พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ

" พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ " “ตอนนั้นยายอายุ ๒๙ ปี ก่อนที่ยาย จะออกจากบ้านคุณนายเลี้ยบ ยายฝันเห็นว่า มีคน ๒ คนพายายพายเรือข้ามแม่น้ำมา อีกฝั่ง พอถึงฝั่งก็พบต้นหว้าใหญ่ ใบหนา มีกิ่งก้านสาขากว้าง หลังจากนั้น ๒-๓ วัน ยายสุกกับคุณนายเลี้ยบ ก็พายายมาให้กับ หลวงพ่อวัดปากน้ำ" (๑๑ ก.ค. ๒๕๒๕) วันนั้น เป็นวันพฤหัสบดี ตอนบ่าย หลวงพ่อวัดปากน้ำลงสอนธรรมะ คุณยาย ทองสุกพาคุณยายมากราบนมัสการฝากตัว ทันทีที่พบหน้า หลวงพ่อพูดขึ้นเลยว่า มึงมันมาช้าไป คุณยายก็ได้แต่แปลกใจว่า ทำไม หลวงพ่อจึงพูดเช่นนั้น หลวงพ่อส่งตัวคุณ ยายเข้าในสถานที่ฝึกวิชชาชั้นสูงทันที (เรียก โรงงานทำวิชชา) (๒๔ ก.ย. ๒๕๒๔) “ปกติก่อนเข้าโรงงานทำวิชชาได้ ต้องผ่านแม่ชีหลายคน ต้องสอบกันก่อน โดยจะ ส่งคนมาสอบถาม แล้วดูว่าตอบได้เรื่อง ได้ราวไหม" หลังจากอยู่วัดปากน้ำครบ 1 เดือน คุณยายตั้งใจว่าจะไม่กลับไปที่บ้านคุณนายเลี้ยบอีก จึงได้ชวนคุณยายทองสุกโกนผม บวชในคืนนั้น โดยเช่าผ้าขาวมาใส่บวชซึ่ง หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านก็ชอบอกชอบใจใหญ่ วันรุ่งขึ้น คุณนายเลี้ยบมารับคุณยาย กลับ พอเห็นคุณยายโกนผมแล้วและมีหน้า ตาผ่องใสด้วยรัศมีแห่งธรรม ถึงกับตกตะลึง ถามคุณยายว่า “แม่จันทร์ ไหนว่าจะกลับ ทำไมบวชเสียล่ะ” คุณยายก็นิ่งเงียบไม่ตอบ จากวันนั้น แม้เวลาจะผ่านไปนานกว่า 20 ปี จนถึงวันสุดท้ายที่จะละโลก คุณนายเลี้ยบ เมื่อได้พบคุณยายที่วัดปากน้ำ ก็จะต่อว่าอยู่เสมอๆว่า “แม่จันทร์ นะแม่จันทร์ บอกว่ามาแล้วจะกลับก็ไม่กลับ” ด้วยความผูกพันที่มีต่อคุณยาย