย คุณยายสอน ตัวเอง เตือนตัวเองตลอดเวลา ท่านจะใช้ ความสังเกตว่า หลวงพ่อดุใครอย่างไร ท่าน จะไม่ยอมทำความผิดอย่างนั้น ท่านจะจำไว้ เป็นอย่างดี และถ้าท่านถูกตำหนิเรื่องใดก็ ตาม ท่านไม่ทำสิ่งนั้นอีกเลย ไม่ให้ตำหนิ เป็นหนที่สองได้เลย คุณยายบอกว่า “ยายไม่ ชอบให้หลวงพ่อมาว่ายาย ว่าเป็นไอ้ขี้ไต้* ยายอยู่บ้านนอกยายรู้จักขี้ไต้ดี เพราะเวลา หลวงพ่อสั่งงานใคร แล้วตอบไม่ถูกท่านจะว่า "ไอ้ขี้ไต้”* "เวลาหลวงพ่อวัดปากน้ำบอกวิชชา ยายจะจ้อง จ้องอย่างเดียว จ้องจะเอาธรรมะ ของหลวงพ่อจนหมด ธรรมะต้องเอาใจใส่ เหมือนแม่ไก่กกไข่ จะทำอะไรก็ทำไป แต่ ต้องรักษาใจให้ได้ เวลาหลวงพ่อถามอะไร ยาย ยายตอบได้ทันทีเลย ใจยายคอยจ้อง เตรียมตัวอยู่ตลอดเวลาแล้ว เตรียมตัวอยู่ ก่อนแล้ว ถ้าช้าก็ถูกด่า ไอ้ขี้ได้น่ะซิ ใจยาย เร็ว บางทีถ้าตอบไม่ได้ก็ใช้เวลา อย่างช้าก็ ห้านาทีเท่านั้นเอง ปัดลูกระเบิดยังเร็วกว่านี้เลย" (๑๙ มิ.ย. ๒๕๒๖) “ตอนยายเข้าไปในโรงงานทำวิชชา พื้นฐานการนั่งสมาธิของยายดี พอเข้าไปทำ วิชชายายก็สามารถทำได้ทุกอย่าง มีคนเก่า อยู่ก่อนหลายคนแต่ไม่เอาธรรมะจริงๆ ไถล ไปโน้นไปนี่ เวลาหลวงพ่อถามเอาเหตุผล จึงตอบไม่ตรง แต่ยายไม่ไปไหน ยายตั้งใจ เอาธรรมะจริงๆ หลวงพ่อท่านถามจากหยาบ ไปหาละเอียด ยายก็ตอบได้หมด เช่น ถามเรื่องนกบินมันมาจากไหน มันคิดอย่างไร มันจะไปไหน แล้วหลวงพ่อก็สอนค่อยๆ ยาก ขึ้น แล้วให้เข้าไปดูธาตุทั้งหมดไป ดูอินทรีย์ ทุกชั้นตั้งแต่กายทิพย์ไปถึงกายพระอรหันต์ ละเอียด ดูธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ อินทรีย์ของ พระพุทธเจ้า พวกที่ชอบพูดว่า ทำวิชชาไป นิพพาน มักจะเป็นพวกที่ชอบพูดแต่ทำไม่ได้" "หลวงพ่อท่านก็ให้ค้นไปดู วิราคธาตุ วิราคธรรม หลวงพ่อท่านก็ถามอยู่เรื่อยๆ ว่า ถึงแล้วรึยัง ยายก็พยายามอย่างที่สุดที่จะค้น ให้ได้ว่าคืออะไร จนใจยายละเอียดที่สุดจึง พบว่า วิราคธาตุ วิราคธรรม คือ ธาตุธรรม ของพระพุทธเจ้าที่สะอาดบริสุทธิ์มากๆ อยู่ บนพระนิพพาน ซึ่งไม่มีกิเลสเจือปนเป็น ธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ อากาศธาตุ ที่สะอาด จริงๆ บริสุทธิ์มากๆ ของพระพุทธเจ้า" (ศุกร์ ๒๑ ส.ค. ๒๕๒๔) “สมัยที่ยายทำวิชชา หลวงพ่อวัด ปากน้ำท่านสอนสังโยชน์เบื้องต่ำ สังโยชน์เบื้องสูง กามคุณ ยายเห็นเป็นตัวกิเลสทะลุ ไปหมด แต่พอออกจากที่ก็ไม่เข้าใจว่า “บริโภคกามหมายถึงอะไร จึงมาถามแม่ชี ที่เขาเคยแต่งงานแล้ว เขาบอกว่าก็ที่ผัวเมีย เขาแต่งงานกัน ยายจึงเข้าใจตั้งแต่นั้นมา หลวงพ่อท่านสอนตั้งแต่กามของมนุษย์ กามของเทวดาชั้นต่างๆ เทวดาชั้นจาตุมหาราชิกาเสพกามเท่ากับไก่กระพือปีก เทวดาชั้น ดาวดึงส์ยามาก็เสพกาม เทวดาชั้นดุสิตไม่มีการเสพกาม" (๒๕๒๔) “เวลาหลวงพ่อวัดปากน้ำถามยาย ยายจะตอบอย่างสั้นๆ พอหลวงพ่อเข้าใจ จะไม่ตอบยืดยาว เพราะที่ทำวิชชาจะต้อง รักษาความเงียบให้มากที่สุด ถ้าหลวงพ่อไม่ถาม ยายก็ไม่พูดถ้าหลวงพ่อถามจึงพูด ถ้าใช้ก็ตอบ ถ้าไม่ใช้ไม่เรียกหายายก็จะอยู่ เงียบๆ เฉยๆ” “ยายรักความบริสุทธิ์ ความตรง และ ความจริง ถ้าไม่จริงยายไม่ชอบเลย" "สมัยหลวงพ่อวัดปากน้ำยายนั่งธรรมะ ใจจรดอยู่กับธรรมะอย่างเดียว ไม่ได้สนใจ เรื่องการรับประทานอาหาร วันหนึ่งหลวงพ่อ วัดปากน้ำถามยายว่า ปลาสลิดอร่อยตรงไหน เป็นคำถามเดียวที่ยายตอบไม่ได้ ท่านก็หัวเราะ เพราะว่ายายไม่เคยสนใจเรื่องการ รับประทานอาหารเลยว่า จะอร่อยหรือไม่อร่อย สนใจแต่ทานให้อิ่ม แล้วกลับไปนั่งธรรมะ ใจจรดจ่ออยู่กับธรรมะตลอดเวลา” มีอยู่ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อวัดปากน้ำถาม ยายว่า “หลวงพ่อเห็นคนขาเป๋ กายละเอียด ของเขาขาเป๋ไหมวะ" ยายก็ตอบไปตามที่เห็น (๒๕๓๒) มีอยู่วันหนึ่ง หลวงพ่อวัดปากน้ำ ถามคุณยายว่า วันนี้มีเจ้าภาพมาเลี้ยงพระกี่คน กี่คณะ บังเอิญคุณยายท่านอ่านหนังสือไม่ ออก ท่านจึงตอบหลวงพ่อไม่ได้ นับตั้งแต่ วันนั้นเป็นต้นมา เมื่อเวลาคุณยายออกมา ทานอาหารที่โรงฉัน คุณยายจะต้องนั่งสมาธิเข้าไปดูให้ทราบว่า วันนี้มีเจ้าภาพกี่คณะ มาเลี้ยงพระ เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกี่คน เด็ก กี่คนให้ตอบหลวงพ่อให้ได้ ถึงแม้ว่าหลวงพ่อ ท่านจะไม่ได้ถามต่ออีกแล้วก็ตาม สิ่งนี้ทำให้ท่านเป็นผู้ที่เพิ่มความ ละเอียดรอบคอบ ความช่างสังเกตยิ่งขึ้นไปอีก และติดเป็นนิสัยมาจนตลอดชีวิต เช่น ท่านไปที่ไหนก็ตามแม้แต่ในวัด ท่านจะทราบว่า บันไดที่ท่านเดินขึ้นมีกี่ขั้น เพราะท่านจะนับทุกครั้ง และแสดงให้เห็นว่าท่านเป็น ผู้มีสติอยู่กับตัวตลอดเวลา หรือเวลาท่านคุย กับแขกที่คุ้นเคยหรือคุยกับคนที่ใกล้ชิด ท่านก็จะนับว่า กระดุมเสื้อที่เขาใส่มีทั้งหมดเม็ด หรือท่านจะนับกระดุมเสื้อของท่านที่ใส่อยู่ว่ามีกี่เม็ด เหล่านี้เป็นต้น ซึ่งท่านจะ ทำจนติดเป็นนิสัยอันหนึ่งของท่านตลอด (เพราะถ้าหลวงพ่อวัดปากน้ำถามอะไร ท่าน ตั้งใจจะต้องตอบให้ได้) หรือสาธุชนมากราบ หลวงพ่อธัมมชโย ท่านก็จะถามว่า มีคนมากราบหลวงพ่อกี่คน ผู้หญิงหรือผู้ชาย เด็ก หรือผู้ใหญ่ อย่างละกี่คน เป็นการฝึกพวกเรา ไปในตัว คุณยายท่านจะพูดเสมอว่า เสียดาย ที่ชาตินี้ท่านไม่รู้หนังสือ กอ ข้อ ไม่กระดิก (อ่าน กอไก่ ขอไข่ ไม่ออก) ถ้าท่านได้เรียน หนังสือและได้เกิดเป็นผู้ชาย ท่านจะสามารถ เทศน์ได้เลย และจะทำอะไรได้มากกว่านี้ ที่เป็นเช่นนี้เพราะถูกเขากันไว้ไม่ให้เรียน หนังสือ คุณยายอธิษฐานเรื่อย ๆ ว่า ภพชาติต่อไป สิ่งที่ไม่รู้อย่าได้มีเลย ให้เรียนจบปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอก ดอกเตอร์ ไปทุกภพทุกชาติ จนกว่าจะเข้า นิพพาน *ไต้ มาจากเศษไม้ หรือขี้เลื่อยผสมกับน้ำมันยาง ใช้ เปลือกไม้ห่อไว้อีกชั้น เวลาก่อไฟหุงข้าว ต้องแบ่งมาสักหน่อย จุดไฟแล้วจึงเอาปืนใส่ จะช่วยให้ฟื้นติดไฟได้ง่ายขึ้น แต่อีก สักครู่หนึ่งก็ต้องคอยเขี่ย เพราะส่วนที่ถูกเผาไหม้จะกลายเป็น ซากขี้เถ้า ต้องคอยเขี่ยออกไม่เช่นนั้นไฟจะดับ (จากคำอธิบาย ของคุณเบญจวรรณ มนัสไพบูลย์)