คนสอนยาก

ความที่เคยฝึกสมาธิมาหลายสำนักหลายวิธี ทำให้การฝึก สมาธิตามแนววิชชาธรรมกาย เป็นไปไม่ราบรื่นเท่าที่ควร เพราะเกิด อาการ “รักของใหม่เสียดายของเก่า” อย่างที่ว่าไปแล้ว อีกทั้งความ คุ้นเคยเป็นส่วนตัวกับคุณไชยบูลย์มีมาก แล้วเรื่องเหลวไหลที่เคยทำ ตามประสาหนุ่ม ๆ ก็ยังตัดไม่ขาด เมื่อนั่งสมาธิกับคุณไชยบูลย์ ก่อน ที่จะได้พบคุณยาย สติจึงแฉลบออกนอกทางบ่อย ๆ คุณไชยบูลย์รู้สึก หนักใจกับอาตมามาก ถึงกับนำเรื่องนี้ไปปรารภกับคุณยายในวันหนึ่งว่า “พี่เด็จนี่ดื้อเหลือเกิน จะฝึกไหวหรือยาย” คุณยายตอบสั้น ๆ ว่า “เอาเหอะน่า” ระยะหลัง ๆ เมื่ออาตมามาบวชแล้ว ต้องทำหน้าที่ฝึก ธรรมทายาท ฝึกเจ้าหน้าที่วัด เจอพวก “ว่างอนสอนยาก” เข้า เอาไป บ่นให้คุณยายฟัง ท่านหัวเราะแล้วเล่าเรื่องที่คุณไชยบูลย์เคยปรารภ ให้ฟัง ฟังแล้วใจหายวาบ นี่ถ้าคุณยายระอาอาตมาอีกคน ป่านนี้จะไป เป็นโก้แก่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ตั้งแต่นั้นมา ก็เลยเพิ่มความอดทนพร่ำสอนศิษย์มากยิ่งขึ้น มีลูกศิษย์หลายคนเหมือนกันมาถามอาตมาตรง ๆ ว่า หลวงพ่อทนสอน คน ๆ นี้อยู่ได้อย่างไร ก็บอกเขาไปว่า จริง ๆ แล้วคนนี้พยศน้อย กว่าหลวงพ่อเมื่อก่อนมากนัก ถ้าทิ้งเขา เขาคงเอาตัวไม่รอด บางครั้ง ก็ต้องเล่าความสอนยากของอาตมาให้เขาฟัง