อาจารย์เก่าตามรังควาน
วันแรกที่ฝากตัวเป็นลูกศิษย์คุณยาย และขอประเดิมนั่ง สมาธิตามวิธีของท่านนั้น ช่วง ๒๐ นาทีแรกได้ผลดีมากรู้สึกใจสงบนิ่ง ดิ่งเร็ว มีความเบากาย เบาใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่พอเวลา ผ่านไปประมาณ ๓๐ นาที ก็เกิดอาการหายใจไม่ออก ลมภายในตัว ดันขึ้นมาเป็นลูก ๆ เหมือนใครสูบลมเข้าท้อง กระอักกระอ่วนน้ำลาย ฟูมปาก ทนไม่ไหวจนต้องลืมตา พอลืมตาอาการนั้นก็หายไป เมื่อ เห็นว่าหายดีแล้ว ก็หลับตาลงใหม่ อาการลมดันก็เกิดขึ้นอีก พยายาม อดทนจนท้องแข็งเป็นดาน ไม่ยอมแพ้ ประมาณ 9 ชั่วโมง อาการ จึงค่อยทุเลาเบาบางลง
วันนั้นยังไม่กล้าถามสาเหตุจากคุณยาย คิดว่าเป็นเรื่องธาตุ แปรปรวนธรรมดา
พอไปนั่งสมาธิกับคุณยายอีกเป็นครั้งที่ ๒ ก็มีอาการอย่าง เดิมอีก จึงถามท่าน ท่านตอบราวกับเห็นด้วยตาของท่านเองว่า
“คุณฝึกไสยศาสตร์มามาก อาจารย์เก่า ๆ เขาไม่ยอมให้คุณ เปลี่ยนทาง เขามาขวางไว้”
อาตมาตกใจ คิดไม่ถึงว่าวิชาไสยศาสตร์จะย้อนมาทำร้าย อาตมาได้ถึงขนาดนี้ จึงถามท่านว่า
“ยังงี้ผมไม่แย่หรือ” ท่านตอบเฉียบขาดเลยว่า
“จะเอาธรรมะก็ต้องสละชีวิต พระพุทธเจ้าท่านก็ทำอย่างนี้ คุณกล้าไหมล่ะ”
อาตมาลังเล แหม...นี่ต้องถึงเป็นถึงตายกันเชียวหรือ แต่ พอมองหน้าคุณยาย เห็นสายตาอันเด็ดเดี่ยว แต่แฝงไว้ด้วยความเมตตา ของท่านแล้ว ก็ตัดสินใจตอบทันที
“กล้าครับ !”
วันนั้น กลับมาฝึกสมาธิต่อที่บ้านพักกับคุณไชยบูลย์ อาการ จุกแน่นก็กลับมาอีก ได้อาศัยคุณไชยบูลย์พูดให้กำลังใจ จึงอดทนฝึก ไปเรื่อย ๆ ต่อเมื่อคุณยายคุมนั่งสมาธิให้หลายครั้งเข้า อาการดังกล่าว จึงทุเลาเบาบางลง จนดูเหมือนจะหายขาด แต่คุณยายบอกว่า
“ยังไม่หายขาดหรอก ยายแก้ให้ได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือนั้นเป็น เพราะคุณยังเสียดายวิชามารอยู่ แต่คุณจะไม่ขลังอีกแล้ว เพราะทั้งหมด ที่คุณเรียนมาเป็นประเภทมนต์ปนธรรม ไม่ใช่ธรรมบริสุทธิ์ ต่อไปนี้ ต้องหมั่นนั่งสมาธิให้มาก ๆ”
คงจะจริงอย่างคุณยายว่า เพราะอาตมาเคยฝึกวิชามารจน ทำได้ผลสำเร็จจริงอย่างอาจารย์สอนทุกอย่าง ทั้งยังไม่เคยคิดจะเอาไป ทำร้ายใคร มีแต่จะช่วยคน จึงคิดว่านั้นเป็นของดี ทำให้นึกเสียดาย อยู่ลึก ๆ ส่วนการปฏิบัติธรรมของอาตมาขณะนั้น ยังไม่ก้าวหน้าเท่า ที่ควร ที่อยากเห็นนรกเห็นสวรรค์ก็ไม่เห็นสักที ลังเลลังละ รักของ ใหม่เสียดายของเก่าอยู่ร่ำไป