ความตั้งใจให้ลูกศิษย์เป็นโสด

ปกติก่อนนั่งสมาธิ ถ้าใครถามปัญหาธรรมเรื่องสำคัญ ๆ คุณยายมักจะไม่ตอบทันที แต่มักจะรอตอบก่อนเลิกนั่งสมาธิทุกครั้ง ท่านหลับตาพูด พวกเราก็หลับตาฟัง รู้สึกว่าคำพูดของท่านส่งออก จากใจ แล้วเข้าไปอยู่ในใจพวกเราอย่างดี อุปมาเสมือนหยอดเหรียญ ใส่กระปุก หรือเสมือนร้อยด้ายสนเข็มอย่างนั้น ถ้าท่านตอบก็ตอบสั้นมากแล้วชวนนั่งสมาธิ ท่านบอกว่า นั่งสมาธิแล้วเดี๋ยวก็รู้คำตอบเอง ตอนท้าย ๆ ของการนั่งสมาธิ คุณยาย จะพูดข้อความต่อไปนี้บ่อย ๆ “ยายอาราธนาบุญจากพระนิพพาน มาให้คุณเข้าถึงธรรมกาย กันเร็ว ๆ ให้พระพุทธเจ้าดลใจให้คุณอยากรื้อสัตว์ขนสัตว์ ให้พ้นทุกข์ ตามอย่างพระองค์ เพราะฉะนั้น ตั้งใจนั่งสมาธิกันอย่าให้ขาดนะ จะได้บุญมาก ๆ” ขณะที่พวกเราใจฟูอยากทำความดีตามที่คุณยายแนะ ท่าน จะพูดตบท้ายให้เรายอมรับโดยไม่รู้ตัวด้วยเรื่องหนึ่งซ้ำ ๆ กัน “คุณจำไว้นะ ถ้าอยู่ตัวคนเดียว มีเงิน ๑๐๐ บาท เราจะ ทำบุญได้ถึง ๕๐ บาท ถ้าแต่งงานไป มีเงิน ๑๐๐ บาทก็ทำบุญได้ ๕ บาทเท่านั้น และถ้ามีลูก ๑ คน ทำบุญได้อย่างมากสลึงเดียว ถ้า คุณมีลูกถึง ๒-๓ คน คุณไม่มีสิทธิ์ทำบุญเลยนะ มันยาก เพราะมี อยู่แค่ร้อยเดียว” ท่านชี้ให้เห็นโทษของการแต่งงานมีครอบครัวอย่างอ้อม ๆ อาตมานึกรู้อยู่เหมือนกัน แต่นึกว่าท่านพูดกับคนอื่น กว่าจะรู้ตัวว่าท่าน เจาะจงพูดให้อาตมาฟังก็เมื่อเวลาผ่านไปเป็นปี เพราะจนกระทั่งคนที่ เคยนั่งฟังอยู่ด้วยกันแต่งงานไปแล้ว คุณไชยบูลย์ก็ตั้งสัจจะขอประพฤติ พรหมจรรย์ตลอดชีวิตไปแล้ว เหลืออาตมาเป็นหนุ่มใหญ่อยู่คนเดียว คุณยายก็ยังพูดประโยคเดิมอยู่อีก ตอนที่รู้ตัวว่าเราเองคือคนที่คุณยาย เตือน ก็รู้สึกอึดอัดรุ่มร้อนไปหมด เพราะตอนนั้นมีโครงการจะแต่งงาน อยู่พอดี อาตมาใจแป้ว ซึมไปเลย เมื่อคิดว่าจะต้องทำให้คุณยาย ผิดหวัง นึกขอผัดผ่อนกับคุณยายอยู่ในใจว่า “...ยาย ขอผมแต่งงานเป็นชาติสุดท้ายเถอะนะครับ ชาตินี้ ขอเป็นกองเสบียงให้พระศาสนาไปก่อน...”