หัวใจที่เด็ดเดี่ยว

"หัวใจที่เด็ดเดี่ยว " “ปี ๒๔๙๐ พอดีมีคนเขาพูดกันว่า ที่วัดปากน้ำเขาสอนให้เห็นธรรมะ ถ้าถึงธรรมะ ไปนรกไปสวรรค์ได้ ไปพูดกับคนตาย แล้วได้ ตั้งแต่นั้นยายตั้งใจแน่วแน่คิดหาหนทางไปวัดปากน้ำให้ได้ ยายเตรียมตัวเรื่อยมาตลอด ทำนาเตรียมทุกอย่างให้พร้อม ไม่เป็นหนี้สินใคร หาข้าวให้เต็มยุ้ง มีที่ดินทำนา มีบ้านพร้อม ให้ความร่มเย็นทุกอย่าง จัดงานทางบ้านจนเรียบร้อย” รวมเวลาที่เตรียมตัวให้พร้อม ประมาณ ๗-๘ ปี (ตอนพ่อเสียชีวิตใหม่ ๆ ที่บ้านยาย ยากจนลงเป็นหนี้ พอยายโตขึ้น ขยันขันแข็ง ทำนาได้ผลผลิตดีตลอด ใช้หนี้ได้หมด ฐานะ ทางบ้านดีขึ้น ยายมีนา ๒๐ ไร่ ยกให้พี่น้อง ตอนหลังพระอ่อนท่านขายไปเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๕ แล้วเก็บดอกธนาคาร เอาดอกผลมา ใช้ทำบุญบ้าง รักษาตัวบ้าง ถ้าท่านมรณภาพ ท่านจะยกเงินนี้ มอบให้แก่วัดกลางบางแก้ว) "ยายออกจากบ้านเมื่ออายุได้ ๒๖ ปี กว่ายายจะมาถึงวัดปากน้ำ กว่าจะได้ธรรมะ ไม่ใช่ได้มาง่ายๆ ยายยกสร้อยทองเส้นโตๆ ยาวๆ เข็มขัด ทองรูปพรรณต่างๆ ที่เป็น ของยาย รวมทั้งที่นาส่วนที่เป็นของยายยก ให้แม่และพี่น้องหมด ไม่เอาอะไรเลย ขอให้ แม่อนุญาตให้มากรุงเทพฯ จะไปวัดปากน้ำเท่านั้น พี่น้องเขาไม่อยากให้มา เขาจะให้ทอง ทำสร้อยทอง สร้อยข้อมือให้สารพัด แต่ยายไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น นึกอย่างเดียวว่าไม่เอา จะไปวัดปากน้ำเท่านั้น แม่หยิบเงิน ส่งให้ยาย ๒ บาท แล้วหันหน้าเข้าข้างฝา ร้องไห้ ยายแม้จะรักแม่เพียงใดก็หันหลังลงบ้าน ตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ว่าจะต้อง ตามหาพ่อให้ได้ แล้วค่อยกลับมาหาแม่อีก" (แต่ก็ไม่ได้กลับมาตอนแม่ตาย แม่ยายเป็น อหิวาห์ตกโรค พอยายได้ธรรมะ ยายก็ช่วย แม่ไปไว้ชั้นดาวดึงส์ด้วย) (๑๕ มิ.ย. ๒๕๒๔) “แม่ของยายไม่ค่อยได้ทำบาป ใส่บาตร พระประจำ วันพระก็ไปวัด เวลาละโลกแล้ว ยายนำแม่ไปไว้ใกล้ๆ กับวิมานของพ่อ อยู่ ใกล้กัน “อายุ ๒๖ ปี ตอนยายออกจากบ้าน ยายตั้งใจรักษาศีล ๕ มาตลอดเลย คิดว่า ยุงเราตบมันเท่าไรๆ ก็ไม่หมด เลยเลิกตบยุง ตั้งแต่นั้นมา" (๒๘ ก.พ. ๒๕๓๖) “น้ายาย ชื่อ น้ายิ้ม เป็นญาติทางพ่อ เขาทำงานอยู่กรุงเทพฯ เขาพาลงเรือมา พามาอยู่บ้านพระยาอะไรก็ไม่รู้ ๒-๓ เดือน น้าเป็นคนโสด ชอบเล่นไฟ ดูลิเก เจ้าของ บ้านเขาไม่ชอบ น้าก็เลยออกจากบ้านนี้ พายายไปอยู่บ้านพระยาที่วังบูรพา ทำงานให้เขา จนเขาไม่ยอมให้ออก ต้องหนีออกมา ตอนตี ๕ น้าเขาชี้ให้ไปอยู่บ้านคุณนายเลี้ยบ ตรงแถวสะพานหัน บ้านนี้น้าเคยเป็นแม่ครัว เขาไปวัดปากน้ำอยู่เรื่อยๆ วัดปากน้ำน้าเอง ก็ไม่เคยรู้จัก ยายสมัครเป็นคนใช้อยู่บ้าน คุณนายเลี้ยบสามีแกเป็นจีนนอก คุณนายเลี้ยบแกเป็นครึ่งจีน เช้าแกทำอาหารไปวัด ปากน้ำ ๒ ทุ่ม จึงกลับถึงบ้านเป็นอย่างนี้ อยู่เรื่อยๆ แกมีลูกชายกับลูกสาว อย่างละ ๒ คน รวม ๔ คน ลูกชื่อ คุณแดง คุณกวย คุณแบน คุณเกด"* (๑๕ มิ.ย. ๒๕๒๔) * ลูกของคุณนายเลี้ยบ ขณะนี้เสียชีวิตหมดแล้ว เหลือ แต่คุณเกดคนเดียว วันนี้ คุณเกดลูกสาวคนสุดท้องของคุณนายเลี้ยบมา กราบคุณยายบอกว่า ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณยายจะดูแข็งแรงและ สวยสาวขึ้นกว่าอยู่วัดปากน้ำ หรือตั้งแต่สมัยอยู่บ้าน จะตัวดำกว่านี้ ไม่ดูผ่องเท่านี้ หน้าไม่เที่ยว เนื้อหนังยังตั้งอยู่ เดินเก่ง แข็งแรง สวยขึ้นมากยังกับคนอายุ ๕๐ ปี (อายุจริง ๘๔ ปี) พอเข้ามาในวัดก็รู้สึกประทับใจตั้งแต่ความสะอาด ความเป็นระเบียบ และเห็นพระท่านถอดรองเท้าเป็นระเบียบ แสดงให้เห็นจิตใจของผู้ที่ควบคุมดูแล คุณยายบอกว่า “ยายเองนะแหละ" (๙ เม.ย. ๒๕๓๕) “ยายช่วยทำงานทุกอย่างสารพัด ยาย ต้องซักเสื้อซักผ้า รีดผ้าให้กับเจ้านายทุกคน หลายๆ ตะกร้า ทำความสะอาดห้องนอน ทุกห้อง ทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง ดูแล ทุกอย่างจนเขารักและไว้ใจให้ถือกุญแจ กำปั่นเงินและกุญแจบ้านทุกดอก ลูกหลาน ไม่ให้ถือ แต่ให้ยายเป็นคนคุมดูแล บ้าน คุณนายเลี้ยบมีเด็กลูกจ้างซื้อมาจากเมืองจีน ๗-๘ คน เขาจะทำงานหรือไม่ก็ตาม ยายทำ หน้าที่ของยายไม่มีบกพร่องเลย ไม่เกี่ยง งานเลย ยายอยู่ที่ไหน ยายทำงานให้เขาทุกอย่าง ทำจนเจ้านายกลัวเดช ใครๆ เขาก็ต้องการยาย ไม่ยอมให้ยายออก เพราะยายเป็นคนขยัน งานต่างๆ ไม่ต้องให้เจ้านาย เอ่ยปาก ยายทำให้เสร็จเรียบร้อย ดูแลรับผิดชอบให้ทุกอย่างเหมือนเป็นของๆ ยาย เอง" (๔ ก.ค. ๒๕๒๖) "ยายอยู่บ้านคุณนายเลี้ยบ บ้านช่องสะอาดสะอ้าน บันไดมีตะไคร่น้ำขึ้น ยายขัดเสียสะอาด ห้องน้ำห้องส้วมสะอาด ทุกคนร่าเริง เพราะอยู่บ้านสะอาด" คุณยายเป็นคนตื่นเช้า ขยัน ทำงาน คล่องแคล่วว่องไว ทำได้อย่างเรียบร้อย สะอาด ตื่นก่อนนอนที่หลังเจ้านายเสมอ คุณยายเป็น คนอดทน ช่างสังเกต จึงเรียนรู้ทุกอย่างได้ รวดเร็ว คุณยายทำงานหนักโดยไม่บ่นเลย เพราะหวังที่จะได้ไปเรียนธรรมะที่วัดปากน้ำ หลวงพ่อธัมมชโยบอกว่า “คุณนายเลี้ยบ ไว้วางใจยาย ชนิดถ้าถอดหัวใจไปวางไว้ที่ คุณยายละก้อ เชื่อมือได้" (๓ พ.ย. ๒๕๓๔)