นโยบายสร้างวัด
เมื่อได้ที่ดินสร้างวัด ๑๙๖ ไร่ ในปลายปี ๒๕๑๒ ดังที่กล่าว มาแล้ว พอปี ๒๕๑๓ ก็เริ่มสร้างวัด อาตมาจึงลาออกจากงานที่ทำอยู่ มาควบคุมการดําเนินงานสร้างวัดเต็มเวลา
ก่อนเริ่มงานสร้างวัด คุณยายเรียกประชุมลูกศิษย์ทุกคน ชี้แจงให้ฟังว่า
“เราจะช่วยกันสร้างวัด แล้ววัดที่จะสร้างก็เป็นวัดใหญ่ เนื้อที่มาก เมื่อจะสร้างทั้งที ยังไง ๆ เราก็พยายามจะสร้างให้ดีที่สุด เพราะฉะนั้น สิ่งที่จะตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้คือ เราจะต้องทะเลาะ กันแน่ ยายขอให้พวกเราถามตัวเองตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลย
ใครคิดว่าต่อไปข้างหน้า ถ้าเถียงกันแล้ว ทะเลาะกันแล้ว อดจะโกรธกันไม่ได้ ให้ถอยออกไปนั่งข้างหลัง ถ้าใครคิดว่าทะเลาะ กันแล้ว เถียงกันแล้ว จะไม่โกรธ ก็ขยับขึ้นมานั่งใกล้ยาย”
อาตมาเป็นคนหนึ่งที่นั่งแถวหน้าไม่ถอยอยู่แล้ว ส่วนผู้ที่นั่ง ข้างหลัง เขาก็ไม่ขยับขึ้นมาข้างหน้าเหมือนกัน อาตมาได้รับความไว้ วางใจจากหลวงพ่อธัมมชโยและคุณยาย ให้มารักษาแผ่นดิน ดูแลการ สร้างวัด คุณยายและหลวงพ่อธัมมชโยยังอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ทำหน้าที่บอกบุญสร้างวัดทุกวัน เพราะเรามีเงินทุนเริ่มต้นเพียง ๓, ๒๐๐ บาท คนทั่วไปเขาศรัทธาคุณยายมาก คุณยายจึงมีเงินให้อาตมา นำมาจ่ายค่าแรงคนงานได้ทันการทุกที
สำหรับอาตมาก็หาเวลาว่างออกบอกบุญเหมือนกัน แต่หา คนศรัทธาจริงจังอยากร่วมทำบุญด้วยเต็มที่ยากมาก
ขณะออกบอกบุญมักมีคำพูดมาเข้าหูบ่อย ๆ เช่นว่า “ไอ้ตี๋ใหญ่นี่ สงสัยจะมาหลอกต้มเสียละมั้ง”
บางคนเห็นท่าจะศรัทธามาก อาตมาจึงพามาพบหลวงพ่อ ธัมมชโย ซึ่งตอนนั้นท่านเพิ่งบวชได้พรรษาเดียว ก็มีเสียงอีกว่า
“พระหนุ่ม ๆ อย่างนี้ จะสึกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”
ระยะไหนที่งานก็หนัก เงินก็ฝืด ชาวบ้านก็ไม่เข้าใจ ทำให้ สมาธิตก ใจขุ่นมัวง่าย หน้าตาคร่ำเครียด คุณยายเห็นท่าไม่ดี ก็เรียก มานั่งสมาธิต่อเนื่องกันเสียที่หนึ่ง คราวละ ๒ วันบ้าง ๓ วันบ้าง ใจจึงค่อยฟู อิ่มเอิบ เบิกบาน แล้วกลับมาทำงานสร้างวัดต่อไปอีก อย่างร่าเริงสนุกสนานร่วมกับพี่ ๆ น้อง ๆ ในวงศ์บุญ