การเห็นพระรัตนตรัย

การเห็นพระรัตนตรัย รัตนะ แปลว่า แก้ว ในที่นี้หมายเอาแก้วอย่างประเสริฐ เช่น แก้วมณีโชติ ซึ่งนับถือกันว่าเป็นแก้วมีคุณวิเศษสูงสุด ใครมีไว้ย่อมชื่นชมโสมนัส อิ่มอกอิ่มใจยิ่งกว่าทรัพย์สินอย่าง อื่นทั้งหมดในโลก แก้ว คือ พระรัตนตรัยนี้เหมือนกัน ผู้ใดเข้าถึงก็ย่อม อิ่มใจ ชื่นใจเช่นเดียวกัน ร่างกายพระสิทธัตถะ ไม่ใช่พุทธรัตนะ พระสิทธัตถะทรง กระทำความเพียรอยู่ถึง ๖ พรรษา จึงพบรัตนะอันลี้ลับซับซ้อนอยู่ในพระองค์ คือ กายธรรม กายธรรม มีสัณฐานเหมือนพระปฏิมากรเกตุดอกบัว ตูม มีสีใสเหมือนกระจก ปรากฏอยู่ในศูนย์กลางกาย ที่ว่านี้มีหลักฐานในอัคคัญญสูตรที่พระองค์ตรัสแก่วาเสฏฐสามเณรว่า “ตถาคตสุส เหต์ วาเสฏฐาธิวจน์ ธมกาโย อห์ อิติปิฯ” ยืนยันความว่า “ดูกร วาเสฏฐสามเณร คำว่า ธรรมกาย ๆ นี้เป็นชื่อตถาคตโดยแท้” ผนวกเข้ากับหลักฐานพุทธภาษิตในพระธรรมบทว่า “โย โข วกกลิ ธมุม ปสุสติ, โส ม ปสุสติ” แปลความว่า “ดูกร วักกลิ ผู้ใดแลเห็นธรรม ผู้นั้นชื่อ ว่าเห็นเราตถาคต” เรื่องวักกลิที่ยกขึ้นมากล่าวข้างต้นนั้น เมื่อระลึกถึงคำว่า “ตถาคต” ในอัดคัญญสูตรนี้ ประกอบแล้ว ย่อมส่องความให้ ผู้นั้นเห็นว่า “ผู้ใดเห็นดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายผู้นั้น ได้ชื่อว่าเห็นเรา คือ ตถาคตนั่นเอง” หรือพูดให้เข้าใจง่าย กว่านี้ก็ว่า “ผู้ใดเห็นธรรมกาย ผู้นั้นเห็นพระพุทธเจ้า” ทำไมจึงหมายความเช่นนั้น ก็เพราะว่า ขณะนั้นพระวักกลิก็อยู่ใกล้ๆ กับพระองค์ หากจะแลดูด้วยลูกตาธรรมดา ทำไมจะไม่เห็นพระองค์ เพราะไม่ปรากฏว่าพระวักกลินั้น ตาพิการ เมื่อเป็นเช่นนี้ ไฉนพระองค์จะตรัสเช่นนั้นเล่า นั่นเพราะ ว่า ที่แลเห็นด้วยตาธรรมดานั้น เห็นแต่เปลือกของพระองค์ คือกายพระสิทธัตถะที่ออกบวช ซึ่งมิได้อยู่ในความหมายของ คำว่า “เรา” หรือ “ตถาคต” และยังตรัสว่าเป็นกายที่เน่าเปื่อย ด้วย นั่นคือกายพระสิทธัตถะที่ออกบวช ซึ่งเป็นกาย ภายนอกนั่นเอง คำว่า “เรา” ในที่นี้จึงสันนิษฐานได้ว่า หมายถึงกาย ภายใน ซึ่งไม่ใช่กายเปื่อยเน่า กายภายในคืออะไรเล่า ก็คือ “ธรรมกาย” นั่นเอง จากพระธรรมเทศนาเรื่อง พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ แสดงโดย พระมงคลเทพมุนี (หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ)