คุณยายผู้เสงี่ยมเจียมตัว

อาตมาหลงภูมิใจอยู่เป็นเวลานานว่า ตัวเองมีความอ่อนน้อม ถ่อมตนถึงขนาดลดตัวลงไปจัดรองเท้า ซึ่งเจ้าของเองยังไม่อินังขังขอบ สลัดทิ้งไว้ให้คนอื่นเขาเหยียบย่ำ แต่พอได้เลื่อนตำแหน่งมานั่งใกล้ คุณยาย จึงรู้ว่าความถ่อมตนของอาตมาแค่นั้นเล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับ ของคุณยาย คุณยายมีกระโถนบ้วนน้ำลายประจำตัวอยู่ใบหนึ่ง มีกระดาษ หนังสือพิมพ์ตัดเป็นสี่เหลี่ยมขนาดพอดีปากกระโถนวางไว้เป็นตั้ง พอคุณยายบ้วนน้ำลายหรือน้ำล้างปากลงไปที่หนึ่ง ก็เอากระดาษที่ ตัดไว้ใส่ปิดทับลงไปแผ่นหนึ่ง ทิ้งเปลือกผลไม้หรือเศษผงอะไรลงไป เสร็จแล้ว ก็เอากระดาษปิดทับทุกที่ เห็นบ่อยเข้าอดสงสัยไม่ได้ก็เลย ถาม คุณยายตอบว่า “คุณเด็จ ยายแก่แล้ว ต้องอาศัยคนอื่นเขาเทกระโถนล้าง กระโถน คนทำแม้จะเป็นหลานของยายเองก็รู้สึกเกรงใจเขา พวก เสลดน้ำลายที่ลอยเป็นฝาหรือของที่เราทิ้งลงกระโถน เป็นของไม่น่าดู น่ารังเกียจน่าขยะแขยง ถ้าปิดไม่ให้เขาเห็นเสีย เห็นแต่แผ่นกระดาษ สะอาด ๆ เขาจะได้ไม่มีความรังเกียจเวลาจะจับจะทำให้ แล้วแบบนี้ แกว่งน้ำเดี๋ยวเดียวก็เกลี้ยง ไม่ต้องออกแรงขัด” ดูคุณยายซิ..ขนาดเป็นครูบาอาจารย์สอนลูกศิษย์ลูกหาตั้ง เยอะแยะยังเสงี่ยมเจียมตัว ไม่อยากให้ใครต้องไม่สบายใจ หรือฝืนใจ ทำอะไรให้ท่าน แม้ผู้นั้นจะเป็นเด็กที่ท่านอุปการะเลี้ยงดูมาเอง พวกเรา เคยคิดอย่างนี้บ้างไหม… สะอาด ๆ เขาจะได้ไม่มีความรังเกียจเวลาจะจับจะทำให้ แล้วแบบนี้ แกว่งน้ำเดี๋ยวเดียวก็เกลี้ยง ไม่ต้องออกแรงขัด” ดูคุณยายซิ..ขนาดเป็นครูบาอาจารย์สอนลูกศิษย์ลูกหาตั้ง เยอะแยะยังเสงี่ยมเจียมตัว ไม่อยากให้ใครต้องไม่สบายใจ หรือฝืนใจ ทำอะไรให้ท่าน แม้ผู้นั้นจะเป็นเด็กที่ท่านอุปการะเลี้ยงดูมาเอง พวกเรา เคยคิดอย่างนี้บ้างไหม…